II SA/Ke 1/05

Sygnatura akt: II SA/Ke 1/05 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 sierpnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędziowie: WSA Dorota Chobian, WSA Beata Ziomek, Protokolant: Referent stażysta Katarzyna Mrozicka - Bąbel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2005 r. przy udziale --- sprawy ze skargi W. B. na decyzję nr [...]Komendanta Policji z dnia [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień do nagrody rocznej I. uchyla zaskarżona decyzję i poprzedzającą ja decyzję Komendanta Policji z dnia [...] w części dotyczącej odmowy przyznania nagrody rocznej za 2001 rok, II. oddala skargę w pozostałym zakresie, III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w części określonej w punkcie I. Rozkazem personalnym z dnia [...] Komendant Powiatowy Policji nie przyznał byłemu detektywowi W. B. nagrody rocznej za rok 2001, 2002 oraz 2003, podając jako podstawę rozstrzygnięcia przepisy § 8 ust.1, § 5 ust.1 i § 2 ust.1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg ( Dz.U. nr 86, poz. 789 ). W uzasadnieniu organ ustalił, że W. B. prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia [...] uznany został winnym popełnienia czynu z art. 178a § 1 kk polegającego na kierowaniu samochodem w stanie nietrzeźwości w dniu[...], za co skazany został na karę grzywny oraz karę zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres dwóch lat. Wyrok ten uprawomocnił się w dniu [...] kiedy to został utrzymany w mocy orzeczeniem Sądu II instancji. W okresie od dnia 5 listopada 2001 r. do dnia zwolnienia ze służby tj. do 14 kwietnia 2003 r. W. B. z uwagi na popełniony występek zawieszony był w czynnościach służbowych. W oparciu o § 5 ust. 1 cytowanego rozporządzenia, nagroda roczna nie przysługuje policjantowi skazanemu prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego. Stosownie zaś do § 2 ust. 1 pkt tego rozporządzenia, okres zawieszenia w czynnościach służbowych nie wlicza się do okresu służby, o którym mowa w § 1 ust. 1. Dlatego też nagroda za lata 2001, 2002 i 2003 nie przysługuje. Rozpoznając odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia wniesione przez W. B.. Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie podzielając argumentację przedstawioną przez organ Inszej instancji. Podniósł, że wprawdzie co do nagrody rocznej za lata 2001 i 2002 należało wydać decyzję po zakończeniu toczącego się przeciwko policjantowi postępowania karnego, zaś odnośnie nagrody za rok 2003 w ciągu 14 dni od dnia jego zwolnienia, jednak uchybienie to stanowi wadliwość nieistotną, gdyż merytoryczne rozstrzygnięcie zawarte w rozkazie jest prawidłowe. 2 Skargę od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł W. B. podnosząc, że świadczy ona o "niewłaściwym trybie postępowania administracyjnego dotyczącego" zwolnienia go z policji. Uchybienia organów powstały zdaniem skarżącego " na skutek niepodjęcia w terminie, a następnie zakończenia postępowania dyscyplinarnego po zwolnieniu" go ze służby. W związku z powyższym wniósł o " rozpatrzenie załączonych dokumentów w kontekście zgodności z prawem". Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest częściowo zasadna. Sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji sprawowana jest w granicach sprawy, przy czym sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego orzeczenia odnieść się w pierwszym rzędzie należy do formy procesowej, w jakiej podjęte zostało rozstrzygniecie Komendanta Powiatowego Policji co do nie przyznania skarżącemu nagrody rocznej. Stosownie bowiem do treści § 9 cytowanego na wstępie Rozporządzenia z dnia 20 czerwca 2002 r., które było podstawą materialnoprawną orzekania przez organy obu instancji, rozstrzygniecie o przyznaniu, obniżeniu lub odmowie przyznania policjantowi nagrody rocznej następuje w drodze decyzji, od której przysługuje odwołanie do wyższego przełożonego. Wprawdzie Komendant Powiatowy Policji orzeczenie swoje zawarł w rozkazie personalnym, jednak ponieważ zawiera ono wszystkie elementy decyzji, o jakich mowa w art. 107 kpa, przyjąć należy, że rozkaz ten - aczkolwiek błędnie nazwany - jest decyzją administracyjną w rozumieniu przepisu art. 104 kpa, od którego służyło skarżącemu odwołanie do wyższej instancji. Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia podnieść należy, że jest ono zgodne z prawem co do odmowy przyznania skarżącemu nagrody rocznej za rok 2002 i 2003. Podstawą prawną w tym zakresie są zapisy § 2 ust. 1 pkt 3 i § 5 pkt 1 cytowanego rozporządzenia. Stosownie do pierwszego z powołanych przepisów - wedle jego brzmienia w dacie wydania obu decyzji - do okresu służby, od którego zależy przyznanie 3 policjantowi nagrody rocznej, nie wlicza się okresu zawieszenia w czynnościach służbowych, chyba że prawomocnym orzeczeniem postępowanie karne lub dyscyplinarne będące przyczyną aresztowania lub zawieszenia, zostało umorzone bądź policjant został uniewinniony na podstawie prawomocnego wyroku lub orzeczenia o uniewinnieniu w postępowaniu dyscyplinarnym. Niewątpliwie skarżący przez cały rok 2002 oraz do 14 kwietnia 2003 r. ( kiedy to nastąpiło zwolnienie go ze służby ), był zawieszony w czynnościach służbowych. W aktach znajduje się jednak decyzja Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] umarzająca postępowanie dyscyplinarne wszczęte przeciwko niemu, na podstawie art. 105 § 1 kpa, z uwagi na bezprzedmiotowość tego postępowania wobec zwolnienia policjanta ze służby. Z uwagi na powołana wyżej treść § 2 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia, koniecznym jest zatem odniesienie się do tej decyzji i ocena, czy miała ona wpływ na zaliczenie okresu zawieszenia w czynnościach służbowych do okresu służby, od którego zależy przyznanie nagrody rocznej. Już na wstępie zauważenia wymaga, że skoro organ umorzył postępowanie na podstawie art. 105 § 1 kpa, to wbrew zawartemu w tej decyzji pouczeniu, przysługuje od niej stosownie do art. 127 § 1 kpa odwołanie do wyższej instancji, co wyklucza przyjęcie, że decyzja ta jest ostateczna, a tym bardziej prawomocna - czego wymaga § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia. Ponadto, stosując do interpretacji powyższego przepisu wykładnię celowościową przyjąć należy, że mowa w nim jedynie o takich przypadkach umorzenia, które zostały szczegółowo wymienione w § 23 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w dnia 19 grudnia 1007 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów ( Dz.U. nr 4 z 1998 r.. poz. 14 ). Stosownie do tego przepisu, postanowienie o umorzeniu postępowania dyscyplinarnego wydaje się, jeżeli: 1. nastąpiło przedawnienie wszczęcia postępowania lub wymierzenia kary dyscyplinarnej. 2. zaistniały inne okoliczności wyłączające postępowanie dyscyplinarne, wymienione w § 12 ust. 1. czyli * jeżeli czynności wyjaśniające nie potwierdziły zaistnienia przewinienia lub naruszenia dyscypliny służbowej, * po upływie terminów określonych w art. 135 i 137 ustawy, * w razie śmierci policjanta. * jeżeli w tej samej sprawie zapadło prawomocne orzeczenie lub toczy się postępowanie dyscyplinarne. Nie ulega wątpliwości, że żadna z wymienionych wyżej przesłanek nie była podstawą umorzenia postępowania dyscyplinarnego wobec skarżącego, dlatego decyzja Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 4 nie miała wpływu na fakt niezaliczenia okresów zawieszenia w czynnościach służbowych do okresu służby, od którego zależy przyznanie policjantowi nagrody rocznej. Skoro tak, to odmowa przyznania skarżącemu nagrody rocznej za rok 2002 i 2003 na podstawie § 2 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia była zgodna z prawem. Podnieść przy tym należy, że odnośnie roku 2003 decyzje organów obu instancji znajdują uzasadnienie także w zapisie § 5 pkt 1, zgodnie z którym nagroda roczna nie przysługuje w przypadku skazania policjanta prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego. Wyrok skazujący W. B. za popełnienie przestępstwa z art. 178a kk uprawomocnił się 14 stycznia 2003 r. i za ten rok (do czasu zwolnienia ze służby ) nagroda nie mogła mu być przyznana. W tym zakresie skarga jako bezzasadna została oddalona na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zastrzeżenia budzi natomiast zaskarżona decyzja w tej części, która dotyczy odmowy przyznania nagrody za cały rok 2001. Podstawę prawną takiego rozstrzygnięcia upatrują organy obu instancji w przepisie § 2 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia nie zauważając jednak, że skarżący zawieszony został w czynnościach służbowych dopiero od dnia 5 listopada 2001 r., a zatem stosownie do treści § 1 ust.2 nagroda roczna za ten rok winna zostać mu przyznana proporcjonalnie do liczby pełnych miesięcy kalendarzowych służby. Możliwość pozbawienia policjanta nagrody rocznej za rok, w którym popełnił on czyn będący przedmiotem postępowania karnego lub dyscyplinarnego przewiduje wprawdzie jeszcze przepis § 6 pkt 1 Rozporządzenia, jednak nie można go przyjąć jako podstawy zaskarżonego rozstrzygnięcia, gdyż decyzja przełożonego w tej mierze ma charakter uznaniowy ( nagroda może być nie przyznana lub obniżona ), przez co wymaga szczegółowego uzasadnienia, czego nie zawiera orzeczenie objęte skargą. Ponieważ uchybienie prawu materialnemu w zakresie zastosowania przepisu § 2 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia do nagrody rocznej za rok 2001 miało wpływ na wynik sprawy, dlatego koniecznym staje się uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz poprzedzającego je orzeczenia organu I instancji, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt la ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ). Rozpoznając sprawę ponownie- w zakresie dotyczącym nagrody rocznej za rok 2001- organ I- szej instancji mając na względzie poczynione wyżej uwagi wyeliminuje dotychczasowe uchybienia prawa materialnego i wyda stosowne rozstrzygnięcie na podstawie obowiązujących obecnie przepisów.