I SO/Ke 2/06

Dnia 22 grudnia 2006 roku Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2006r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I.S. o zwolnienie od kosztów sądowych p o s t a n a w i a - oddalić wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. W dniu 04 grudnia 2006r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach I. S. złożyła przed wszczęciem postępowania wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Zgodnie z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wniosek taki powinien być złożony na urzędowym formularzu. Skarżąca nie dopełniła tego wymagania, w związku z tym za pismem z dnia 08 grudnia 2006r. Sąd przesłał skarżącej urzędowy formularz PPF i zobowiązał do złożenia wypełnionego w/w formularza w terminie siedmiu dni od daty doręczenia niniejszego pisma pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Skarżąca w zakreślonym w wezwaniu terminie złożyła wniosek na formularzu PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych. We wniosku skarżąca oświadcza, iż sama prowadzi gospodarstwo domowe, nie ma nikogo na utrzymaniu. Według oświadczenia skarżąca utrzymuje się z emerytury w wysokości 1.197,72 zł brutto miesięcznie, spłaca kredyt w kwocie 512zł miesięcznie. Według oświadczenia w skład majątku skarżącej wchodzi mieszkanie wielkości 45m-. I. S. nie wskazuje aby korzystała z pomocy społecznej. Instytucja przyznania prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania lub pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku koniecznego dla siebie i rodziny. W istocie instytucja ta stanowi pomoc państwa dla osób, które z uwagi na trudną sytuację finansową nie mogą uiścić kosztów bez wywołania uszczerbku w koniecznych kosztach utrzymania dla siebie i rodziny. Ubiegający się o taką pomoc winien, więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające - może zwrócić się o pomoc państwa. Analiza złożonego przez I. S. wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych wykazała, że nie zasługuje on na uwzględnienie, bowiem skarżąca jest w stanie ponieść koszty sądowe bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu. Przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, którego domagają się skarżąca ma charakter wyjątkowy i jest stosowane w stosunku do osób charakteryzujących się ubóstwem - przykładowo do takich osób można zaliczyć bezrobotnych bez prawa do zasiłku lub osoby ze względu na okoliczności życiowe pozbawione całkowicie środków do życia. Bezspornie do żadnej z wyżej wymienionych grup społecznych I. S. nie należy, bowiem uzyskuje stały miesięczny dochód, który umożliwia planowanie wydatków, a racjonalne gospodarowanie uzyskiwanym dochodem oraz oszczędności we własnych wydatkach pozwolą na poniesienie kosztów sądowych bez uszczerbku utrzymania koniecznego. Rozpatrując wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych nie uwzględniono argumentu strony, dotyczącego ponoszenia wydatków związanych ze spłatą kredytu, bowiem zobowiązania cywilnoprawne nie mogą mieć pierwszeństwa przed kosztami postępowania sądowego. Ponadto podkreślić należy, że skarżąca nie wykazuje, aby miała na tyle poważne trudności finansowe, że zmuszona jest korzystać z pomocy społecznej. Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w sentencji na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7, art. 243 § 1, art. 244 § 1, art. 245, art. 246 § 1 cyt. wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.