I SA/Ke 8/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędzia WSA Mirosław Surma (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Szyszka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2016 r. sprawy ze skargi G. Ś. na decyzję Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013 oddala skargę. 1. Decyzja organu administracji publicznej i przedstawiony przez ten organ tok postępowania 1.1.Dyrektor Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. (Dyrektor ARiMR) decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. – Z.(Kierownik ARiMR) z dnia [...] r. nr [...] w sprawie przyznania G. Ś.płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013. 1.2. W motywach swojego rozstrzygnięcia Dyrektor ARiMR wskazał, dniu 20 maja 2013 r. wpłynął wniosek G. Ś. o przyznanie płatności na rok 2013. W przedmiotowym wniosku strona zadeklarowała do jednolitej płatności obszarowej działkę rolną o powierzchni 14,00 ha, położoną na działce ewidencyjnej w obrębie R. W., w gminie R. M., w powiecie ł. (województwo z.). W dniu 5 czerwca 2013 r. strona złożyła zmianę do wniosku, w której dodała do płatności JPO sześć działek rolnych o łącznej powierzchni 187,50 ha, położonych na działkach ewidencyjnych w obrębach W. i W., w gminie P. oraz G. i N., w gminie C. (powiat g., województwo z.). Wraz z formularzem zmiany do wniosku G. Ś. złożył czternaście załączników graficznych i kartę informacyjną. W dniu 24 czerwca 2013 r., G. Ś. wycofał część wniosku w zakresie działki rolnej F o powierzchni 9,00 ha. Następnie 1 lipca strona złożyła zmianę do wniosku w przedmiocie powierzchni deklarowanej działki rolnej zlokalizowanej na działce ewidencyjnej nr 4/6 z 18,00 ha na 17,26 ha oraz podzieliła działkę rolną E o powierzchni 59,00 ha położoną na działce ewidencyjnej nr 7 na działki rolne E o powierzchni 48,90 ha i EE o powierzchni 10,10 ha. 1.3. W dniu 7 grudnia 2013 r. w gospodarstwie G. Ś. zostały przeprowadzone kontrole na miejscu, w zakresie kwalifikowalności powierzchni oraz wzajemnej zgodności, które wykazały nieprawidłowości. Dla działki rolnej A położonej na działce ewidencyjnej nr 4/6 o powierzchni deklarowanej 17,26 ha stwierdzono powierzchnię 13,69 ha i zastosowano kod błędu DR50 (granice uprawy wykraczają poza granice działki referencyjnej zadeklarowanej we wniosku); dla działki rolnej D o powierzchni deklarowanej 17,50 ha stwierdzono powierzchnię 18,83 ha; dla działki rolnej E zadeklarowanej na działce ewidencyjnej nr 7 o powierzchni deklarowanej 59,00 ha (dane działki sprzed podziału na E i EE) stwierdzono powierzchnię 48,82 ha; dla działki rolnej F o powierzchni deklarowanej 9,00 ha stwierdzono powierzchnię 8,57 ha. Ponadto na działce rolnej A (położonej na działce ewidencyjnej nr 4/6) na powierzchni 0,35 ha stwierdzono naruszenie normy N.01.1 (rolnik nie prowadził na łąkach lub pastwiskach wymaganego koszenia i usuwania okrywy roślinnej w terminie lub nie były na nich wypasane zwierzęta). Pismem z dnia 26 marca 2014 r. Kierownik ARiMR wezwał stronę do złożenia wyjaśnień w przedmiocie braku w bazie referencyjnej systemu działek rolnych działki ewidencyjnej nr 7. Strona nie odpowiedziała na wezwanie. Kierownik 19 czerwca 2014 r. umorzył postępowanie w zakresie działek rolnych B, C i F oraz odmówił przyznania G. Ś. jednolitej płatności obszarowej na rok 2013 i nałożył sankcję w wysokości 51 951,87 zł. Od przedmiotowej decyzji strona złożyła w terminie prawem przypisanym odwołanie do Dyrektora ARiMR, który decyzją z dnia 4 listopada 2014 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W dniu 21 stycznia 2015 r. pismem Kierownik ARiMR wezwał G. Ś. do złożenia wyjaśnień w kwestii działki ewidencyjnej nr 7. W dniu 6 lutego 2015 r. pełnomocnik strony złożył korektę wniosku i oświadczenie o podziale działki ewidencyjnej nr 7 na działki nr 7/1, 7/3, 7/4, 7/5. W dniu 26 lutego 2015 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. - Z. wezwał G. Ś. do złożenia wyjaśnień w kwestii działki ewidencyjnej nr 7/5, którą zgłosiło do płatności kilku rolników. Strona nie złożyła wyjaśnień. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. - Z. decyzją z dnia [...] r. umorzył postępowanie w zakresie działek rolnych B, C i F oraz odmówił przyznania G.Ś. jednolitej płatności obszarowej na rok 2013 i nałożył sankcję w wysokości 51 951,87 zł. 1.4. Dyrektor ARiMR, w wyniku rozpatrzenia odwołania na powyższą decyzję, wskazał, że szczegółowe warunki i tryb udzielania płatności do gruntów rolnych na rok 2013 określają przepisy ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (j. t. Dz. U. z 2012 r. poz. 1164, ze zm,) dalej jako "ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r." wraz z wydanymi na jej podstawie aktami wykonawczymi, w tym Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2009 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 40, poz. 326, ze zm.) oraz przepisy unijne, których treść organ szczegółowo przytoczył. 1.5. W ocenie Dyrektora ARiMR niewątpliwy pozostawał fakt, że strona deklarowała do jednolitej płatności obszarowej działki rolne o łącznej powierzchni 200,76 ha. Wobec skutecznego wycofania działki F o powierzchni 9,00 ha oraz działek B i C o powierzchni 74,00 ha, powierzchnia deklarowana do jednolitej płatności obszarowej po zmianach do wniosku wynosiła 93,76 ha. Na podstawie przeprowadzonej kontroli administracyjnej i na miejscu stwierdzono, że powierzchnia kwalifikująca się do wnioskowanej płatności wynosi 31,19 ha. Organ wskazał, że różnica pomiędzy powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych we wniosku a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli administracyjnej wynosi 62,57 ha, co stanowi zawyżenie powyżej 50% w stosunku do powierzchni uprawnionej do płatności 93,76 ha. Wobec powyższego związku z art. 58 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 odmówiono płatności oraz nałożono sankcję w wysokości 51951,87 zł. Przytaczając treść art. 73 pkt 2, art. 14 pkt 3 oraz art. 58 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. Dyrektor ARiMR wywiódł, że nie jest prawem dozwolone w niniejszej sprawie przyznanie płatności w pełnej wysokości do pozostałych działek rolnych użytkowanych przez stronę bowiem nie zostały spełnione warunki z art. 73 pkt 1 ww. rozporządzenia, tj. strona nie złożyła wniosku zgodnego ze stanem faktycznym i nie można uznać, że nie jest winna nieprawidłowości. Jednocześnie organ odwoławczy podkreślił, że wnioskodawca, składając własnoręczny podpis na formularzu wniosku oświadcza, iż dane zawarte we wniosku są zgodne ze stanem faktycznym, natomiast na organie administracji ciąży obowiązek zweryfikowania tych danych w rzetelny sposób (art. 26 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009). Dodatkowo stwierdził, że wyniki kontroli zostały przez organ I instancji uznane za wiążące, bowiem strona nie wniosła zastrzeżeń do wyników kontroli, a taka możliwość przysługiwała jej na podstawie art. 31 ust. 7 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. Z uwagi, że producent rolny nie negował wyników kontroli na miejscu, na tej podstawie wydano rozstrzygnięcie. 1.6. Ustosunkowując się do twierdzeń strony zawartych w odwołaniu dotyczących powierzchni ewidencyjno-gospodarczych, Dyrektor ARiMR zaznaczył, że przy ustalaniu wysokości płatności bezpośrednich przysługujących do działek rolnych uwzględnia się powierzchnię tych działek, nie większą jednak niż maksymalny kwalifikowany obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi Rozporządzenia Nr 1122/2009, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (§ 18 ust. 3 rozporządzenia z dnia 13 marca 2013 r.). Organ powołał się na wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 kwietnia 2014 r sygn. C-485/12 w którym TSUE nie zakwestionował możliwości weryfikacji danych zawartych we wniosku wyłącznie w oparciu o dane informatyczne oparte na zdjęciach lotniczych. Następnie Dyrektor ARiMR wyjaśnił, że ze względu na złożoność zintegrowanego systemu i na fakt, że kontrole administracyjne w odróżnieniu od kontroli na miejscu, które mogą być przeprowadzone za pomocą prób kontrolnych, muszą dotyczyć wszystkich wniosków o pomoc, korzystanie ze środków technicznych i odpowiednich metod kontrolnych jest niezbędne, aby móc skutecznie rozpatrywać dużą liczbę wniosków. Końcowo organ podniósł, że na podstawie art. 3 ust.2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. ustawodawca zdecydował się na odejście od zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w części drugiej art. 7 k.p.a., a w konsekwencji od zasady postępowania dowodowego wyrażonej w art. 77 k.p.a. nakładającej na organ administracji publicznej obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego sprawy. Obowiązek ten został ograniczony jedynie do rozpatrzenia materiału dowodowego (całego). Na organie nie ciąży więc obowiązek aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie uprawnienia wnioskodawcy do otrzymania pomocy. Z powyższego Dyrektor ARiMR wywnioskował, że w postępowaniu w sprawie przedmiotowej płatności to nie organ administracji publicznej, a posiadacz gruntów ma przedstawić wszystkie dowody niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Uwzględniając powyższe Dyrektor ARiMR uznał, że organy, orzekając na podstawie posiadanego materiału dowodowego, uczyniły zadość wymogom stawianym przez wymieniony przepis, stojąc na straży praworządności, rozpatrując wyczerpująco cały materiał dowodowy i zapewniając stronie czynny udział w każdym stadium postępowania oraz udzielając niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania. Podobnie postępowanie przeprowadzone przez organy ARiMR było zgodne z zasadą zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 Kpa), czy też zasadą należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 Kpa). 2. Skarga do Sądu 2.1. Na powyższą decyzję G. Ś. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Zarzucił obrazę przepisów postępowania, które miały wpływ na jej treść, tj.: art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. w zw. z art. 3 ust.2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. wyrażającą się w braku wszechstronnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz zaniechaniu dążenia do ustalenia zgodnego z prawdą stanu faktycznego sprawy oraz braku rozpatrzenia materiału dowodowego zgodnie z zasadami logiki i zasadami wiedzy rolniczej. Skutkiem powyższego stało się uznanie, że producent rolny nie dochował wymogów związanych z zachowaniem zasad prawidłowej agrotechniki oraz nieprawidłowościami związanymi z zasadami ubiegania o przyznanie płatności. W oparciu o tak sformułowane zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. 2.2 Dyrektor ARiMR w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. 2.3. W piśmie procesowym z 10 lutego 2016 r., stanowiącym uzupełnienie skargi, skarżący dodatkowo wyjaśnił, że w zakresie przeprowadzonej kontroli nieuprawnione są twierdzenia o braku dobrej kultury rolnej. Okres przeprowadzenia kontroli, tj. miesiąc grudzień w znacznej mierze utrudnił prawidłowość przeprowadzonych ustaleń na miejscu. Zdaniem skarżącego, zalegający śnieg uniemożliwił przeprowadzenie kontroli w sposób pozwalający na uznanie za prawidłowe twierdzeń o braku dobrej kultury rolnej. Stwierdził, że w odniesieniu do działki oznaczonej pierwotnie nr 7 na jej znacznej części wcześniejsza kontrola w odniesieniu do innego producenta stwierdziła zagajniki o krótkiej rotacji. Tym samym, błędne jest twierdzenie organów Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa o braku dobrej kultury rolnej. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: 3.1. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j. t. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, i co do zasady nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Na wstępie też należy wskazać, że stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Dlatego ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe. 3.2. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Dyrektora Agencji w sprawie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013. Istotę sporu w niniejszej sprawie stanowi kwestia istnienia podstaw faktycznych dla odmowy przyznania tych płatności i nałożenia sankcji, tj. prawidłowość ustaleń organów, co do nierzetelności złożonego przez stronę wniosku. 3.3. W ocenie Sądu, organ w sposób prawidłowy ustalił stan faktyczny czyniąc to na podstawie prawidłowo zebranych i ocenionych dowodów. Ustalenia w tym zakresie Sąd w pełni akceptuje, a zarzuty skarżącego nie zasługują na uwzględnienie. Skarżący nie spełnił wymaganych prawem warunków, umożliwiających przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2013 r. 3.4. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli: (1) posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009, z tym że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha; (2) wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; (2a) przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; (3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Stosownie do art. 7 ust. 1a ww. ustawy jednolita płatność obszarowa przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Przy ustalaniu wysokości płatności bezpośrednich przysługujących do działek rolnych uwzględnia się powierzchnię tych działek, nie większą jednak niż maksymalny kwalifikowany obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009. Tzw. powierzchnia PEG (powierzchnia ewidencyjno - gospodarcza) jest to maksymalny obszar do jakiego wnioskodawca może otrzymać płatność, natomiast producent rolny składając wniosek o przyznanie płatności zobowiązany jest podać powierzchnię faktyczną działki rolnej - czyli użytkowaną przez niego rolniczo. Przesłanką przyznania płatności w ramach wsparcia bezpośredniego jest posiadanie zadeklarowanych gruntów, do których ma być przyznana płatność oraz utrzymywanie ich zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy. Sens płatności polega na rekompensowaniu faktycznie poniesionych kosztów w związku z utrzymaniem gruntów rolnych zgodnie z normami, dlatego płatności przyznawane są osobie, która jest faktycznym użytkownikiem gruntów, która rzeczywiście je uprawia, tzn. decyduje co uprawiać i dokonuje swobodnie odpowiednich zabiegów agrotechnicznych oraz zbiera plony. Sprawdzenie spełnienia powyższych warunków przyznania płatności (warunków kwalifikowalności) odbywa się w ramach kontroli administracyjnych i kontroli na miejscu - art.30 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. oraz art.29 ust 3 w zw. z art. 20 rozporządzenia nr 73/2009. 3.5. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy bezsprzecznie wynika, że skarżący w 2013 r. zawyżył wielkość powierzchni kwalifikującej się do przyznania przedmiotowych płatności. Zadeklarowana przez niego powierzchnia do jednolitej płatności obszarowej wynosiła 93,76 ha. Wielkości tej nie potwierdziły kontrola administracyjna oraz kontrola na miejscu – stwierdzono, że powierzchnia kwalifikująca się do wnioskowanej płatności wynosi 31,19 ha (pkt 1.5.). Przy tym, w ocenie Sądu, zgromadzona w sprawie dokumentacja fotograficzna w sposób jednoznaczny potwierdza, że na zadeklarowanej działce A nie przestrzegano minimalnych norm dobrej kultury rolnej dla działki rolnej. Na łąkach lub pastwiskach okrywa roślinna nie była koszona i usuwana, co najmniej raz w roku w terminie do dnia 30 lipca, lub nie były na nich wypasane zwierzęta. Nie wykonywano więc zabiegów agrotechnicznych, w tym koszenia okrywy roślinnej oraz nie zapobiegano występowaniu i rozprzestrzenianiu się chwastów. Przeciwne twierdzenia skarżącego należy uznać za gołosłowne. Skarżący nie przedstawił w toku postępowania żadnego dowodu, na podstawie którego skutecznie można byłoby podważyć ustalenia organów administracji. Organ wyjaśnił również dlaczego wyłączono z płatności działkę ewidencyjną 7, która nie znajduje się w bazie referencyjnej systemu identyfikacji działek rolnych. Tej kwestii nie wyjaśnił również w toku postępowania skarżący, nie reagując na pisemne wezwanie organu. Analiza materiału fotograficznego zgromadzonego w sprawie nie potwierdza też zarzutu skarżącego ujętego w piśmie z 10 lutego 2016 roku, jakoby zalegający śnieg uniemożliwił przeprowadzenie rzetelnej kontroli. Ponadto, na co słusznie wskazały organy, skarżący będąc pouczany o takim prawnie, nie kwestionował wyników kontroli ujętych w raportach. 3.6. W kontekście zarzutów skargi, należy też wskazać, że stosownie do art.3 ust.1 ustawy z 26 stycznia 2007 r., z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Ustęp 2 ww. artykułu stanowi z kolei, że w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania płatności organ: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (art.3 ust. 3). Jak wynika z przytoczonej wyżej regulacji, w postępowaniach dotyczących płatności ustawodawca zobowiązał organ do stania na straży praworządności, powtarzając tym samym zasadę sformułowaną w art. 7 k.p.a.. Bezsporne przy tym jest, że na podstawie art. 3 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. zostały wyłączone niektóre z zasad postępowania dowodowego wynikających z k.p.a., w szczególności zasady w zakresie rozkładu ciężaru dowodów, co do zaistnienia określonych faktów. W art. 3 ust. 3 tej ustawy postanowiono, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. 3.7. W kontekście powyższego, w tym braku inicjatywy strony w zwalczaniu ustaleń organów, nie zasługują na uwzględnienie zarzuty niepodjęcia wszelkich działań przez organy zmierzających dla ustalenia stanu faktycznego. Organ uprawniony był przy tym do wykorzystania w postępowaniu wszelkich dokumentów, w tym dokumentów z kontroli na miejscu. Należy też podkreślić, że to wnioskodawca określa wypełniając wniosek o przyznanie dofinansowania zakres swojego żądania i to on ponosi pełną odpowiedzialność za jego rzetelność, tym bardziej, że składając wniosek na urzędowym formularzu oświadczył, że zna zasady przyznawania płatności objętych wnioskiem. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że organ w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały zgromadzony materiał dowodowy. Poddał ocenie wniosek skarżącego o przyznanie płatności w kontekście przedkładanych przez niego dokumentów. Organ odniósł się również do zarzutów przedstawionych przez skarżącego, a następnie dał temu wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, która wypełniając warunki określone w art. 107 § 3 k.p.a., poddaje się kontroli. Ocena zebranych dowodów jest przekonująca, zgodna z wymogami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego. Sposób prowadzenia postępowania w sprawie w pełni odpowiada też wymogom zasady budzenia zaufania do organów administracji. W decyzji wyjaśniono powody nieuwzględniania argumentacji prezentowanej przez stronę. Skarżący mając możliwość przedstawienia dowodów na poparcie swojego stanowiska, skutecznie nie podważył tych ustaleń. Materiał dowodowy zebrany przez organ I instancji uprawniał więc do skonstruowania stanu faktycznego sprawy. 3.8. Skoro Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy przepisów postępowania, którego wynik doprowadził z kolei, wbrew zarzutom skargi, do prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego, na podstawie art.151 ustawy p.p.s.a. należało oddalić skargę.