I SAB/Ke 6/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Artur Adamiec po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L.K. na bezczynność Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. w przedmiocie niewydania rozstrzygnięcia w sprawie skargi na czynność egzekucyjną postanawia: odrzucić skargę. L. K. wniósł do organu egzekucyjnego – Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. pismo z dnia 7 lutego 2011r. oznaczone EGZ.V/676/2010 Cz.Nr 757861, stanowiące skargę na czynność egzekucyjną. W piśmie tym podniósł, że skargę składa w związku ze zmianą wysokości zajęcia rachunku bankowego skierowaną do Nordea Bank S.A. już po uchyleniu decyzji przez organ wyższej instancji i przedawnieniu obowiązku. L. K. wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego i zwrot pobranych kwot. Pismem z dnia 11 marca 2011r. nr EA-2/721-311/11 Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w K. poinformował stronę o pozostawieniu bez rozpatrzenia skargi na czynność egzekucyjną z dnia 7 lutego 2011r., z uwagi na nieuzupełnienie braku formalnego w wyznaczonym terminie. Pismem z dnia 7 marca 2011r. L. K.złożył do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. skargę na opieszałość, w związku z przewlekłym załatwieniem sprawy EGZ.V/676/2010. Zawiadomieniem z dnia 14 kwietnia 2011r. nr NU/050-0009/11 Dyrektor Izby Skarbowej w K., na podstawie art. 237 § 1 i § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, uznał skargę na opieszałość organu egzekucyjnego za bezzasadną. W dniu 15 marca 2011r. L. K. wniósł do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, poprzez wydanie rozstrzygnięć indywidualnych w sprawach złożonych zarzutów przeciwegzekucyjnych i skargi na czynność egzekucyjną z dnia 7 lutego 2011r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w K. pismem z dnia 13 maja 2011r. nr EA-2/721-577/11 pozostawił wezwanie do usunięcia naruszenia prawa bez rozpatrzenia, z uwagi na nieuzupełnienie braku formalnego w wyznaczonym terminie. W dniu 26 maja 2011r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wpłynęła skarga L.K., w której podniósł, że w związku z niewydaniem przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Kielcach w postępowaniu egzekucyjnym rozstrzygnięcia w sprawie złożonej skargi na czynność egzekucyjną, wnosi o zobowiązanie organu do wydania postanowienia w terminie 7 dni. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje. Przepis art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: ustawy P.p.s.a., stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działań administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Regulacja zawarta w § 3 pkt 8 tego przepisu wskazuje, że kontrola działalności administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4, tj. gdy organy nie wydały w terminie decyzji (postanowienia, innego aktu), czy też nie podjęły innej stosownej czynności objętej zakresem administracji publicznej. O bezczynności organu można mówić zatem wtedy, gdy organ nie podjął w sprawie działań, pomimo tego, że do ich podjęcia obligowały go obowiązujące przepisy prawa. W przypadku złożenia skargi na czynności egzekucyjne, organ nadzoru wydaje postanowienie – art. 54 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( t.j. Dz.U. 2005r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.). Gdy organ czynności tej nie realizuje, na bezczynność tą stronie służy skarga do sądu administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przepis art. 52 § 2 ustawy P.p.s.a. stanowi natomiast, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przy czym środkiem zaskarżenia jest również zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) dalej: K.p.a. Przepis ten stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Powyższe przepisy oznaczają, że jeżeli stronie służyły środki zaskarżenia w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, to nie jest możliwe, bez wyczerpania trybu odwoławczego, wniesienie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W przypadku zaś skargi na bezczynność organu podatkowego, konieczne jest uprzednie wyczerpanie trybu przewidzianego w art. 37 § 1 K.p.a. W przedmiotowej sprawie L. K. nie wyczerpał przysługującego mu trybu zaskarżenia i nie skierował do organu wyższego stopnia zażalenia, o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a. Przed wniesieniem skargi wezwał natomiast Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. do usunięcia naruszenia prawa. Przy czym jak wynika z treści cytowanego wyżej art. 37 § 1 K.p.a., wniesienia wezwania w niniejszej sprawie było trybem niewłaściwym, skoro Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w K. posiada organ wyższego stopnia - Dyrektora Izby Skarbowej w K.. W tym miejscu wyjaśnienia wymaga kwestia, że złożenie wezwania do usunięcia naruszenia prawa to tryb przewidziany również w treści art. 52 § 3 i § 4 ustawy P.p.s.a. W kontekście ustawy P.p.s.a. stosuje się go jednak w przypadku, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia a skarga jest wnoszona na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a tej ustawy. Nie przysługuje natomiast w przypadku bezczynności organu określonej w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy P.p.s.a., z którą to sytuacją mamy do czynienia w niniejsze sprawie. Na marginesie sprawy należy wyjaśnić, że nie wyczerpuje trybu zaskarżenia także złożona przez L. K. skarga na opieszałość. Instytucja ta uregulowana jest w Rozdziale 2 Działu VIII K.p.a. i na podstawie zawartego w nim art. 237 § 1 i § 3 K.p.a. została rozpatrzona przez Dyrektora Izby Skarbowej w K.. Co istotne, nie jest ona środkiem zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 § 2 ustawy P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze należy podnieść, że skarga L. K., wniesiona bez uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy P.p.s.a., o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł w sentencji postanowienia.