II SA/Ke 100/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2008r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. S. o przyznanie prawa pomocy w sprawie z jego skargi na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia I. zwolnić S. S. od kosztów sądowych w całości; II. ustanowić dla S. S. radcę prawnego, którego wyznaczy Okręgowa Izba Radców Prawnych. S. S. złożył w dniu 10 marca 2008 r. urzędowy formularz PPF, w którym wniósł o zwolnienie go od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie z jego skargi na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 31 stycznia 2008 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W formularzu wnioskodawca podał, że pobiera zasiłek przedemerytalny w wysokości 348 zł netto miesięcznie. Podał, że cierpi na chorobę wieńcową serca, schorzenia kończyn, leczy się urologicznie i na kręgosłup. Nie posiada żadnego majątku, nie ma stałego miejsca pobytu, korzysta z pomocy społecznej w postaci ciepłych posiłków. Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2008r. oddalił wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Od tego postanowienia nie wniesiono sprzeciwu i stało się ono prawomocne. Postanowieniem z dnia 10 lipca 2008r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie S. S. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 4 czerwca 2008r. wzywające do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł. W dniu 13 października 2008 r. S. S. ponowienie złożył wniosek o zwolnienie go od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w w/w sprawie. We wniosku wskazał, że utrzymuje się wyłącznie z zasiłku w wysokości 460 zł netto, z czego 290 zł przeznacza na opłacenie jego pobytu w schronisku dla bezdomnych, a 100 zł na zakup lekarstw. Zaznaczył, że jest osobą schorowaną, leczy się na chorobę wieńcową serca, prostatę, cierpi na schorzenia stawów i kręgosłupa. Dodał, że leczy się również psychiatrycznie, a jego obecny stan umysłowy nie pozwala mu na samodzielne uczestnictwo w postępowaniu sądowym i dlatego potrzebuje profesjonalnej pomocy. Postanowieniem z dnia 27 października 2008r. Referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy. W sprzeciwie od powyższego postanowienia z dnia 18 listopada 2008r. S. S. zarzucił, że jego sytuacja życiowa z powodu pobytu w schronisku dla bezdomnych oraz depresji i pogłębiającej się choroby wieńcowej uległa zmianie. Dodał również, że obecnie nie prowadzi żadnych inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz.1270 ze zm./ zwanej dalej uppsa prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Z kolei w myśl pkt 1 tego przepisu przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie skarżący wnosił już raz o przyznanie prawa pomocy, dlatego ponowne złożenie takiego wniosku może być skuteczne, jeżeli zaistnieją nowe okoliczności faktyczne uzasadniające wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 1 uppsa. Z analizy formularza PPF z dnia 17 października 2008r. oraz treści sprzeciwu z dnia 18 listopada 2008r. wynika, iż sytuacja materialna skarżącego zmieniła się w sposób istotny. Obecnie bowiem zamieszkuje on w schronisku dla bezdomnych i znacznemu pogorszeniu uległ stan jego zdrowia psychicznego i fizycznego. Biorąc pod uwagę, że opłata za pobyt w schronisku wynosi 290 zł, a skarżący pobiera zasiłek w wysokości 460 zł, to pozostała kwota tj. 170 zł nie jest wystarczająca na poczynienie wydatków związanych z uiszczeniem wpisu sądowego oraz kosztów ustanowienia pełnomocnika z wyboru. W ocenie Sądu przy takich dochodach skarżący nie jest nawet w stanie zaspokoić podstawowych potrzeb związanych ze swoim utrzymaniem. Dlatego też na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 uppsa należało wniosek skarżącego uwzględnić w całości.