I SAB/Ke 1/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek, Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec (spr.), Sędzia WSA Mirosław Surma, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu w dniu 18 września 2015 r. na rozprawie sprawy ze skargi H. K. w przedmiocie odmowy wydania pism przez Wójta Gminy S. p o s t a n a w i a odrzucić skargę. H. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę, w której wskazał, że "gmina nie chciała wydać mu listu, ponieważ minęło 14 dni." W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K.wskazało, że H. K. pismem z 25 listopada 2014 r. wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z K. o interwencję w Urzędzie Gminy S. w sprawie doręczania skarżącemu korespondencji urzędowej m.in. decyzji podatkowych. H. K. zażądał aby Urząd Gminy nie wysyłał skierowanej do niego korespondencji lecz wydawał ją stronie w Urzędzie Gminy. W piśmie z 28 listopada 2014 r. Wójt Gminy S. wyjaśnił, że nie może spełnić żądania strony, gdyż nie ma możliwości powiadamiania skarżącego (m.in. z powodu nie posiadania przez stronę telefonu), że w Urzędzie oczekuje na niego korespondencja. Pismem z 30 kwietnia 2015 r. Kolegium wyjaśniło H. K. główne zasady doręczania korespondencji uregulowane przepisami ustawy kodeks postępowania administracyjnego. Kolegium wskazało m.in. że zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego strona może odebrać korespondencję osobiście w Urzędzie. Nie oznacza to jednak, że w sytuacji podjęcia określonej - czynności prawnej (np. wydania decyzji administracyjnej) organ ma obowiązek oczekiwać, aż strona w dowolnym czasie będzie zgłaszać się do Urzędu po odbiór korespondencji. W związku z powyższym Kolegium wniosło o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że z uzasadnienia skargi oraz akt sprawy wynika, że skarżący kwestionuje odmowę wydania mu przez Gminę S. decyzji, których nie odebrał z placówki pocztowej, w związku z czym zostały zwrócone do organu. Z tych względów skargę należało potraktować jako skargę na bezczynność organu. Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza każdorazowo analiza jej dopuszczalności, tj. zbadanie, czy skarga spełnia wymogi formalne oraz czy przed jej wniesieniem skarżący wyczerpał środki zaskarżenia, które służyły w postępowaniu administracyjnym. Sąd stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna. Po pierwsze skarżący nie wykazał aby kiedykolwiek zwracał się na piśmie do organu, w tym przypadku Wójta Gminy S., o dokonania żądanej czynności. Okoliczność ta nie wynika również z akt sprawy. Po drugie przed wniesieniem skargi H. K. nie wyczerpał środków zaskarżenia, które służyły w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270 ze zm., dalej "ustawa p.p.s.a.") skargę można wnieść do sądu po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ustawy p.p.s.a.). W przypadku bezczynności i przewlekłości organu strona przed wniesieniem skargi do Sądu zobowiązana jest wyczerpać środek zaskarżenia przewidziany przepisem art. 37 § 1 K.p.a. Przepis ten stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. lub ustalonym w myśl art. 36 K.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Oznacza to, że przed wniesieniem skargi na bezczynność Wójta Gminy S. konieczne jest uprzednie złożenie zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, że wyczerpał tryb z art. 37 § 1 K.p.a. W związku z powyższym skarga jest niedopuszczalna. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.