I SA/Ke 98/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Asesor WSA Magdalena Stępniak (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi Firmy Handlowej S.sp. z o.o. w R. P. na postanowienie Świętokrzyskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Kielcach z dnia 10 października 2023 r. nr NBZ.906.2.2023 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Świętokrzyski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny postanowieniem z 10 października 2023 r. nr NBZ.906.2.2023 utrzymał w mocy postanowienie wierzyciela, tj. Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Busku - Zdroju z 18 lipca 2023 r. nr NHZ.9011.10.2.2021 w sprawie zarzutów zgłoszonych przez J. W. – prokurenta samoistnego Firmy Handlowej S. Sp. z o.o. w R. P. (zobowiązana). Organ ustalił, że 19 czerwca 2023 r. doręczono spółce odpis tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego prowadzonego przez Bank Pekao S.A. Podstawą wystawienia tytułu wykonawczego była decyzja wydana wobec zobowiązanej przez PPIS w Busku - Zdroju 25 marca 2021 r. nr NHZ.9020.9.24.2021. Wskazaną wyżej decyzją organ zarządził doprowadzenie do należytego stanu technicznego posadzki na zapleczu sklepu w ciągu komunikacyjnym oraz odnowienie zniszczonych ściany i sufitów w pomieszczeniu magazynowym oraz na sali sprzedaży. Termin wykonania przedmiotowych zarządzeń organ, wydający decyzję, wyznaczył na 30 czerwca 2021 r. Nadto organ nadzoru nałożył na spółkę opłatę w wysokości kosztów kontroli w kwocie 172 zł. W stosunku do zobowiązanej w przeszłości toczyło się postępowanie egzekucyjne, w oparciu o tytuł wykonawczy, którego podstawą była ta sama decyzja administracyjna. Na skutek wniesionych przez zobowiązaną zarzutów, które finalnie po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzeczenia z 7 lipca 2022 r. sygn. akt I SA/Ke 201/22, uchylającego skarżone przez zobowiązaną postanowienie ŚPWIS i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, zostały przez PPIS w Busku - Zdroju uznane w całości postanowieniem z 13 października 2022 r. W wyniku czynności egzekucyjnych prowadzonych w aktualnie toczącym się postępowaniu egzekucyjnym, należność pieniężna objęta inicjującym go tytułem została w całości wyegzekwowana. W treści zarzutów zobowiązana podniosła wygaśnięcie obowiązku w całości oraz brak wymagalności dochodzonego roszczenia, wnosząc o umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz zwrot wyegzekwowanego roszczenia. Podała, że wskazany w tytule wykonawczym obowiązek był już przedmiotem odrębnego postępowania egzekucyjnego w administracji, w którym stronami były te same podmioty i co istotne dochodzone w nim świadczenie pieniężne zostało w całości wyegzekwowane i postawione do dyspozycji wierzyciela. W uzasadnieniu drugiego ze stawianych przez siebie zarzutów wskazała, że w piśmie PPIS w Busku - Zdroju z 7 września 2021 r. uznanym za postanowienie w przedmiocie odmowy uzupełnienia decyzji administracyjnej tego organu z 25 marca 2021 r., bo zawierającym elementy postanowienia, nie znalazło się pouczenie co do tego jak liczyć termin do wniesienia odwołania od tej decyzji. W samej decyzji brak również wskazania w jaki sposób liczyć termin w przypadku wniesienia przez stronę podania, o którym mowa w art. 111 k.p.a. Powyższe w ocenie zobowiązanej skutkuje możnością sformułowania przez nią w każdej chwili odwołania. W związku z czym decyzja administracyjna z 25 marca 2021 r. nie podlega wykonaniu. Podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej mogą być wyłącznie przyczyny enumeratywnie wymienione w art. 33 § 2 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 479 ze zm.) dalej u.p.e.a. Należą do nich: m.in. w punkcie 5 - wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; w pkt 6 - brak wymagalności obowiązku w przypadku: odroczenia terminu wykonania obowiązku; b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej; c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Zdaniem organu w sprawie nie zaistniała żadna ze wskazanych wyżej okoliczności. W szczególności nie doszło do wykonania obowiązku w jakiejkolwiek jego części przez zobowiązaną. Faktycznie w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na wniosek PPIS w Busku - Zdroju w oparciu o tytuł wykonawczy nr 2/2021 z 12 sierpnia 2021 r., objęta nim należność pieniężna została w całości wyegzekwowana 1 września 2021 r. Tym niemniej postępowanie to zostało umorzone, a wyegzekwowane świadczenie zostało zwrócone, na skutek uchylenia czynności egzekucyjnych. Stąd też nie można w realiach tej sprawy stwierdzić jakoby do zapłaty dochodzonej od zobowiązanej należności pieniężnej doszło czy to przed wszczęciem przedmiotowego postępowania, czy też w jego trakcie. W konsekwencji organ zgodził się z rozstrzygnięciem wierzyciela pierwszoinstancyjnego, oddalającym zarzut wygaśnięcia ciążącego na niej obowiązku. W ocenie organu nieuzasadniony jest także drugi zarzut. Dla oceny zasadności zarzutu opartego o treść art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a. istotne jest, czy wszczynając postępowanie egzekucyjne i podejmując w jego ramach czynności zmierzające do wyegzekwowania od zobowiązanego objętej decyzją należności pieniężnej, decyzja ta była ostateczna. W ocenie organu stanowisko zobowiązanej zestawione z jej świadomością początku biegu terminu do wniesienia odwołania od decyzji administracyjnej, której uzupełnienia w ustawowym terminie strona żądała, popartą czynionymi w tym zakresie wywodami WSA w Kielcach, zawartymi w uzasadnieniu wydanego przez niego i wspominanego już orzeczenia w sprawie II SA/Ke 201/22, której stroną była, pozwala twierdzić, że w swoich działaniach dąży ona w istocie do nadużycia swojego prawa procesowego w celu uniknięcia realizacji ciążącego na niej zobowiązania. Znamienną jest bowiem jej bierność w odwołaniu się od tej decyzji, która podobnie zresztą jak i rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku o jej uzupełnienie, została jej doręczona jeszcze w 2021 r. Mimo zawartego w decyzji PPIS W Busku - Zdroju z 25 marca 2021 r. pouczenia co do środków i terminu jej zaskarżenia, jak i niekwestionowanej znajomości przez zobowiązaną treści art. 111 § 2 k.p.a. odwołanie od niej nie zostało wniesione. Stąd też, wskazując na fakt niepodlegania zaskarżeniu postanowienia wydanego w oparciu o art. 111 § 2 k.p.a. uznać należy, że zgłoszony przez zobowiązaną zarzut braku wymagalności obowiązku podlega oddaleniu. Na powyższe postanowienie zobowiązana złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądy Administracyjnego w Kielcach. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Zarzuciła nieprawidłowe przyjęcie, iż nie doszło do wygaśnięcia zobowiązania objętego tytułem wykonawczym oraz naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn dla których innym dowodom odmówił waloru wiarygodności; art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art.18 u.p.e.a. poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej zaskarżonego postanowienia z przytoczeniem przepisów prawa; art. 15 k.p.a. poprzez jednokrotne nie dwukrotne pochylenie się nad kwestią braku pouczenia o sposobie liczenia terminu do wniesienia odwołania w postanowieniu z 7 września 2021 r., art. 112 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że brak pouczenia nie rzutuje na ostateczność/prawomocność decyzji; art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo wystąpienia uchybienia opisanego w zarzucie numer 1, 2, 3, 4, 5 zażalenia które to miało istotny wpływ na wynik sprawy; art. 8 § 1, art. 11, art. 15, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieprecyzyjne [niepełne] odniesienie się do zarzutów numer 3, 4 oraz 5 zażalenia co miało istotny wpływ na wynik sprawy; art. 139 oraz art. 15 k.p.a. poprzez doprecyzowanie rozważań organu I instancji o wywody tyczące się skutków umorzenia postępowania egzekucyjnego opisanych w art.60 i 61 u.p.e.a. co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że organ posiłkując się regulacjami ordynacji podatkowej usiłuje wywieść, że do wygaśnięcia zobowiązania nie doszło. Jak jednak wskazuje art. 59 par.1 pkt.1 o.p. zobowiązanie wygasa wskutek zapłaty. Przepis nie rozróżnia czy jest to zapłata dobrowolna czy też dokonywana wskutek prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W ustawie brak jest też podstaw do przyjęcia, iż jakiekolwiek zdarzenia po dniu zapłaty mogą powodować uchylenie skutku w postaci wygaśnięcia zobowiązania. W tej sprawie wierzyciel doprowadził do zapłaty w skutek postępowania egzekucyjnego. Fakt, że było ono bezprawne, co potwierdził WSA w Kielcach w wyroku z 07.07.2022r. sygn. akt: I SA/Ke 201/22, nie zmienia postaci rzeczy, że do zapłaty doszło. Tym samym wygasł obowiązek ujęty w tytule wykonawczym. Zobowiązany nie może i nie będzie odpowiadał za niefrasobliwość wierzyciela, który to na mocy własnego postanowienia oddał bezprawnie zagarnięte pieniądze. Skarżąca ponadto szczegółowo opisała, jakie elementy powinno zawierać prawidłowo sporządzone uzasadnienie decyzji oraz na czym polega zasada dwuinstancyjności postępowania. W ocenie skarżącej w niniejszym postępowaniu wymogi te nie zostały spełnione. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniósł o oddalenie skargi. W piśmie procesowym z 18 marca 2024 r. skarżąca poparła zarzuty skargi. Nie zgodziła się z argumentacją zawartą w odpowiedzi na skargę i eksponuje, że z uwagi na treść art. 112 k.p.a. termin do wniesienia odwołania od decyzji nie mógł rozpocząć biegu. Tym samym decyzja, która została przymusowo wykonana nie jest ostateczna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j. t. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634), dalej "p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym, co do zasady, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto, w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przedmiotem kontroli sądu jest postanowienie w przedmiocie zarzutów zobowiązanej (skarżącej) w sprawie egzekucji administracyjnej, co na podstawie powołanego art. 119 pkt 3 p.p.s.a. pozwoliło na rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Orzekając w tak zakreślonych ramach kontroli zgodności z prawem sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji nie naruszają prawa w sposób powodujący konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego, a zarzuty skargi są niezasadne. W sprawie zastosowanie znajdują przepisy ustawy egzekucyjnej, w tym w szczególności art. 33 § 1 ustawy 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j. t. Dz.U.2020.1427 ze zm.) dalej "u.p.e.a.", w brzmieniu wprowadzonym ustawą z 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2019.2070), obowiązujących od 30 lipca 2020 r. Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. W świetle art. 33 § 2 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej może być: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości lub części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Przedstawione w art. 33 § 2 u.p.e.a. przesłanki stanowią katalog zamknięty, natomiast procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy art. 34 u.p.e.a. W tym zakresie przywołania wymaga przepis art. 34 § 4 pkt 3 b u.p.e.a. Zgodnie z tą regulacją organ egzekucyjny po otrzymaniu zawiadomienia o wydaniu ostatecznego postanowienia o uznaniu zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, o którym mowa w art. 33 § 2 pkt 1-5 - umarza postępowanie egzekucyjne w całości albo w części. Umorzenie postępowania egzekucyjnego powoduje uchylenie czynności egzekucyjnych (art. 60 § 1 zdanie pierwsze u.p.e.a.). Umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 60 § 1 u.p.e.a. prowadzi, poprzez uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych, do przywrócenia w ten sposób stanu istniejącego przed wszczęciem egzekucji. Skarżąca, na podstawie art. 33 § 2 pkt 5 i pkt 6c u.p.e.a., podniosła zarzuty wygaśnięcia i braku wymagalności obowiązku. Skarżąca twierdzi bowiem, że obowiązek został już wyegzekwowany w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego nr 2/2021 z 12 sierpnia 2021 r., a fakt że wyegzekwowana kwota została jej zwrócona nie ma znaczenia, bo postępowanie organu było bezprawne. Z kolei drugi z zarzutów, zobowiązana uzasadnia brakiem przymiotu ostateczności decyzji stanowiącej podstawę wystawienia tytułu wykonawczego. Uważa, że błędy organu w zakresie niepouczenia jej o terminie wniesienia odwołania w przypadku złożenia wniosku o uzupełnienie decyzji, uprawniają ją do sformułowania przez nią odwołania w każdej chwili, co uzasadnia treść art. 112 k.p.a. Stosownie do powołanej regulacji błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania lub skutków zrzeczenia się odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Sąd stwierdza, że stanowisko skarżącej jest niezasadne i nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa. Wymaga podkreślenia, że zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Skarżąca natomiast swoimi działaniami faktycznie dąży do nadużycia swojego prawa procesowego w celu uniknięcia realizacji ciążącego na niej zobowiązania, jak prawidłowo postępowanie skarżącej ocenił organ. Odnosząc się do zarzutu wygaśnięcia obowiązku należy wskazać, że wygaśnięcie obowiązku w całości lub w części może nastąpić na skutek wystąpienia różnych okoliczności. Należą do nich wykonanie obowiązku w całości lub w części, umorzenie obowiązku w całości lub w części oraz przedawnienie. W stanie faktycznym niniejszej sprawy żadna z powyższych okoliczności nie wystąpiła. Skarżąca nie wykonała obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji PPIS w Busku - Zdroju z 25 marca 2021 r. r NHZ.9020.9.24.2021 w postaci zapłaty kosztów kontroli w kwocie 172 zł. Wpływu na ocenę tego zarzutu nie ma, jak chce tego skarżąca, fakt wyegzekwowania ww. kwoty w toku poprzednio prowadzonego postępowania egzekucyjnego i następnie fakt zwrotu tej kwoty skarżącej na skutek uznania wniesionych przez nią zarzutów. Wymaga bowiem wyjaśnienia, że umorzenie poprzedniego postępowania egzekucyjnego i uchylenie podjętych w jego toku czynności egzekucyjnych, nie oznacza, że w stanie faktycznym sprawy na zobowiązanej przestał ciążyć wynikający z ww. decyzji obowiązek. Podstawą uznania zarzutu w toku poprzednio prowadzonego postępowania był fakt wszczęcia tego postępowania na podstawie nieostatecznej decyzji PPIS w Busku - Zdroju z 25 marca 2021 r. Stosownie bowiem do art. 130 § 1 k.p.a. przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie ulega wykonaniu. W orzecznictwie zaś jednolicie przyjmuje się, że brak wymagalności obowiązku z innego powodu dotyczy m.in. sytuacji, gdy egzekwowane są obowiązki wynikające z reguły decyzji nieostatecznej, której nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności. Powyższe oznacza, że w sytuacji gdy decyzja PPIS w Busku - Zdroju z 25 marca 2021 r. stała się ostateczna, postępowanie egzekucyjne mogło zostać ponownie wszczęte, począwszy od jego początkowego stadium, tj. od doręczenia kolejnego tytułu egzekucyjnego, co w niniejszej sprawie miało. Organ 22 maja 2023 r. wystawił bowiem i doręczył zobowiązanej tytuł wykonawczy nr 2/2023. Tym samy organ prawidłowo oddalił zarzut wygaśnięcia zobowiązania. Z powyższych rozważań jednocześnie wynika, że niezasadny jest zarzut braku wymagalności obowiązku z powodu braku przymiotu ostateczności decyzji, stanowiącej podstawę wystawienia 22 maja 2023 r. tytułu wykonawczego nr 2/2023, tj. decyzji PPIS w Busku - Zdroju z 25 marca 2021 r. W tym zakresie wymaga wyjaśnienia, że umorzenie wcześniej prowadzonego postępowania egzekucyjnego było konsekwencją uwzględnienia przez organ wytycznych zawartych w wyroku WSA w Kielcach z 7 lipca 2022 r. sygn. akt I SA/Ke 201/ 22 i uznania zarzutu braku wymagalności ww. decyzji z 25 marca 2021 r. W powołanym wyroku sąd stwierdził m.in, że "w momencie podjęcia przez organ czynności w ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr 2/2021 decyzja z 25 marca 2021 r. nie była ostateczna, albowiem spółka złożyła w terminie wniosek o uzupełnienie decyzji, który nie został rozpoznany." Dalej sąd wyjaśnił, że "stosowanie do treści art. 111 § 1 k.p.a. strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji następuje w formie postanowienia (art. 111 § 1b k.p.a.). W przypadku wydania postanowienia, o którym mowa w § 1b, termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia (art. 111 § 2 k.p.a.). (...) Skoro organ nie przeczy, że strona skutecznie wniosła o uzupełnienie decyzji, to z jednoznacznej treści art. 111 § 2 k.p.a. wynika, że termin do wniesienia odwołania biegnie od dnia odręczenia postanowienia o uzupełnieniu lub odmowie uzupełnienia decyzji. Reakcją organu I instancji na wniosek strony o uzupełnienie decyzji było pismo z dnia 7 września 2021 r. Nawet zakładając, że pismo z dnia 7 września 2021 r. było postanowieniem o odmowie uzupełnienia decyzji, należy podnieść, ze termin do wniesienia odwołania od tej decyzji rozpocząłby bieg dopiero od daty jego doręczenia." Z kolei z prawomocnego wyroku WSA w Kielcach z 6 lipca 2022 r. sygn. akt II SAB/Ke 53/22 wynika, że ww. pismo z 7 września 2021 r. sąd zakwalifikował jako postanowienie wydane na podstawie art. 111 k.p.a. Jednocześnie poza sporem w sprawie jest, że ww. pismo z 7 września 2021 r. zostało doręczone skarżącej w 2021 r., a ww. wyroki WSA w Kielcach w 2022 r. Przywołanie fragmentów wyroku z 7 lipca 2022 r. było konieczne, ponieważ dowodzi, że już co najmniej w lipcu 2022 r. skarżąca widziała o sposobie i terminie wniesienia odwołania od decyzji z 25 marca 2021 r., w przypadku złożenia wniosku o jej uzupełnienie. Pomimo tego skarżąca nie złożyła odwołania, co czyni decyzję z 25 marca 2021 r., jak prawidłowo stwierdził organ, ostateczną. Wbrew twierdzeniom skarżącej, pomimo nieprawidłowo podejmowanych czynności przez organ na poprzednich etapach postępowania, nie ma ona możliwości sformułowania odwołania w każdej chwili. Wymaga podkreślenia, że ochrona przewidziana w art. 112 k.p.a. jest dość szeroka, ale nie ma ona charakteru absolutnego, w szczególności zaś nie może dawać stronie żadnych szczególnych uprawnień naruszających ustalone prawem zasady postępowania (por. wyrok NSA z 6 lipca 2020 r. sygn. akt I OSK 3013/19; dostępny na CBOSA). Z tych względów sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.