I SA/Ke 81/09

Dnia 12 marca 2009 roku Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach – Wydział I w składzie następującym: referendarz sądowy WSA Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2009 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. znak: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku VAT za miesiące: maj, czerwiec, lipiec, sierpień 2000r. p o s t a n a w i a zwolnić stronę skarżącą od kosztów sądowych. W odpowiedzi na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego z dnia 25 lutego 2009r. w wysokości 500zł od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. znak: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku VAT za miesiące: maj, czerwiec, lipiec, sierpień 2000r. M. K. złożyła na urzędowym formularzu PPF wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Wniosek skarżąca uzasadnia trudna sytuacją materialną. Powołuje się na wysokie wydatki związane z utrzymaniem domu, który nadaje się do remontu lecz skarżąca nie posiada środków finansowych na ten cel. Skarżąca posiada zobowiązania wobec dostawców w kwocie ok. 20.000zł. Ponadto skarżąca argumentuje złożony wniosek sytuacją zdrowotną – skarżąca cierpi na zakrzepicę żył, owrzodzenie nóg, co powoduje, że nie może chodzić. We wniosku skarżąca oświadcza, że prowadzi gospodarstwo domowe wraz z dwiema córkami w wieku 23 i 16 lat. Starsza córka jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, a młodsza jest uczennicą. Według oświadczenia skarżąca i jej córki utrzymują się z dochodu uzyskiwanego przez skarżącą z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości 1100zł miesięcznie. Według oświadczenia w skład majątku skarżącej i osób pozostających z nią w gospodarstwie domowym wchodzi dom wielkości 90m² oraz mieszkanie wielkości 62m². Na gruncie obowiązujących przepisów postępowań sądowych obowiązuje zasada, według której koszty sądowe pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Instytucja przyznania prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym). Ubiegający się o taką pomoc winien, więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające – może zwrócić się o pomoc państwa. Analiza złożonego przez M. K. wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych wykazała, że wniosek ten zasługuje na uwzględnienie. Do pozytywnej oceny wniosku skarżącej przekonują niskie dochody jej rodziny. Z kwoty tych dochodów /1100zł miesięcznie/ trzyosobowa rodzina pokrywa bieżące potrzeby. W tej sytuacji uznano, że kondycja finansowa, w jakiej skarżąca się znajduje nie pozwala, na obecnym etapie postępowania sądowego na poniesienie kosztów sądowych bez uszczerbku w koniecznych wydatkach /np. żywność, lekarstwa, opłaty za utrzymanie domu/ skarżącej i jej rodziny. Wobec powyższego orzeczono, na podstawie art. 258 §1 i § 2 pkt 7, art. 243, art. 244 § 1, art. 245, art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwolnić stronę skarżącą od kosztów sądowych.