II SA/Ke 1017/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędzia WSA Agnieszka Banach, Protokolant Starszy inspektor sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2021 r. sprawy ze skargi J. R. i I. R. na decyzję Wojewody z dnia 17 września 2020 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody na rzecz J. R. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Ke 1017/20 Uzasadnienie Decyzją z dnia 17 września 2020 r., znak: [...], Wojewoda , po rozpatrzeniu odwołania z dnia 30 stycznia 2020 r. 25 mieszkańców S., w tym 10 posiadających przymiot strony, odwołania z dnia 27 stycznia 2020 r. W. i S. T. oraz 10 jednobrzmiących odwołań z dnia 3 lutego 2020 r. C. i M. G., T. B., A. G., P. K., M. Ś., B. G., M. D., J. K., I. i J. R. oraz R. D., utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia 15 stycznia 2020 r., nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą P.l .Sp. z o.o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej BT-12459 S. wraz z instalacją elektryczną, na działce nr ewid. 1091 w miejscowości S., obręb ewid. [...], w zakresie obejmującym m.in.: budowę stalowej wieży kratowej o wysokości całkowitej wraz z odgromnikami 55,95 m n.p.t., wieży wyposażonej w pomosty, konstrukcje wsporcze oraz odgromniki, stalowy ruszt pod urządzenia techniczne, poziome drogi kablowe, ogrodzenie, instalację odgromową i zasilającą, system antenowo-kablowy, urządzenia zasilające i nadawczo-odbiorcze. W uzasadnieniu organ II instancji ustalił, że elementami ww. stacji bazowej będą: 1. stalowa wieża kratowa typu BOT-H2/54 o wysokości całkowitej wraz z odgromnikami +55,95 m n.p.t. posadowiona na okrągłej płycie fundamentowej; 2. system antenowo-kablowy; – 3 anteny sektorowe BSA1059 zamontowane na wysokości 53 m n.p.t., o azymutach 0°, 130°, 250°, maksymalnej równoważnej mocy promieniowanej izotropowo EIRP na antenę 11196,0 W; – 3 anteny sektorowe BSA1081 o azymutach 0°, 130°, 250°, zamontowane na wysokości 53 m n.p.t., maksymalnej równoważnej mocy promieniowanej izotropowo EIRP na antenę 6732,1 W; – anteny radioliniowe; 3. trójpolowy ruszt stalowy u podnóża wieży – pod urządzenia teletechniczne (urządzenie zasilające i nadawczo-odbiorcze typu outdoor, 3 szafy; 4. szynodrabina komunikacyjna z systemem asekuracji FABA na wieży; 5. drogi kablowe łączące ruszt stalowy z wieżą i instalacja odgromowa i zasilająca. Na podstawie załączonej do wniosku i uzupełnionej w dniu 29 listopada 2019 r. dokumentacji projektowej organ I instancji ustalił, że stronami postępowania są inwestor oraz właściciele nieruchomości, nad którymi potencjalnie występuje zasięg strefy promieniowania elektromagnetycznego o gęstości mocy nie mniejszej od dopuszczalnej PEM 0,1 W/m², zgodnie z mapą zasięgu promieniowania elektromagnetycznego (k. 13 akt organu I instancji). Organ wyjaśnił, że w przypadku stacji bazowej telefonii komórkowej obszar oddziaływania określa się na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów. Organ odwoławczy podkreślił, że dla przedmiotowej inwestycji obszar oddziaływania pola elektromagnetycznego o gęstości mocy przekraczającej 0,1 W/m², uznawanej za szkodliwą dla ludzi, emitowanego przez anteny sektorowe, znajduje się wyłączenie w miejscach niedostępnych dla ludności (s. 10-13 projektu budowlanego). Powyższe dokumentują rysunki znajdujące się w projekcie budowlanym. Obszar oddziaływania pozostałych elementów stacji bazowej zamyka się w obszarze działki, na której została zaprojektowana. Dalej Wojewoda ocenił, że spełnione zostały wymogi z art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2, art. 33 ust. 2 pkt 1 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1-4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ("Pb"). Wskazał, że dla terenu objętego planowaną inwestycją nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Dlatego inwestor uzyskał dla tej inwestycji decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia 31 maja 2019 r. nr [...], ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego. W ocenie Wojewody przedłożony w niniejszej sprawie projekt budowlany jest zgodny z ww. decyzją lokalizacyjną. W kontekście obowiązku sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z wymogami ochrony środowiska organ wskazał na przedłożone przez inwestora opracowanie "Analiza środowiskowa". Autor tego opracowania stwierdził, że przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. Działki znajdujące się w obszarze oddziaływania inwestycji nie są położone na terenie obszaru Natura 2000. W konsekwencji, przedmiotowa inwestycja nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko i nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Odnosząc się do podniesionej w odwołaniach kwestii istnienia na działce nr 1091 innej wieży nadawczej, Wojewoda wyjaśnił, że jak wynika z pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 lipca 2020 r. organ ten nie prowadzi postępowania administracyjnego w sprawie samowoli budowlanej na ww. działce, nie wydano decyzji rozbiórkowej, nie istnieje nowo wybudowana wieża telekomunikacyjna. Istnieje tam natomiast wieża konstrukcji stalowej z zamontowanymi antenami, prawdopodobnie wybudowana przed 1994 rokiem i aktualnie prowadzone jest w tej sprawie postępowanie wyjaśniające. Organ odwoławczy podkreślił że według projektu budowlanego obszary oddziaływania pola elektromagnetycznego o gęstości mocy przekraczającej 0,1 W/m², uznawanej za szkodliwą dla ludzi – w myśl rozporządzenia z dnia 30 października 2003 r. – emitowanego przez anteny sektorowe 6 szt. znajdują się wyłącznie w miejscach niedostępnych dla ludności, na wysokości minimum 33,2 m, przy orientacyjnej wysokości budynków 2-kondygnacyjnych z poddaszem użytkowym wynoszącej 12 m, występujących w terenie wiejskim. Dodatkowo organ wyjaśnił, że nowe rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, zastępując rozporządzenie z dnia 30 października 2003 r. i obowiązujące od dnia 2 stycznia 2020 r. jest bardziej liberalne niż poprzednie. Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia nakładania się pól z dwóch anten dla danego azymutu organ wyjaśnił, że w rozporządzeniu z dnia 9 listopada 2010 r. prawodawca doprecyzował w § 2 ust. 1 pkt 7 i w § 3 ust. 1 pkt 8, że równoważną moc promieniowania izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Przepisu § 3 ust. 2 pkt 3 cyt. rozporządzenia dotyczącego sumowania parametrów nie stosuje się do inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej, ponieważ wykluczają to przywołane przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 10 Kpa organ odwoławczy stwierdził, że naruszenie tego przepisu nie miało wpływu na rozstrzygnięcie. Starosta wprawdzie nie powiadomił stron o zgromadzeniu kompletu materiałów do wydania decyzji, ale w postępowaniu odwoławczym strony były zawiadamiane o prawie zapoznania się z aktami sprawy i z tego prawa nie skorzystały. Powyższe rozstrzygnięcie zostało zakwestionowane skargą wniesioną do tut. Sądu przez J. R., I. R., C. G., A. G., M. Ś., B. G., M. D., J. K., R. D., C. T., W. T., W. M. i Z. M . Skarżący zarzucili organowi II instancji naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1. art. 138 § 1 pkt 1 Kpa poprzez jego zastosowanie, podczas gdy istniały podstawy do zastosowania art. 138 § 2 Kpa, tj. uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji; 2. art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 § 1 i art. 107 § 3 Kpa poprzez niewyjaśnienie okoliczności faktycznych istotnych dla prawidłowego rozpatrzenia sprawy oraz dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, polegającą na tym, że nie uwzględniono wszystkich technicznych aspektów mogących mieć wpływ na zdrowie mieszkańców, oraz że nie uwzględniono niekorzystnego wpływu planowanej inwestycji na wartość działek zlokalizowanych w jej pobliżu. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu podniesiono, że decyzja organu I instancji została wydana w oparciu o dotkniętą wadą prawną decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 31 maja 2019 r. o ustalaniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Takie stanowisko zajęło Samorządowe Kolegium Odwoławcze , które postanowieniem z dnia 22 maja 2020 r. uchyliło postanowienie Burmistrza MiG z dnia 20 lutego 2020 r. o odmowie wznowienia postępowania zakończonego ww. decyzją lokalizacyjną. Kolegium stwierdziło, że organ nie dopełnił obowiązku poinformowania stron o wszczęciu postępowania oraz dokonanych uzgodnieniach w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscowości S . Dalej skarżący zarzucili, że we wniosku o pozwolenie na budowę inwestor nie wykazał jaka moc promieniowania wystąpi po przecięciu się promieniowania z różnych anten na linii nakładania się lub przecinania. Organy zaś nie wykazały, dlaczego przedmiotowa inwestycja nie może być zlokalizowana w większej odległości od zabudowań skarżących. Skarżący wyrazili obawy o swoje zdrowie i życie. Powołali się na opracowanie pt. "Oddziaływanie elektromagnetycznych fal milimetrowych na zdrowie pracowników projektowanych sieci 5G i populacji generalnej" przygotowane na zlecenie strony rządowej. W skardze zarzucono ponadto organom niewyjaśnienie, co należy rozumieć pod pojęciami "przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko" oraz "przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko". Podtrzymali zarzut naruszenia art. 10 kpa, podnosząc, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a nie występowała okoliczność uzasadniająca odstąpienie od zasady czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania na podstawie art. 10 § 2 Kpa. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Prawomocnym postanowieniem z dnia 29 stycznia 2021 r. tut. Sąd, z powodu nieuiszczenia w terminie wpisu sądowego, odrzucił skargę wszystkich skarżących oprócz J. R. i I. R . Wpis uiścił bowiem tylko J. R. (solidarnie z I. R.). W piśmie procesowym z dnia 10 listopada 2021 r. uczestnicy C. T. i W. T. wnieśli o rozstrzygnięcie na rozprawie, jaka szkodliwość dla zdrowia człowieka kryje się za użytymi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji określeniami, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie zalicza się do "mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko". Do pisma dołączyli kserokopię postanowienia Burmistrza MiG z dnia 16 września 2021 r. o wznowieniu postępowania zakończonego ww. decyzją lokalizacyjną z dnia 31 maja 2019 r. Na rozprawie w dniu 16 listopada 2021 r. pełnomocnik inwestora T. Sp. z o.o. (dawniej P. Sp. z o.o.) wniósł o oddalenie skargi. Oświadczył, że nie posiada wiedzy co do istnienia na działce nr 1091 innej wieży telekomunikacyjnej. Wyjaśnił, że nie istnieją możliwości techniczne, aby wiązki dwóch anten na tym samym azymucie przecinały się. Oświadczył, że postępowanie wznowieniowe co do decyzji lokalizacyjnej znajduje się na etapie zlecenia biegłemu opinii w zakresie prawidłowości kwalifikacji przedsięwzięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie z powodów w niej wskazanych. Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "Ppsa", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania jeżeli miało lub mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 Ppsa). Wychodząc z tak zakreślonych granic kognicji Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji, zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa). Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Materialnoprawną podstawą decyzji w tym przedmiocie jest art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r. poz. 1333), dalej "Pb". Przepis ten stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Z powyższej regulacji wynika, że obowiązkiem organu administracji architektoniczno-budowlanej jest zbadanie zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami. Projekt zagospodarowania działki stanowi integralną część projektu budowlanego. Stosownie do art. 34 ust. 3 pkt 1 Pb projekt budowlany powinien zawierać projekt zagospodarowania działki lub terenu sporządzony na aktualnej mapie do celów projektowych lub jej kopii poświadczonej za zgodność z oryginałem przez projektanta, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. Szczegółowy zakres i forma projektu budowlanego uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. (Dz.U. z 2018 r. poz. 1935). Przepisy tego rozporządzenia (w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organ odwoławczy) nakazują uwzględniać w projekcie zagospodarowania działki lub terenu zakres oddziaływania na otoczenie (§ 7 ust. 1). Projekt zagospodarowania działki lub terenu powinien zawierać część opisową oraz część rysunkową sporządzoną na kopii mapy do celów projektowych poświadczonej za zgodność z oryginałem przez projektanta (§ 8 ust 1). Część opisowa, o której mowa w ust. 1, sporządzona z uwzględnieniem § 7, powinna określać m.in. informację i dane o charakterze i cechach istniejących i przewidywanych zagrożeń dla środowiska oraz higieny i zdrowia użytkowników projektowanych obiektów budowlanych i ich otoczenia w zakresie zgodnym z przepisami odrębnymi (§ 8 ust. 2 pkt 7). Część rysunkowa, sporządzona na mapie, z uwzględnieniem § 7, powinna określać m.in. granice działki budowlanej lub terenu, usytuowanie, obrys i układ istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, w tym urządzeń budowlanych z nimi związanych, z oznaczeniem wejść i wjazdów oraz liczby kondygnacji, charakterystycznych rzędnych, wymiarów i wzajemnych odległości obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych oraz ich przeznaczenia, w nawiązaniu do istniejącej zabudowy terenów sąsiednich, rodzaj i zasięg uciążliwości (§ 8 ust. 3 pkt 2). W rozpoznawanej sprawie projekt zagospodarowania terenu powyższych wymogów nie spełnia, tj. nie określa zakresu oddziaływania projektowanej inwestycji na otoczenie. W części rysunkowej tego projektu znajduje się mapa do celów projektowych w skali 1:500 (s. 103), na której wokół terenu inwestycji poprowadzono czerwoną przerywaną linię. Pod legendą umieszczony jest zapis: "linie rozgraniczające teren inwestycji (zgodnie z załącznikiem graficznym nr 1 decyzji nr 16/2019 o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego)". Pozioma kreska umieszczona przy tym zapisie z lewej strony wskazuje, że czerwona przerywana linia to te właśnie "linie rozgraniczające". W żadnym jednak wypadku nie można uznać, że czerwona linia określa zakres oddziaływania inwestycji na otoczenie w rozumieniu § 7 ust. 1 cyt. rozporządzenia. Wskazuje ona jedynie, że w takich granicach mieści się teren inwestycji określony na potrzeby postępowania w sprawie wydania decyzji lokalizacyjnej. W przypadku ubiegania się o udzielenie pozwolenia na budowę dla inwestycji typu stacja bazowa telefonii komórkowej, inwestor, ze względu na specyfikę inwestycji powinien przedstawić zakres jej oddziaływania na otoczenie, przede wszystkim z uwzględnieniem zasięgu występowania obszarów pola elektromagnetycznego o wartościach przekraczających dopuszczalne normy. W rozpoznawanej sprawie częścią projektu budowlanego jest "Analiza Środowiskowa Budowa Stacji Bazowej". Dołączono do niej mapę w skali 1:2000, obrazującą zasięgi występowania promieniowania elektromagnetycznego o wartościach nie mniejszych niż dopuszczalna wartość 0,1 W/m² (s. 74). Nie jest to jednak mapa do celów projektowych, o której mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1 Pb. Nie mieści się bowiem w definicji mapy do celów projektowych zawartej w art. 2 pkt 7a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2020 r. poz. 276 ze zm.), gdzie pod pojęciem mapy do celów projektowych rozumie się opracowanie kartograficzne, wykonane z wykorzystaniem wyników pomiarów geodezyjnych i materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierające elementy stanowiące treść mapy zasadniczej lub mapy, o której mowa w art. 4 ust. 2, a także informacje niezbędne do sporządzenia dokumentacji projektowej oraz, z uwzględnieniem art. 12c ust. 1 pkt 1, klauzulę urzędową, o której mowa w art. 40 ust. 3g pkt 3, stanowiącą potwierdzenie przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zbiorów danych lub dokumentów, o których mowa w art. 12a ust. 1, w oparciu o które mapa do celów projektowych została sporządzona, albo oświadczenie wykonawcy prac geodezyjnych o uzyskaniu pozytywnego wyniku weryfikacji. Omawiana mapa wymogów tych nie spełnia. Dodatkowo wątpliwości budzi dołączona do opracowania "Kwalifikacja Przedsięwzięcia Budowa Stacji Bazowej", której częścią jest mapa opisana jako "Podkład geodezyjny z zaznaczonymi osiami głównych wiązek promieniowania anten" (s. 60). Zaznaczone są na niej, w odniesieniu do anten BSA 1059 trzy osie promieniowania na odcinku do 300 m, jednak mapa "urywa się" dla każdego z azymutów tuż przed końcem odcinka 300 m. Z zestawienia obliczeń odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego każdej z anten, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania (s. 56-59) wynika, że dla tiltów maksymalnych (planowanych minimalnych pochyleń wiązek w stronę ziemi) przy azymucie 250° minimalna wysokość osi głównej wiązki promieniowania, w odległości 300 m, wynosi 6 m. Mapa musi więc obejmować wiarygodne informacje o całym terenie wzdłuż osi wiązki promieniowania na odcinku 300 m, aby przy ocenie zakresu oddziaływania inwestycji na otoczenie uwzględnić ewentualne zabudowania, a tym samym obecność miejsc dostępnych dla ludności, zwłaszcza, że inwestor w kwalifikacji wskazał, że na przebiegu wiązki promieniowania przy azymucie 250° znajduje się zabudowa o maksymalnej wysokości 7 m (str. 63). Opisane powyżej braki w dokumentacji projektowej stanowią naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa. Uchybienia te miały istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ bez prawidłowej mapy do celów projektowych i prawidłowego opracowania kwalifikacji przedsięwzięcia nie sposób ustalić zakresu oddziaływania inwestycji na otoczenie. Dopiero usunięcie wskazanych uchybień pozwoli na wszechstronną ocenę zamierzenia budowlanego pod kątem spełnienia wymogów z art. 35 ust. 1 Pb. Bez usunięcia tych uchybień rozważanie merytorycznych zarzutów podniesionych w skardze byłoby przedwczesne. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 135 Ppsa, uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji. O kosztach, na które złożył się wpis od skargi orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 Ppsa. Rozpatrując sprawę ponownie organ I instancji uwzględni przedstawione wyżej stanowisko, przede wszystkim usunie dostrzeżone przez Sąd braki projektu budowlanego.