II SA/Ke 1000/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Joanna Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi A. P. i A. P. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] i w całości umorzył postępowanie egzekucyjne wszczęte tytułem wykonawczym z dnia 17 lipca 2015r. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją z dnia 23 stycznia 2015r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał A. P. i A. P. doprowadzenie do stanu poprzedniego budynku mieszkalnego znajdującego się na działce nr ewid. [...] – poprzez demontaż okna o wymiarach 1,0 x 1,2 m, istniejącego w zachodniej ścianie szczytowej budynku oraz zamurowanie otworu materiałem niepalnym o grubości minimum 12 cm. Prawomocną decyzją z dnia 12 marca 2015r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił ww. decyzję organu I instancji w całości i orzekając co do istoty sprawy na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego nakazał A. P. i A. P. doprowadzenie budynku mieszkalnego, usytuowanego na działce nr ewid. [...], do stanu poprzedniego, tj. do stanu zgodnego z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r. nr 75 poz. 690 ze zm.) poprzez demontaż okna o wymiarach 1,0 x 1,2 m, istniejącego w zachodniej ścianie szczytowej budynku i zamurowanie tego otworu materiałem ściennym ceramicznym o grubości minimum 12 cm i właściwościach materiału niepalnego, w tym materiałem przepuszczającym światło, takim jak: luksfer, cegła szklana lub inne przeszklenie, odporności ogniowej minimum EI 30. Upomnieniem z dnia 12 czerwca 2015r. organ I instancji, działając jako wierzyciel, wezwał A. P. do wykonania obowiązku wynikającego z ww. decyzji z dnia 12 marca 2015r. z jednoczesnym pouczeniem, że niewykonanie w sposób dobrowolny powyższego obowiązku poskutkuje wszczęciem postępowania egzekucyjnego Tytułem wykonawczym TW-2 z dnia 17 lipca 2015r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając już jako organ egzekucyjny, wszczął wobec A. P. postępowanie egzekucyjne dotyczące obowiązku o charakterze niepieniężnym, wynikającego z ww. decyzji z dnia 12 marca 2015r. W terminie siedmiu dni od dnia doręczenia powyższego tytułu wykonawczego A. P. wniósł zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2015r., wydanym na podstawie art. 34 § 2 i 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014, poz. 619 ze zm.), zwanej dalej u.p.e.a., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał za nieuzasadnione zarzuty wniesione przez A. P. w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego wszczętego na podstawie ww. tytułu wykonawczego i odmówił umorzenia, w stosunku do A. P., postępowania egzekucyjnego wszczętego tym tytułem wykonawczym. Zażalenie na ww. postanowienie wniosła A. P., kwestionując wymagalność obowiązku likwidacji i zamurowania otworu okiennego w ścianie szczytowej budynku mieszkalnego, usytuowanego na działce nr ewid. [...]. Organ II instancji, wydając opisane na wstępie rozstrzygnięcie – na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 K.p.a. oraz art. 18, art. 23 § 4 pkt 1, art. 34 § 5 u.p.e.a.– stwierdził niedopuszczalność egzekucji administracyjnej w niniejszej sprawie. W tym zakresie wskazano, że badanie dopuszczalności egzekucji administracyjnej obejmuje ustalenie, czy tytuł wykonawczy jest prawidłowo wystawiony i czy doręczone zostało zobowiązanemu upomnienie. Tymczasem w niniejszej sprawy organ egzekucyjny w sposób nieprawidłowy wypełnił tytuł wykonawczy z dnia 17 lipca 2015r. Mianowicie, w polu 8 części C, zamiast wpisać nazwę i adres posiadacza rachunku bankowego, tj. Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego, wskazano Bank [...], w którym znajduje się rachunek bankowy, na jaki zobowiązany musi wnosić koszty postępowanie egzekucyjnego. Niezależnie od powyższego uchybienia organ II instancji zwrócił uwagę, że powołany w zakwestionowanym postanowieniu przepis art. 34 § 4 u.p.e.a. nie stanowi jednoczesnej podstawy do wydania rozstrzygnięcia odmawiającego umorzenia postępowania egzekucyjnego, w przypadku uznania zarzutów za nieuzasadnione. Odnosząc się do argumentacji podniesionej w zażaleniu wskazano, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na postanowienie organu II instancji wnieśli A. i A. P., ponownie kwestionując zasadność obowiązku likwidacji i zamurowania otworu okiennego w ścianie szczytowej budynku mieszkalnego, usytuowanego na działce nr ewid. [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Na rozprawie przed tut. Sądem w dniu 14 stycznia 2015r. A. P., popierając skargę, oświadczył, że nie wykonał i nie wykona obowiązku zamurowania okna, gdyż stanowi to naruszenie jego własności. Skarżący podniósł ponadto, że każda wydana w niniejszej sprawie decyzja była zaskarżona, a "wszystko to jest kłamstwo i manipulacja". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., zadaniem wojewódzkich sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a.), a kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy. Dokonując oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia w ramach tak zakreślonej właściwości Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie było postanowienie, którym Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego: - uchylił w całości postanowienie organu I instancji o uznaniu za nieuzasadnione zarzutów wniesionych przez A. P. w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego wszczętego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 17 lipca 2015r. i odmowie umorzenia – w stosunku do A. P. – postępowania egzekucyjnego wszczętego tym tytułem wykonawczym, - umorzył w całości postępowanie egzekucyjne wszczęte ww. tytułem wykonawczym. Formalnoprawną podstawę zaskarżonego postanowienia stanowił przepis art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części i rozstrzyga sprawę co do istoty, albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Jak wynika bowiem z art. 144 K.p.a. sprawach nieuregulowanych w rozdziale 11 K.p.a. ("Zażalenia") do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Analizując treść tytułu wykonawczego z dnia 17 lipca 2015r. (K-I-6), którym wszczęto wobec A. P. postępowanie egzekucyjne dotyczące obowiązku doprowadzenia do stanu poprzedniego budynku mieszkalnego znajdującego się na działce nr ewid. [...], wynikającego z wydanego przez organ odwoławczy nakazu z dnia 12 marca 2015r., nie budzi wątpliwości Sądu, że w niniejszej sprawie miała miejsce pierwsza z określonych w cyt. regulacji sytuacja. Jak słusznie bowiem zauważył Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, zgodnie z art. 29 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014, poz. 619 ze zm.), zwanej dalej u.p.e.a., organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej. W orzecznictwie zwraca się uwagę, że badanie dopuszczalności egzekucji administracyjnej obejmuje m. in. ustalenie, czy tytuł wykonawczy jest prawidłowo wystawiony (por. wyrok NSA z dnia 18 października 2006r., sygn. akt: II FSK 1302/05, LEX nr 280453). W sytuacji gdy tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów określonych w art. 27 § 1 i 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny nie przystępuje do egzekucji i zawiadamia wierzyciela o przyczynach nieprzystąpienia do egzekucji (art. 29 § 2 pkt 3 u.p.e.a.). Z kolei stosownie do art. 27 § 1 pkt 1 u.p.e.a. – wymieniającego wszystkie elementy składowe tytułu wykonawczego – tytuł wykonawczy zawiera oznaczenie wierzyciela. Tę ostatnią regulację precyzuje rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 16.05.2014r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz. U. z 2014r, poz. 650), które w załączniku nr 2 zawiera wzór tytułu wykonawczego stosowanego w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym (TW-2). Mianowicie, z wzoru tego wynika, że pod pozycją 8 części C tego tytułu wykonawczego, zatytułowanej "Oznaczenie i Wniosek Wierzyciela", należy wpisać "nazwę i adres siedziby posiadacza rachunku". Tymczasem w wystawionym wobec A. P. tytule wykonawczym TW-2 (pozycja 8 części C) zamiast nazwy i adresu posiadacza rachunku bankowego – to jest Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego [...] – błędnie wpisano "Bank [...]". Zestawiając cyt. wyżej regulacje z treścią pozycji 8 części C wystawionego w niniejszej sprawie tytułu wykonawczego brak podstaw by zakwestionować zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie organu II instancji. Jak wynika bowiem z art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne umarza się m. in. w sytuacji, gdy egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne. Wobec braku spełnienia przez omawiany tytuł wykonawczy wymogów określonych w u.p.e.a. oraz w wydanym na jego podstawie ww. rozporządzeniu dalsze prowadzenie postępowania egzekucyjnego na jego podstawie było niedopuszczalne – co skutkowało koniecznością uchylenia postanowienia o uznaniu za nieuzasadnione zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego i umorzenia dotychczas prowadzonego w tym zakresie postępowania. Jednocześnie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo zwrócił uwagę organowi I instancji, że przepis art. 34 § 4 u.p.e.a. nie stanowi jednoczesnej podstawy do wydania rozstrzygnięcia odmawiającego umorzenia postępowania egzekucyjnego w przypadku uznania zarzutów za nieuzasadnione. W tym trybie możliwe jest bowiem wyłącznie wydanie postanowienia w sprawie zgłoszonych zarzutów, bądź umorzenie postępowania egzekucyjnego w wypadku uznania zarzutów za uzasadnione, bądź też zastosowanie mniej uciążliwego środka egzekucyjnego Odnosząc się do argumentacji skarżących podnieść należy, że art. 29 § 1 u.p.e.a. nie nakłada na organ egzekucyjny powinności zweryfikowania zasadności i wymagalności istnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym – ze względu na odmienność postępowania egzekucyjnego i postępowania prowadzonego w celu merytorycznego rozpoznania sprawy. Badanie dopuszczalności egzekucji administracyjnej obejmuje bowiem ustalenie, czy egzekucja oznaczonego obowiązku jest dopuszczalna, czy tytuł wykonawczy jest prawidłowo wystawiony i czy doręczone zostało upomnienie. Ponadto, wyjaśnić trzeba – jak już wskazano na wstępie – że Sąd orzeka w granicach sprawy (dotyczącej w sprawie sygn. akt II SA/Ke 997/15 umorzenia postępowania egzekucyjnego). W konsekwencji brak jest podstaw by w ramach tego postępowania sądowoadministracyjnego zająć się – jak chcą skarżący – prawidłowością decyzji z dnia 12 marca 2015r., nakazującej A. P. i A. P. doprowadzenie ich budynku mieszkalnego do stanu poprzedniego. Nadmienić przy tym trzeba, że skarga A. P. i A. P., wniesiona na ww. rozstrzygnięcie, została odrzucona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach postanowieniem z dnia 2 czerwca 2015r., podjętym w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 423/15 – co spowodowało uzyskanie przez tę decyzję przymiotu prawomocności, a w konsekwencji umożliwiło wystosowanie do skarżących upomnienia z dnia 12 czerwca 2015r. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a.