II SA/Ke 1005/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Danuta Kuchta,, Asesor WSA Jacek Kuza, Protokolant Asystent sędziego Dorota Pawlicka, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 października 2006r. sprawy ze skargi Dyrektora Zespołu Opieki Zdrowotnej w J. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę. IISA/Ke 1005/05 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny po rozpatrzeniu zażaleń S. S. - Dyrektora Zespołu Opieki Zdrowotnej w J. oraz Zespołu Opieki Zdrowotnej w J. na postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w J. z dnia [...] nr [...] o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia na S. S. - Dyrektora Zespołu Opieki Zdrowotnej w J. oraz na postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w J. z dnia [...] nr [...] o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia na Zespół Opieki Zdrowotnej w J. na podstawie art. 12 ust. 2 i art. 37 ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity Dz. U. z 1998r., nr 90, poz. 575 z późniejszymi zmianami), mając na uwadze treść art. 62 kpa oraz to, że spełnione zostały kumulatywnie przesłanki, tj.: postępowanie dotyczy więcej niż jednej strony, zachodzi tożsamość podstawy faktycznej i prawnej przy ustalaniu obowiązków stron i zachowana jest właściwość rzeczowa i miejscowa organu administracji publicznej, na podstawie art. 138 §1 pkt 1 w związku z art. 33, 34, 120 i 122§ 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji tekst jednolity (Dz. U. z 2002r. nr 110, poz. 968 z późniejszymi zmianami) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienia. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania administracyjnego i wskazał, że zaskarżone postanowienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w J. z dnia [...] zostały wydane z powodu nie wykonania obowiązków wymienionych w tytule wykonawczym z dnia [...] nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w J. decyzją z dnia [...] nr [...], zobowiązał Zespół Opieki Zdrowotnej w J. do wykonania obowiązków w postaci: doprowadzenia do właściwego stanu sanitarno-technicznego podłogi w pomieszczeniach magazynu produktów sypkich, magazynie mięsa i warzyw, doprowadzenia do właściwego stanu sanitarno-technicznego mebli i sprzętu w magazynie pieczywa, pomieszczeniu produkcyjnym kuchni głównej, kuchenkach oddziałów położniczego i wewnętrznego oraz doprowadzenia do właściwego stanu sanitarno-technicznego pomieszczenia do przechowywania odpadów pokonsumpcyjnych - określając termin ich wykonania na 30 czerwca 2003r. Niewykonanie w terminie nałożonych obowiązków było powodem wszczęcia przez organ egzekucji administracyjnej, w toku której 4-krotnie przedłużano terminy do wykonania obowiązków będących przedmiotem wspomnianej decyzji. Ostatecznie kontrola przeprowadzona w dniu 18 kwietnia 2005r. wykazała, że zobowiązany nie zastosował się do wydanej decyzji. Powyższe legło u podstaw wydania tytułu wykonawczego w sprawie, a następnie zaskarżonych postanowień o nałożeniu grzywien na zobowiązanych. Ponadto organ odwoławczy podkreślił, że zobowiązany nie wystąpił do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w J. o zmianę nałożonych obowiązków lub o zawieszenie postępowania egzekucyjnego w trybie przepisów kpa - o co mógłby się ubiegać w razie problemów z realizacją nałożonych na niego obowiązków. Nie skorzystano również z przysługującego prawa wniesienia zarzutów do otrzymanego tytułu wykonawczego, zgodnie z art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz. U. z 2002r. Nr 110, poz. 968 z późn. zm.). Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł S. S. - Dyrektor Zespołu Opieki Zdrowotnej w J. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania. Zarzucił nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że pomieszczenia do przechowywania odpadów pokonsumpcyjnych zostało doprowadzone do właściwego stanu sanitarno -technicznego, pozostałe usterki są w trakcie realizacji, natomiast jeśli chodzi o kuchnie to mieści się ona w piwnicy i jej remont nie ma żadnego uzasadnienia ekonomicznego. Dlatego też wystąpiono do Starosty o przekazanie na potrzeby ZOZ kuchni Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych, jednak do dnia dzisiejszego nie uzyskano żadnej decyzji w tej sprawie. Więc ogłoszono przetarg w trybie zamówień publicznych na dostawę posiłków dla pacjentów. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wniósł o ich oddalenie uznając ich wywody za bezzasadne oraz podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153/2002 poz. 1269 ze zmianami/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną /art.134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. zwanej dalej uppsa/. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji, będącej przedmiotem skargi / art. 145 § 1 uppsa/. W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, iż zobowiązany nie wykonał wszystkich nałożonych na niego przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w J. obowiązków. W przedmiotowej sytuacji będą miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, która określa prowadzone przez organy administracyjne postępowanie egzekucyjne i stosowane przez nie środki przymusu służące doprowadzeniu do wykonania nałożonych w drodze decyzji obowiązków - (art. 1 i 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. tekst jednolity Dz. U. z 2002r. Nr 110, poz. 968 z późniejszymi zmianami - zwanej dalej ustawą). Art. 1a ust. 12 litera b) ustawy określa środki egzekucyjne w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym obowiązków o charakterze niepieniężnym, którymi są: grzywna w celu przymuszenia, wykonanie zastępcze, odebranie rzeczy ruchomej, odebranie nieruchomości, opróżnienie lokali i innych pomieszczeń i przymus bezpośredni. Z kolei z art. 7 ustawy wynika, że organ stosuje środki egzekucyjne wybierając w pierwszej kolejności te, które są najmniej uciążliwe dla zobowiązanego, a stosowanie środka egzekucyjnego jest niedopuszczalne, gdy egzekwowany obowiązek o charakterze niepieniężnym został wykonany albo stał się bezprzedmiotowy. Grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy obowiązku czynienia, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego (art. 119 ustawy). Tak więc, aby doprowadzić do wykonania nałożonych w postępowaniu administracyjnym obowiązków, można nałożyć grzywnę w celu przymuszenia do ich wykonania, której istotą jest doprowadzenie do spełnienia obowiązków pośrednio, poprzez dolegliwość finansową. Badając tok prowadzonego przez organy administracyjne postępowania egzekucyjnego Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości. Stosownie do art. 15. § 1 ustawy egzekucja administracyjna została wszczęta po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, poprzez przesłanie mu pisemnego upomnienia zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, z zachowaniem 7 dniowego terminu od doręczenia upomnienia. W sprawie wydano tytuł egzekucyjny odpowiadający wymogom z art. 27 ustawy a po ustaleniu, że nie zostały wykonane nałożone obowiązki wydano postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Powyższe postanowienie odpowiada wymogom art. 121 i 122 ustawy, a krąg podmiotów na które ją nałożono odpowiada wskazaniom art. 120 ustawy. Wydane postanowienie odpowiada zatem przepisom prawa. Ustosunkowując się do zarzutów skarżącego stwierdzić należy, że nie mają one znaczenia dla sprawy, gdyż nie mogą przemawiać za niezgodnością z prawem zaskarżonej decyzji. Skarżący został zobowiązany do wykonania trzech obowiązków. Jeśli z powyższego wywiązał się częściowo, jak podnosi w skardze, to nie wykonał wszystkich obowiązków. W takiej sytuacji w dalszym ciągu aktualne jest wdrożenie środka egzekucyjnego celem przymuszenia do wykonania nie spełnionego obowiązku. Dlatego postanowienie o ukaraniu grzywną w celu przymuszenia było konieczne, uzasadnione i zgodne z prawem. Należy przypomnieć, że celem nałożonej grzywny nie jest ukaranie lecz przymuszenie do wykonania obowiązków. Dlatego też w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu (art. 125 ustawy) a grzywny uiszczone lub ściągnięte mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w całości lub w części (art. 126 ustawy). Również wskazane w skardze przyczyny będące podstawą nie wykonania obowiązków nie mogą uwalniać skarżącego od odpowiedzialności, a nadto nie mogą być przedmiotem oceny w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Sąd ten bowiem nie bada wydanego postanowienia pod względem jego słuszności, ani też nie dokonuje oceny przyczyn które spowodowały niewykonanie obowiązku w kategoriach zawinienia - jak tego chciałby skarżący. Sąd bada jedynie czy istnieje ważny tytuł wykonawczy i czy zobowiązany się do niego zastosował. Należy jedynie nadmienić, że w przedstawionej przez zobowiązanego sytuacji niemożliwości wykonania nałożonego obowiązku, może on wystąpić do organu o jego zmianę, tak by był on możliwy do wykonania. Uwzględniając powyższe trzeba stwierdzić, że organy administracyjne orzekły zgodnie z obowiązującymi przepisami, dokonały prawidłowych ustaleń, a wydane przez nich postanowienia są zgodne z prawem. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 uppsa.