I SA/Ke 816/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędzia WSA Danuta Kuchta, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Adamczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2016 r. sprawy ze skargi W. C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1. oddala skargę; 2. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokata K.K. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. 1.Postanowienie organu administracji publicznej i przedstawiony przez ten organ tok postępowania 1.1. Dyrektor Izby Skarbowej w K. (dalej jako Dyrektor) postanowieniem z [...] r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. Ś. (dalej jako Naczelnik) z [..] nr [...] odmawiające uznania wniesionych przez W. C. zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. 1.2. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że Naczelnik prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec W. C. na podstawie tytułu wykonawczego nr SM6/997/15 z dnia 9 lipca 2015 r. obejmującego zaległość z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2009 roku, wynikającą z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...] r. Przedmiotowej decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, postanowieniem Naczelnika z 25 czerwca 2014 r. W. C. 11 sierpnia 2015 r. wniósł do Urzędu Skarbowego w O. Ś. pismo zatytułowane "zażalenie", które zostało przez organ egzekucyjny zakwalifikowane jako zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. W piśmie tym zobowiązany podniósł zarzut przedawnienia zaległości z tytułu VAT za grudzień 2009 r.. Ponadto zakwestionował fakt prowadzenia postępowania egzekucyjnego zmierzającego do wyegzekwowania w/w zaległości pomimo wcześniejszego umorzenia postępowania egzekucyjnego w tym zakresie. Jednocześnie zobowiązany stwierdził, że w/w tytuł wykonawczy zawiera wady prawne i błędy, które powodują jego nieważność, nie wskazując jednocześnie tych nieprawidłowości. 1.3. Utrzymując w mocy postanowienie Naczelnika o odmowie uwzględnienia zarzutów, Dyrektor wskazał na przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j. t. Dz. U. z 2014, poz. 1619 ze zm.), dalej jako u.p.e.a., regulujące prawo wniesienia zarzutów, postępowanie w zakresie wniesionych zarzutów, a także okoliczności stanowiące podstawy zarzutu (art. 27 § 1 pkt 9, art. 33 § 1 art. 34 § 1 i § 4). Uznał, że w sprawie zostały złożone zarzuty, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1, 7 i 10 u.p.e.a., tj. braku wymagalności i przedawnienia należności za grudzień 2009 r., braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. oraz niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. W pierwszej kolejności Dyrektor za nieuzasadniony uznał zarzut dotyczący braku wskazania w postanowieniu art. 33 § 2 u.p.e.a. Wyjaśnił, że przepis ten dotyczy zarzutów przysługujących na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych w celu realizacji należności wskazanych w art. 2 § 1 pkt 8 i 9 w/w ustawy, tj. należności pieniężnych państwa członkowskiego oraz należności pieniężnych przekazanych do egzekucji administracyjnej na podstawie ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, zaś w przedmiotowej sprawie należności takie nie występują. W kwestii zarzutu przedawnienia organ odwoławczy wskazał, że stosownie do treści art. 70 § 1 Ordynacja podatkowej termin płatności dochodzonej zaległości przypadał na 25 stycznia 2010 r., więc termin przedawnienia upływałby 31 grudnia 2015 r. Wobec powyższego nie doszło do przedawnienia przedmiotowej zaległości skoro nie upłynął jeszcze nominalny termin jej przedawnienia wynikający z przepisów Ordynacji podatkowej. Bez znaczenia dla wymagalności przedmiotowego zobowiązania pozostawał fakt, że postępowanie egzekucyjne prowadzone przez organ egzekucyjny w zakresie zaległości z tytułu VAT za poszczególne miesiące 2009 r. (w tym za miesiąc grudzień 2009 r.), na podstawie wcześniej wystawionych tytułów wykonawczych, zostało umorzone przez Naczelnika postanowieniem z dnia 19 czerwca 2015 r. Podstawą umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. były błędy proceduralne. tj. z powodu braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, w sytuacji gdy taki obowiązek istniał w ówczesnym stanie prawnym. Skutkiem umorzenia postępowania egzekucyjnego z powyższej przyczyny było uchylenie dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. Umorzenie postępowania egzekucyjnego nie powoduje umorzenia należności objętej tytułem wykonawczym, a zatem należność ta pozostaje wymagalna. Jednocześnie organ nadmienił, że u.p.e.a. nie przewiduje braku możliwości wszczęcia ponownej egzekucji w przypadku umorzenia postępowania egzekucyjnego z powodów proceduralnych, poza wyjątkiem przewidzianym w art. 59 § 2 u.p.e.a. Za niezasadny organ uznał również zarzut dotyczącym braku doręczenia zobowiązanemu upomnienia przed wszczęciem egzekucji. Wskazał, że obowiązek doręczenia upomnienia i zapłaty związanych z jego doręczeniem kosztów reguluje art. 15 §1 u.p.e.a zgodnie, z którym co do zasady egzekucja administracyjna należności pieniężnych może być wszczęta po uprzednim wezwaniu zobowiązanego do wykonania ciążącego na nim obowiązku. Przepis art.15 § 5 u.p.e.a. zawiera delegację dla ministra właściwego do spraw finansów publicznych do określenia w drodze rozporządzenia, dla innych, niż określone w § 3a należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia, kierując się celowością doręczenia upomnienia oraz potrzebą zapewnienia efektywności czynności wierzyciela zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych. Aktualnie kwestię tę reguluje rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 30 października 2014 r. (Dz.U. z 2014 r., poz. 1494), w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia, które weszło w życie z dniem 31 października 2014 r. (dalej jako "rozporządzenie") Z § 2 pkt 2 tego rozporządzenia wynika, że egzekucja administracyjna może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia, gdy dotyczy należności pieniężnych, których obowiązek powstaje z mocy prawa, a wysokość tych należności została określona w ostatecznym orzeczeniu. W niniejszej sprawie, na dzień wystawienia tytułu wykonawczego wierzyciel nie miał obowiązku przesyłać zobowiązanemu upomnienia przed wszczęciem egzekucji administracyjnej (należność została określona w ostatecznej decyzji), a zatem zarzut wszczęcia egzekucji administracyjnej w przedmiotowej sprawie bez uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, nie zasługuje na uwzględnienie. Z kolei w odniesieniu do zarzutu strony, że tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., organ stwierdził, że przedmiotowy tytuł wykonawczy zawiera wszystkie elementy określone w tym przepisie. Wskazanie, jako podstawy prawnej braku obowiązku doręczenia upomnienia, rozporządzenia bez określenia rodzaju należności, których dotyczy uregulowane w tym przepisie zwolnienie, nie daje podstaw do stwierdzenia naruszenia normy zawartej w art. 27 u.p.e.a., gdyż nie mogło w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy. Jednocześnie organ wyjaśnił, że nadanie klauzuli przez organ egzekucyjny jest niezbędnym, formalnym warunkiem do wszczęcia egzekucji administracyjnej i nie podlega osobnemu doręczeniu zobowiązanemu. Zobowiązanemu doręcza się natomiast odpis tytułu wykonawczego – na podstawie art. 26 § 5 u.p.e.a., co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Odnosząc się zaś do zarzutu braku odpowiedzi na pismo z 15 lipca 2015 r. skierowanego do Naczelnika, Dyrektor wyjaśnił, że w zgromadzonym materiale dowodowym znajduje się pismo Naczelnika z 24 lipca 2015r., doręczone stronie w trybie art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a., stanowiące odpowiedź na ww. wniosek zobowiązanego. 2. Skarga do Sądu 2.1. Na powyższe postanowienie, W. C. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administarcyjnego w K.. Wniósł o uchylenie zaskarżonego oraz poprzedzającego je postanowienia oraz umorzenie postępowania egzekucyjnego. Zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, które to naruszenie jego zdaniem, nastąpiło w związku z poniżej wymienionymi aktami prawnymi : - art. 2 i art 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej ; - art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art 11 i art. 12 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego; - art. 13 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2001, nr 137 poz. 1541); - art. 15 § 1; art. 17 § 1; art. 18; art. 26 § 1; art. 26b § 2, art. 26d § 1 i § 2; art. 27§ 1; art. 32; art. 33 § 1 pkt 1, 3, 6, 7, 8, 10 i § 2; art. 34 § 4; art. 45 § 1 art. 59 § 1 pkt 2, 3,10 i § 2 oraz art. 60 § 1 i 2 u.p.e.a. - art. 70 § 1; art. 120; art. 121 § 1; art. 122; art. 123; art. 124; art. 180 § 1 i art. 187 § 1 i § 3 oraz art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej - przepisów rozporządzenia z dnia 30 października 2014 r.- (Dz. U. z 2014r. poz. 1494). W odniesieniu do wymagalności należności w podatku od towarów i usług za grudzień 2009 r. skarżący wskazał na jego przedawnienie. Powyższe wynika z umorzenia postępowania egzekucyjnego dotyczącego zaległości w VAT za cały 2009 r. (tj. za poszczególne miesiące 2009 r., w tym za grudzień tego roku) bez rozróżnienia na te miesiące, które uległy przedawnieniu i te, które się nie przedawniają na podstawie postanowienia Naczelnika z dnia 19 czerwca 2015 r. Następnie skarżący zakwestionował ponownie prowadzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr SM6/997/15 z 9 lipca 2015 r. obejmującego zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2009, pomimo wcześniejszego umorzenia postępowania egzekucyjnego dot. m.in. w/w zaległości, jak również zaległości za pozostałe miesiące 2009 r., na podstawie postanowienia Naczelnika z 19 czerwca 2015 r. Zdaniem skarżącego, postanowienie to jest prawomocne i organ, który sam wydał prawomocne orzeczenie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego nie może go zmienić. Jednocześnie W. C. zarzucił tytułowi wykonawczemu posiadanie licznych wad prawnych i formalnych, które uniemożliwiają jego użycie jako dokumentu urzędowego i które stanowią naruszenie art. 27 u.p.e.a. W tym zakresie skarżący wskazał, że przedmiotowy tytuł wykonawczy nie został sporządzony według ustalonego wzoru, brak jest adnotacji "odpis tytułu wykonawczego" oraz brak jest innych, niezbędnych prawnych adnotacji i formuł (numeru porządkowego dalszego tytułu wykonawczego, brak jest celu wydania dalszego tytułu wykonawczego, brak adnotacji dotyczącej ponownie wydanego tytułu wykonawczego/zmienionego tytułu wykonawczego). Ponadto skarżący podniósł, że w przedmiotowym tytule nie podano prawidłowo podstawy prawnej, braku obowiązku doręczenia upomnienia za w/w okres, wskazując całość przepisów rozporządzenia oraz wskazał na nieprawidłowości dotyczące nadania klauzuli wykonalności poprzez nie doręczenie tej klauzuli stronie. Ponadto W. C. zarzucił brak doręczenia upomnienia, mimo ciążącego na wierzycielu obowiązku w tym zakresie. Podkreślił, że organ podatkowy nie dostosował się do treści przepisu art. 60 § 1 u.p.e.a. W końcowej części uzasadnienia skargi skarżący wskazał na naruszenie przez organy zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 6, art. 7, art 8, art. 9, art. 10 § 1- 3, art. 11 oraz art. 12 § 1 k.p.a. 2.2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniósł o oddalenie skargi. Dodatkowo wskazał, że nie może zgodzić się z zarzutem strony dotyczącym powołanej w tytule wykonawczym niepełnej identyfikacji podstawy prawnej obowiązku objętego tym tytułem, to jest numeru decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. wraz braku uwzględnienia przerw w naliczaniu odsetek. Zdaniem organu, zawarte w tytule wykonawczym informacje pozwalały na jednoznaczne ustalenie o jaką decyzję chodzi, jak jego rodzaj i okresu dotyczy zobowiązanie, którego dochodzenia w drodze egzekucji administracyjnej żąda wierzyciel. W tytule wykonawczym wskazano znak decyzji tj. [...] (pełny znak decyzji [...] nr decyzji – [...]), datę wydania orzeczenia, wskazano kwotę należności pieniężnej, termin od którego nalicza się odsetki. Wierzyciel uwzględnił przerwy w naliczaniu odsetek za zwłokę wynikające z art.54 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej w terminie od 5 września 2014 roku do 30 grudnia 2014 roku w odniesieniu do zaległości za grudzień 2009 roku, o czym organ egzekucyjny został powiadomiony przez wierzyciela pismem z 9 lipca 2015 roku. 3.Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje: 3.1. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j. t. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym – co do zasady- związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w tak określonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Ustalenia faktyczne dokonane przez organy obu instancji znajdują oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym. Sąd przyjął je za podstawę dalszych rozważań. 3.2. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie potwierdzające uznanie za niezasadne zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z 9 lipca 2015 r. nr SM6/997/15. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły m.in. przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Na podstawie art. 33 tej ustawy zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne, których podstawą mogą być tylko okoliczności enumeratywnie wymienione w art. 33 u.p.e.a. Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są środkiem ochrony zobowiązanego, gdy postępowanie egzekucyjne narusza istotne zasady tego postępowania lub gdy egzekucja jest niedopuszczalna. W postępowaniu wywołanym wniesieniem zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym przedmiotem rozpoznania jest wyłącznie treść tych zarzutów (tak m.in. NSA w wyroku z dnia 14 września 2007 r., I OSK 522/07, lex nr 374393). Zobowiązany może wnieść zarzuty tylko z przyczyn enumeratywnie wyszczególnionych w art. 33 u.p.e.a. Wskazanie innych przyczyn nie uprawnia organu egzekucyjnego do rozpatrzenia zarzutów. Pogląd ten został potwierdzony przez Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z dnia 20 września 1995 r., w którym stwierdzono, że podstawą zarzutu mogą być tylko okoliczności wymienione w art.33 ustawy egzekucyjnej (por. też wyrok NSA z dnia 20 września 1995 r., SA/Lu 2104/94 niepubl.; wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2006 r., I OSK 1057/06, lex nr 321553 oraz wyrok NSA z dnia 22 marca 2000 r., SA/Sz 357/99, lex nr 41537). Z samego brzmienia art. 34 § 1 u.p.e.a. wynika, że organ egzekucyjny rozpatruje zgłoszone zarzuty, nie bada natomiast wszelkich okoliczności mających wpływ na poprawność prowadzonej egzekucji (tak NSA w wyroku z dnia 14 września 2007 r., I OSK 522/07, lex nr 374393). Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są więc sformalizowanym środkiem prawnym, a podniesione w nich okoliczności zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny. Postępowanie zainicjowane zgłoszeniem zarzutów ma charakter wpadkowy i szczególny w stosunku do toczącego się postępowania egzekucyjnego. 3.3. W niniejszej sprawie skarżący zgłosił zarzut znajdujący oparcie w art. 33 pkt 1 u.p.e.a. – brak wymagalności i przedawnienie obowiązku (VAT za grudzień 2009 r.), art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a. – brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. oraz art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. - niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Sąd potwierdza zgodność z prawem stanowiska organów, co do niezasadności tych zarzutów. 3.4. Na pełną akceptację Sądu zasługuje uznanie przez organ braku przeszkody w prowadzeniu egzekucji spowodowanej przedawnieniem dochodzonego zobowiązania w VAT. Termin przedawnienia nie upłynął bowiem jeszcze kiedy wszczęto przedmiotowe postępowanie egzekucyjne (pkt 1.3.). Takiej przeszkody nie stanowi również uprzednie umorzenie postępowania egzekucyjnego. Nie oznacza to bowiem, że na zobowiązanym przestał ciążyć obowiązek, którego wykonanie było przedmiotem umorzonego postępowania. W konsekwencji za nieuprawnione uznać należy sformułowane w tym kontekście zarzuty skargi. 3.5.Nieuzasadniony jest również zarzut dotyczący niedoręczenia zobowiązanemu upomnienia w trybie art. 15 § 1 u.p.e.a. Zgodnie bowiem z § 2 pkt 2 powoływanego wyżej rozporządzenia egzekucja administracyjna może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia, gdy dotyczy należności pieniężnych, których obowiązek powstaje z mocy prawa, a wysokość tych należności została określona w ostatecznym orzeczeniu. W niniejszej sprawie, na dzień wystawienia tytułu wykonawczego decyzja potwierdzająca istnienie dochodzonego obowiązku w VAT (który powstaje z mocy prawa) była ostateczna, co było konsekwencją wydania przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. decyzji z 29 grudnia 2014 r. 3.6. Odnosząc się do ostatniego zarzutu, tj. niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Sąd, oceniającego ten zarzut, nie dopatrzył się również w postępowaniu organu egzekucyjnego wad kwalifikowanych w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy p.p.s.a., to jest mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Znamienna przy tym, dla jego oceny, w kontekście ograniczonego zakresu postępowania właściwego dla rozpoznania zarzutów (pkt 3.2.), jest postawa procesowa zobowiązanego. Otóż na etapie postępowania przed organem egzekucyjnym, jak i organem nadzoru, odpowiednio zgłaszając zarzuty i wnosząc zażalenie, zobowiązany nie sprecyzował w czym upatruje wad tytułu wykonawczego. Uczynił to dopiero w skardze. Organy nie mogły więc "odpowiedzieć" na tak sformułowane zarzuty. Dokonując zaś ich oceny w kontekście art.27 u.p.e.a., Sąd stwierdza, że nie mogą one skutecznie podważać zasadności wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego w oparciu o ten dokument. Przedmiotowego tytułu nie może dyskwalifikować poddanie niepełnego numeru decyzji stanowiącej podstawę egzekwowanego obowiązku (brak dwóch ostatnich cyfr), czy też nazbyt ogólne wskazanie podstawy prawnej dla odstąpienia od doręczenia upomnienia (brak wskazania konkretnej jednostki redakcyjnej powołanego w tytule wykonawczym rozporządzenia). Podnoszony również dopiero w skardze brak wskazania w tytule przerw w naliczaniu odsetek, choć przyjmuje się że narusza przepis art.27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., to w niniejszej sprawie, bez wątpienia nie w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na jej wynik. Otóż wskazać należy, że równocześnie w dacie wystawienia tytułu wykonawczego organ egzekucyjny został poinformowany pismem SW/8/15/POMA o zastosowaniu i okresie przerw w naliczaniu odsetek (zawarto również na marginesie tytułu odesłanie do tej informacji). Wbrew również wyrażonym w skardze sugestiom przedmiotowy tytuł jest nowym tytułem (nie zmienionym tytułem wykonawczym). Przepisy prawa nie przewidują też obowiązku odrębnego "doręczenia" klauzuli wykonalności, a jedynie stosownie do art. 27 § 1 pkt 10 u.p.e.a. zawarcie w tytule wykonawczym klauzuli organu egzekucyjnego o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej. Obowiązek ten został przez organ prawidłowo zrealizowany. 3.7. Podsumowując, stwierdzenie przez organy niezasadności zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów odpowiada prawu. Zarzuty skargi sformułowane w ich kontekście również należy uznać za niezasadne. Z racji zaś omówionej wyżej istoty postępowania dotyczącego oceny zasadności zgłoszonych zarzutów egzekucyjnych (pkt 3.2.) Sąd nie odnosi do innych eksponowanych w skardze kwestii niezwiązanych z zarzutami zgłoszonymi w postępowaniu egzekucyjnym. 3.8. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a, w pkt 1 wyroku oddalił skargę. O przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi Sąd orzekł na podstawie art. 250 ustawy p.p.s.a. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 4 ust.1 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2015. poz. 1801).