II SA/Ke 1000/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Banach, , po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi W.S. na decyzję Wojewody z dnia [...] 2020 r. znak: [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę. II SA/Ke 1000/20 UZASADNIENIE Wojewoda decyzją z [...] września 2020 r. znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez W.S. od decyzji Starosty z [...] lipca 2020 r. wnoszącej sprzeciw w sprawie zamiaru budowy budynku gospodarczego do przechowywania sprzętu ogrodniczo - rolniczego na działce nr ewid. [...] w S., obręb [...], na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz.1333) oraz art. 138 § 1 pkt. 1 kpa, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że 26 czerwca 2020 r. W.S. wniósł do organu I instancji zgłoszenie zamiaru budowy budynku gospodarczego do przechowywania sprzętu ogrodniczo-rolniczego o wymiarach 7,50 m x 4,60 m na działce nr [...], określając jednocześnie zakres i rodzaj robót budowlanych. Starosta, działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, decyzją z [...] lipca 2020 r. wniósł sprzeciw w powyższej sprawie wskazując, że działka nr [...] położona jest na terenach oznaczonych w planie zagospodarowania przestrzennego miasta S. symbolem RZ - tereny zieleni nieurządzonej, na której obowiązuje zakaz zabudowy. W odwołaniu od powyższego sprzeciwu W.S. podniósł między innymi, że: zgłoszenie z 26 czerwca 2020 r. dotyczyło rozbudowy istniejącego obiektu, a nie jak błędnie zakwalifikował Starosta, zamiaru budowy budynku gospodarczego; planowane działania nie mają prowadzić do budowy nowego budynku gospodarczego, lecz mają wyłącznie polegać na rozbudowie istniejącego budynku gospodarczego, który był przedmiotem zgłoszenia z 4 maja 2007 r. i postanowienia z [...] maja 2007 r. W toku postępowania odwoławczego, organ II instancji uzyskał od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego informację, że 28 sierpnia 2020 r. dokonując kontroli z zewnątrz, z drogi stwierdzono, że na działce nr [...] znajduje się budynek inny niż budynek objęty zgłoszeniem z 4 maja 2007 r., o większych wymiarach i innym dachu. Następnie Wojewoda podniósł, że na podstawie art. 29 Prawa budowlanego, organ administracji ustala każdorazowo, czy obiekt wskazany przez inwestora do wykonania na podstawie zgłoszenia jest tożsamy pod względem rodzaju, wielkości, miejsca realizacji, technologii wykonania z obiektem wymienionym w przepisie. Ponadto organ waży inne, konkretne okoliczności występujące w sprawie. Organ odwoławczy stwierdził, że W.S. do odwołania dołączył kopię swojego zgłoszenia (uzupełnienia) z 16 maja 2007 r. dotyczącego budowy budynku o wymiarach 4 m x 6 m (24 m²). Natomiast z treści zgłoszenia z 26 czerwca 2020 r. wynika, że dotyczy ono rozbudowy istniejącego budynku do powierzchni zabudowy 35 m² oraz zmiany konstrukcji dachu z "1 na 2- spadowy". Uwzględniając materiał dowody zebrany na etapie postępowania odwoławczego - zdjęcia z wizji w terenie wykonane 28 sierpnia 2020 r. oraz ustalenia poczynione przez pracowników PINB organ II instancji uznał, że roboty objęte zgłoszeniem z 26 czerwca 2020 r. zostały już zrealizowane. W związku z powyższym organ II instancji podał, że zgodnie z treścią art. 30 ust. 6 pkt 4 ustawy Prawo budowlane: organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli: roboty budowlane zostały rozpoczęte z naruszeniem ust. 5 art. 30 - do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu w terminie 21 dni. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ podkreślił, że inwestor powinien liczyć się z możliwości otrzymania sprzeciwu. Powinien również mieć na względzie, że rozpoczynając roboty budowlane bez wiedzy na temat sposobu rozstrzygnięcia złożonego odwołania, naraża się na wznoszenie obiektu budowlanego nielegalnie. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję, domagając się jej uchylenia oraz uchylenia decyzji organu I instancji, W.S. zarzucił naruszenie: art. 7 kpa, art. 10 kpa, art. 15 kpa, art. 77 § 1 kpa, art. 80 kpa, art. 136 § 1 , § 2 i § 3 kpa, art. 30 ust. 6 pkt 2 i 4 oraz ust. 5 ustawy Prawa budowlane poprzez: nieprzeprowadzenie żadnego postępowania dowodowego przez organ I instancji, niezapewnienie skarżącemu na żadnym etapie udziału w postępowaniu i możliwości wypowiedzenia się, nieodniesienie się w decyzji do argumentów przedstawionych w odwołaniu, naruszenie zasady dwuinstancyjności poprzez przejęcie i przeprowadzenie przez organ II instancji całego postępowania bez wniosku strony, przyjęcie odmiennych stanowisk i różnych ocen merytorycznych i prawnych przez organy obu instancji, co doprowadziło do ustalenia różnych stanów faktycznych. W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł, że organ I instancji nie dał możliwości skarżącemu uczestniczenia w postępowaniu, udzielenia wyjaśnień, składania zapytań czy otrzymania jakichkolwiek informacji, nawet telefonicznie, gdyż budynek Starostwa był zamknięty dla interesantów, a dokumenty i pisma wrzucało się do urny przed budynkiem. Skarżący także zarzucił, że organ II instancji zastąpił Starostę, gdyż: przeprowadził całe postępowanie wyjaśniające i dowodowe, ustalił inny stan faktyczny, dał inną podstawę prawną i orzekł o utrzymaniu decyzji organu I instancji w mocy. Wszystko to wskazuje na naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania. Następnie skarżący podał, że Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, pomimo że ten swoją decyzję oparł na art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, to jest niezgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Tymczasem podstawą prawną rozstrzygnięcia organu II instancji stanowił art. 30 ust. 6 pkt 4 tej ustawy, który to przepis w momencie wydawania decyzji przez organ I instancji nie miał zastosowania. Zdaniem wnoszącego skargę organ odwoławczy wydając rozstrzygnięcie takiej treści i na takiej podstawie prawnej, wyszedł poza ramy postępowania prowadzonego przez organ I instancji. Skarżący dalej zaznaczył, że otrzymując decyzję organu I instancji był przekonany, że to zwykła pomyłka, że organ w ramach autokontroli decyzji, po zapoznaniu się z treścią odwołania wycofa się z niej, ponieważ miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego pozwalał na wykonanie prac, które zamierzał wykonać, zwłaszcza że w rozmowie telefonicznej pracownik Wydziału Architektoniczno-Budowlanego Starostwa poinformował, że wadą zgłoszenia był brak kreski w prostokątnym rzucie budynku, która rozdzielałaby część istniejącą i dobudowaną. Poinformował też, że jest to tylko kwestia złożenia korekty zgłoszenia. Mając na uwadze powyższe, a także to, że dach na istniejącym budynku był w złym stanie technicznym, przeciekał, zachodziła potrzeba wykonania pilnych prac naprawczych, które trzeba było wykonać. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym z 8 lutego 2021 r. skarżący podtrzymał argumenty podniesione w skardze. Na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020.374 ze zm.), niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2021.137 t.j.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji sprawowana jest w granicach sprawy, przy czym sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. 2019.2325 ze zm.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji będącej przedmiotem skargi (art. 145 § 1 ustawy o p.p.s.a.). Przedmiotem skargi była decyzja utrzymująca w mocy wydany na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. 2019.1186 tekst jednolity ze zm.) sprzeciw w sprawie zamiaru budowy budynku gospodarczego do przechowywania sprzętu ogrodniczo-rolniczego. Zasadniczym powodem takiego rozstrzygnięcia było ustalenie przez organ II instancji na podstawie materiału dowodowego zebranego na etapie postępowania odwoławczego, że roboty budowlane objęte zgłoszeniem z 26 czerwca 2020 r. zostały już zrealizowane. Organ odwoławczy ustalił to na podstawie dołączonej do odwołania kopii zgłoszenia z 16 maja 2007 r. dotyczącego budowy budynku o wymiarach 4 x 6 m, natomiast z treści zgłoszenia z 26 czerwca 2020 r. wynika, że dotyczy ono rozbudowy istniejącego budynku do powierzchni zabudowy 35 m² oraz zmiany konstrukcji dachu z 1 na 2-spadowy. Fakt zrealizowania rozbudowy w takim kształcie organ ustalił natomiast na podstawie kontroli dokonanej przez organ I instancji w dniu 28 sierpnia 2020 r. oraz wykonanych w jej czasie zdjęć. Organ II instancji uznał, że w sprawie winien mieć zastosowanie przepis art. 30 ust. 6 pkt 4 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. 2020.1333 tekst jednolity), zgodnie z którym organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli roboty budowlane zostały rozpoczęte z naruszeniem ust. 5 art. 30, stosownie do którego do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu w terminie 21 dni. Tymczasem w sprawie organ I instancji taki sprzeciw wniósł w jedenastym dniu od wpływu zgłoszenia. Dokonując oceny ustaleń faktycznych będących podstawą zaskarżonej decyzji oraz w nawiązaniu do zarzutu skargi dotyczącego nieprzeprowadzenia przez organ I instancji postępowania dowodowego należy wyjaśnić, że organ odwoławczy rozpoznając odwołanie od decyzji o wniesieniu sprzeciwu nie może ograniczyć się tylko do formalnej weryfikacji i kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia, a uprawniony jest do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania wyjaśniającego, właśnie z uwagi na konsekwencje upływu materialnoprawnego terminu do wniesienia sprzeciwu. Termin, o którym mowa w art. 30 ust. 5 p.b., ma bowiem taki charakter, że jeśli został wykorzystany w całości w postępowaniu zgłoszeniowym nie może być już przywrócony. Jednak żaden przepis procedury administracyjnej odnoszący sie do działalności organu w postępowaniu odwoławczym, w tym przy rozpoznaniu odwołania od decyzji o wniesieniu sprzeciwu, nie wyłącza przeprowadzenia postępowania uzupełniającego. Wyniki tego postępowania w następstwie poczynionych ustaleń wpływają jedynie na rodzaj decyzji, jaką może podjąć organ odwoławczy uwzględniając normatywną treść art. 30 ust. 5 p.b. (wyrok NSA z dnia 28 maja 2020 r., II OSK 2367/19). Taki pogląd oznacza, że dopuszczalne było w niniejszej sprawie dokonanie przez organ II instancji nowych ustaleń dotyczących kwestii pominiętych przez organ I instancji z uwagi na rozstrzygnięcie przez ten organ sprawy na innej podstawie prawnej. Odnosząc się do kwalifikacji prawnej zastosowanej przez organ II instancji należy zauważyć, że nie miała ona zastosowania w niniejszej sprawie. Powołany jako podstawa prawna wniesionego sprzeciwu przepis art. 30 ust. 6 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j.t. Dz.U. 2020.1333) został dodany przez art. 1 pkt 10 lit. i tiret trzecie ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. (Dz.U.2020.471) zmieniającej ustawę Prawo budowlane z dniem 19 września 2020 r. Przepis art. 25 ostatnio wymienionej ustawy zmieniającej Prawo budowlane przewiduje jednak, że do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Postępowanie w niniejszej sprawie wszczęte zostało z chwilą wniesienia przez organ I instancji sprzeciwu, tj. w dniu 6 lipca 2020 r. i nie zakończyło się przed dniem wejścia w życie nowelizacji Prawa budowlanego dodającej art. 30 ust. 6 pkt 4, tj. przed dniem 19 września 2020 r. Oznacza to, że w niniejszej sprawie zastosowanie miał przepis art. 30 Prawa budowlanego w brzmieniu tekstu jednolitego opublikowanego w dniu 3 sierpnia 2020 r. (Dz.U. 2020.1333), tak jak to zresztą wskazał organ II instancji powołując podstawę prawną swej decyzji. Organ ten nie dostrzegł jednak, że w przywołanym przez niego brzmieniu ustawy – Prawo budowlane nie było zastosowanego przez ten organ przepisu art. 30 ust. 6 pkt 4 Prawa budowlanego, ponieważ wszedł on w życie dopiero w dniu 19 września 2020 r. z zastrzeżeniem wynikającym z przywołanego wyżej przepisu intertemporalnego art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. (Dz.U.2020.471) zmieniającej ustawę Prawo budowlane. To naruszenie przez organ II instancji przepisów postępowania, tj. art. 107 § 1 pkt 4 i 6 kpa nakazującego powołanie w decyzji prawidłowej podstawy prawnej i zawarcie w niej uzasadnienia prawnego wyjaśniającego prawidłową podstawę prawną decyzji z przytoczeniem przepisów prawa w ich obowiązującym w okolicznościach sprawy brzmieniu, nie miało jednak istotnego wpływu na wynik sprawy, a przez to nie mogło spowodować uchylenia zaskarżonej decyzji. W mającym zastosowanie w niniejszej sprawie stanie prawnym bowiem (Dz.U. 2020.1333), również istniały przepisy pozwalające zakwalifikować zachowanie się inwestora jako uzasadniające wniesienie sprzeciwu. Chodzi o art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, który w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji przez organ I i II instancji miał następującą treść: "budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy". Wskazany przepis art. 30 ust. 6 pkt 2 zawiera zatem kilka samodzielnych podstaw do zgłoszenia sprzeciwu. Jedna z nich zachodzi wówczas gdy budowa narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy. Inna natomiast wówczas, gdy budowa narusza "inne przepisy". Należy zwrócić uwagę, że ustawodawca nie sprecyzował, jakie przepisy miał na uwadze. W związku z tym w tym określeniu "inne przepisy" powinny na pewno się mieścić przepisy uregulowane w ustawach, jeżeli z przepisów tych wynikają normy o charakterze bezwzględnie obowiązującym. Do przepisów o takim charakterze można zaliczyć między innymi art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, w którym jest mowa, że zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych, czy też, że do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ architektoniczno-budowlany nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu (por. wyrok NSA z 20 października 2015 r., II OSK 833/15). Ponieważ więc organ II instancji prawidłowo ustalił, że objęte zgłoszeniem roboty budowlane mimo wniesienia sprzeciwu, w czasie kontroli z 28 sierpnia 2020 r. były już wykonane, to oznacza to, że inwestor bez wątpliwości przystąpił do ich wykonania mimo wniesionego sprzeciwu, a najprawdopodobniej również przed zgłoszeniem przez inwestora zamiaru ich wykonania. Skarżący w uzasadnieniu skargi w istocie przyznał, że zrealizował przedmiotową rozbudowę mimo wniesienia sprzeciwu. Stwierdził bowiem, że "otrzymując decyzję organu I instancji był przekonany, że to zwykła pomyłka, że organ w ramach autokontroli wydanej decyzji, po zapoznaniu się treścią odwołania wycofa się z niej". I dalej, że "mając na uwadze powyższe, a także to, że dach na istniejącym budynku był w złym stanie technicznym, przeciekał, zachodziła potrzeba wykonania pilnych prac naprawczych, które skarżący zmuszony był wykonać, aby można było przechowywać w tym budynku płody rolne na wypadek ewentualnej kwarantanny i niemożności wyjścia z domu po zakupy". Jednak motywy, jakimi kierował się inwestor nie mają żadnego znaczenia przy ocenie jego zachowania. Dopóki w obrocie prawny pozostawała decyzja Starosty z [...] lipca 2020 r. wnosząca sprzeciw, skarżący, bez względu na własną ocenę tego sprzeciwu, nie miał jakichkolwiek podstaw do rozpoczęcia zgłoszonych robót budowlanych. Warto zauważyć, że w piśmie skierowanym do Sądu w dniu 8 lutego 2021 r. skarżący ponownie przyznał, że roboty budowlane objęte zgłoszeniem, wykonał jeszcze przed jego złożeniem. Stwierdził bowiem, że "skoro pracownicy z PINB oglądali budynek z drogi, to jako fachowcy od prawa budowlanego nie mogli nie zauważyć, że oglądany przez nich budynek jest budynkiem kilkunastoletnim, a nie świeżo postawionym". W tej sytuacji niezrozumiałe i niekonsekwentne jest podważanie przez skarżącego w tym samym piśmie ustaleń organu II instancji opartych na "oględzinach zza płotu, z oddalonej drogi, bez wizji lokalnej i obmiarów". Odnosząc się jednak do tej czynności należy zauważyć, że zgodnie z pismem z dnia 1 września 2020 r. (k II-8 akt administracyjnych), wspomniane ustalenia zostały dokonane przez PINB w drodze kontroli. Zgodnie z art. 81 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, do podstawowych obowiązków organów administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego należy między innymi nadzór i kontrola nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego. Według natomiast art. 84 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, do zadań organów nadzoru budowlanego należy między innymi kontrola przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego. Kontrola przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego obejmuje między innymi kontrolę zgodności wykonywania robót budowlanych z przepisami prawa budowlanego (art. 84a ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego). Czynności kontrolne, związane z wykonywaniem uprawnień organów nadzoru budowlanego, przeprowadza się w obecności inwestora, kierownika budowy lub robót, kierownika zakładu pracy lub wyznaczonego pracownika, bądź osób przez nich upoważnionych albo w obecności właściciela lub zarządcy obiektu, a w lokalu mieszkalnym - w obecności pełnoletniego domownika i przedstawiciela administracji lub zarządcy budynku (art. 81a ust. 2 Prawa budowlanego). W przypadku jednak kontroli podmiotu niebędącego przedsiębiorcą, w razie nieobecności osób, o których mowa w ust. 2, w uzasadnionych przypadkach, czynności kontrolne mogą być dokonywane w obecności przywołanego pełnoletniego świadka (art. 81a ust. 3 Prawa budowlanego). Z przytoczonych przepisów wynika więc, że PINB miał prawo, w celu udzielenia odpowiedzi na pytania zadane w piśmie organu II instancji z dnia 26 sierpnia 2020 r. (k. II-6 akt administracyjnych), przeprowadzić kontrolę stanu obiektu budowlanego znajdującego się na działce nr [...] położonej w S. – bez udziału inwestora (który przebywał wówczas za granicą), a organ II instancji miał prawo oprzeć na wynikach takiej kontroli swoje ustalenia. Co do rzetelności i dokładności ustaleń poczynionych w czasie tej kontroli, wystarczające dla rozstrzygnięcia sprawy było niewątpliwe (bo poparte niezakwestionowanymi przez skarżącego zdjęciami) ustalenie, że dach przedmiotowego budynku jest dwuspadowy, podczas, gdy zgodnie ze zgłoszeniem z 26 czerwca 2020 r. zakres objętych tym zgłoszeniem robót obejmował między innymi "zmianę konstrukcji dachu z 1 na 2-spadowy" k. I-1 odwrót akt administracyjnych). Z powyższych wywodów wynika, że przedmiotowa rozbudowa naruszała inne przepisy, w rozumieniu art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie zgłoszenia oraz w dacie decyzji organów obu instancji, a przez to uzasadniała wniesienie sprzeciwu na podstawie tego przepisu. Powyższej oceny nie mogły zmienić pozostałe zarzuty i wywody skargi. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy było to, że organ I instancji wadliwie uzasadnił wniesiony sprzeciw sprzecznością zgłoszenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co wynikło z niedostrzeżenia, że przedmiotem zgłoszenia nie była zabroniona w planie budowa budynku gospodarczego, ale jego rozbudowa, na co zapisy planu pozwalały. Rozpatrzenie sprawy przez organ II instancji w oparciu o dodatkowe ustalenia, których wagi nie dostrzegł organ I instancji, nie oznaczało naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, ponieważ istotą dwuinstancyjności jest dwukrotne merytoryczne rozstrzygnięcie tej samej sprawy przez dwa różne organy administracji. Taka merytoryczna ocena tej samej co do podmiotu i przedmiotu sprawy natomiast nastąpiła. Nie można się zgodzić przy tym z zarzutem, że organ II instancji przeprowadził całe postępowanie. Istotne dla końcowego rozstrzygnięcia ustalenia dotyczące rodzaju, zakresu i sposobu wykonywania robót budowlanych, a także ich lokalizacji, osoby inwestora i zapisów obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zostały dokonane przez organ I instancji i wykorzystane przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Zarzut niezapewnienia skarżącemu na żadnym etapie udziału w postępowaniu i możliwości wypowiedzenia się, również nie był zasadny. Specyfika postępowania związanego z decyzją wydawaną przez organ architektoniczno-budowlany na podstawie art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego polegająca na tym, że wszczęcie takiego postępowania następuje dopiero z chwilą wniesienia sprzeciwu wobec dokonanego przez inwestora zgłoszenia, a także krótki, 21-dniowy termin w ciągu którego tylko organ I instancji może wnieść sprzeciw powoduje, że nie jest możliwe zapewnienie stronie udziału w postępowaniu przed wniesieniem sprzeciwu. Naruszenie natomiast przepisu art. 10 § 1 kpa przez organ II instancji mogłoby, stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. spowodować uwzględnienie skargi tylko wtedy, gdyby takie naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy; strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny (wyrok NSA z 16 grudnia 2020 r., II OSK 1767/18). Naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. oceniać należy z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy (wyrok NSA z 17 września 2020 r., II OSK 53/19). Skarżący jednak, podnosząc omawiany zarzut nie wskazał, jakich wniosków nie mógł złożyć z powodu braku zastosowania przez organ II instancji art. 10 § 1 kpa, ani też jakich czynności nie mógł z tego powodu dokonać. Nie wskazał tym bardziej na takie wnioski i czynności, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Poza tym należy zauważyć, że naruszenie przez organ II instancji art. 10 § 1 kpa polegało w istocie tylko na braku poinformowania go o treści art. 10 § 1 kpa, gdyż w doręczonym skarżącemu w dniu 2 września 2020 r. zawiadomieniu o przewidywanym terminie załatwienia sprawy (k. II-7 akt administracyjnych) brakło wymaganej informacji o możliwości wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Skarżący wiedział jednak z tego zawiadomienia o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy, w związku z czym nie można zgodzić się z jego zarzutem, że w ogóle nie zapewniono mu udziału w postępowaniu przed organem II instancji i że nie miał żadnej możliwości wypowiedzenia się w sprawie. Uwzględniając powyższe uwagi należy stwierdzić, że podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Ponieważ jednocześnie brak jest okoliczności, które należałoby wziąć pod uwagę z urzędu, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.