I SA/Ke 91/22
PostanowienieWSA w Kielcach2022-02-28
Skład orzekający: Magdalena Chraniuk - Stępniak
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy czynność upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym administracyjnym może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego?Ratio decidendi
Czynność upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym administracyjnym, jako czynność materialno-techniczna poprzedzająca wszczęcie postępowania egzekucyjnego i nie rozstrzygająca o prawach i obowiązkach strony, nie mieści się w katalogu aktów i czynności podlegających kontroli sądu administracyjnego określonym w art. 3 § 2 PPSA. W związku z tym skarga na taką czynność podlega odrzuceniu jako sprawa niemająca przypisanej właściwości sądu administracyjnego.Stan faktyczny
Spółka złożyła skargę na czynność upomnienia Zarządu Dróg Powiatowych w S. dotyczącego zapłaty opłaty za zajęcie pasa drogowego. Spółka kwestionowała zasadność naliczenia opłaty, wskazując na wcześniejsze decyzje zezwalające na zajęcie pasa i opłacenie należności. Organ egzekucyjny wniósł o oddalenie skargi, argumentując, że upomnienie nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego.Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Chraniuk - Stępniak po rozpoznaniu 28 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym skargi P.S.G Sp. z o.o. w T. na czynność upomnienia Zarządu Dróg Powiatowych w S., z ... nr ... postanawia: odrzucić skargę.
Sygn. akt I SA/Ke [...]
Uzasadnienie
P. S. G. Sp. z o.o. w T. (Spółka) złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na czynność upomnienia
Zarządu Dróg Powiatowych w S. (ZDP) z [...] r.
nr [...] Wniosła o uwzględnienie skargi i stwierdzenie bezskuteczności czynności poczynionych przez organ.
Uzasadniając skargę Spółka wskazała, że [...] r Główna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad (GDDKiA) wydała decyzję zezwalającą na umieszczenie w pasie drogowym drogi nr [...] w km 509+211 w S. , przyłącza gazociągu średniego ciśnienia PEdn25 od [...] r. do [...] r. ustalając jednocześnie opłaty za zajęcie pasa. Decyzją z [...] r. GDDKiA zezwoliła skarżącemu na zajęcie drogowego w celu umieszczenia przyłącza gazu średniego ciśnienia PEdn25 do działki nr [...] od [...] r. do [...] r. ustalając odpowiednią opłatę za jego zajęcie. W dniu [...] r. GDDKiA wydała decyzję zezwalającą na umieszczenia gazociągu PE dn 110 w pasie drogi nr [...] w Skarżysku - Kamiennej od k, 509+309 do 509+718 i od km 510+251 do km 510+633. Pismem z [...] r. ŚZDW zawiadomił o zmianie kategorii drogi z drogi krajowej na powiatową oraz informując o braku podstaw do zwrotu nadpłaty opłaty - co także w ocenie skarżącego jest nieprawidłowe. Pismem z [...] r. ZDP poinformował o zmianie kategorii z drogi krajowej na powiatową wskazując że decyzje zostały wygaszone i zachodzi konieczność uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń przesyłowych. Następnie pismem z [...] r. ZDP poinformował, że samodzielnie ustala opłatę za umieszczenie w pasie drogowym w innej wysokości niż wynika to z poprzednio wydanych decyzji. Pismem z [...] r. potwierdził dotychczasowe stanowisko wskazując że organ sam może naliczyć opłatę, która będzie obowiązywała od [...] r. w nowej wysokości. Organ wezwał skarżącego [...] r. do zapłaty, a [...] r. wysłał upomnienie doliczając odpowiednio wartość odsetek ustawowych oraz kosztów upomnienia.
W toku korespondencji skarżący od samego początku stał na stanowisku
o bezpodstawności działania ZDP w S. K. wskazując, że opłata roczna za przedmiotowe decyzje za 2020 r. została przez Spółkę dokonana na konto Ś. Zarządu Dróg Wojewódzkich. A od 2021 r opłacane będą na konto Zarządu Dróg Powiatowych w S. K. (pismo ŚZDW w K.
z [...] r znak [...]) w kwotach wynikających z decyzji, wskazując, że zmiana zarządcy drogi nie powoduje wygaśnięcia decyzji. Skarżący wskazał przy tym na przepis art. 40 ust. 1 ustawy
o drogach publicznych i art. 155, art. 154 § 2 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę ZDP wniósł o oddalenie skargi. Podniósł m.in., że upomnienie, o którym mowa w art. 15 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jest elementem postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez ZDP w stosunku do Spółki i ustawodawca nie przewidział możliwości jego zaskarżenia do sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu. Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i art. 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2022.329) - dalej "p.p.s.a.". Zaskarżone działanie organu w sprawie upomnienia nie należy bowiem do żadnej z kategorii aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a.
Stosownie do art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r. poz. 900, ze zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556
i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane
w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Sąd nie jest zatem uprawniony do dokonania oceny podniesionych w skardze zarzutów. Przedmiotem skargi nie jest bowiem decyzja, postanowienie, czy inny akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a.
Zaskarżone upomnienie (k-42 akt administracyjnych) wystawione zostało na podstawie art. 15 § 1 u.p.e.a., która to czynność poprzedza wystawienie tytułu wykonawczego. Upomnienie skierowane do skarżącej miało jedynie charakter informacyjny. Przypominało bowiem o konieczności wykonania nałożonego na skarżącą obowiązku oraz wskazywało na konsekwencje jego niewykonania
w postaci wszczęcia egzekucji administracyjnej i jako takie nie stanowiło rozstrzygnięcia o prawach i obowiązkach skarżącej. Upomnienie ma zatem charakter czynności materialno-technicznej.
W momencie wysłania upomnienia nie dochodzi jeszcze do wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Jest to etap poprzedzający uruchomienie tego postępowania, do którego nie dojdzie w przypadku dobrowolnej zapłaty należności.
Z chwilą zaś wszczęcia postępowania egzekucyjnego strona będzie miała możliwość obrony swoich praw przy pomocy instytucji zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym (art. 33 i art. 34 u.p.e.a.), w ramach których strona może podnosić m.in. zarzut nieistnienia obowiązku.
Nie budzi zatem wątpliwości, że rozpatrywana skarga została wniesiona na działanie organu administracji publicznej (upomnienie), które nie może stanowić przedmiotu sądowoadministracyjnej kontroli. Dlatego też skarga z tej przyczyny podlegała odrzuceniu.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Z kolei zgodnie z art. 58 § 3 p.p.s.a. odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
Z tych względów Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak
w sentencji postanowienia.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 17.07.2026. · Źródło