II SA/Ke 1019/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia prawa użytkowania wieczystego i prawa własności oddala skargę. Decyzja z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa użytkowania wieczystego. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia 9 stycznia 1989r. Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego , zmienioną decyzją Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Wojewódzkiego z dnia 20 marca 1990r. oraz decyzją Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Wojewódzkiego z dnia 14 maja 1990r. B. uzyskało zarząd w częściach niepodzielnych w [...]. Wnioskiem z dnia 17 maja 1993r. B. wniosło o stwierdzenie nabycia prawa użytkowania wieczystego udziału w wysokości [...] części nieruchomości stanowiących własność Gminy, położonych w [...] i nieruchomości stanowiących w udziale 7230/10000 współwłasność Gminy, oznaczonych w ewidencji gruntów [...] oraz prawa własności [...] budynków, innych urządzeń i lokali. Ostateczną i prawomocną decyzją z dnia 19 kwietnia 2001r. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast stwierdził nieważność ww. decyzji z dnia 9 stycznia 1989r., z dnia 20 marca 1990r. oraz z dnia 14 maja 1990r. W piśmie z dnia 9 sierpnia 2012r. Prezydent Miasta wskazał, że numery działek ewidencyjnych odpowiadających nieruchomościom z ww. decyzji z dnia 14 maja 1990r. to obecnie: [...]. Mając na uwadze powyższy stan faktyczny decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa, z dniem 5 grudnia 1990r., przez B. w likwidacji (następcy prawnemu B.) prawa użytkowania wieczystego udziału w wysokości 667/10000 części: nieruchomości stanowiących własność Gminy, położonych w [...]i nieruchomości stanowiących w udziale [...] współwłasność Gminy, oznaczonych w ewidencji gruntów miasta, jako działki nr: [...] oraz prawa własności [...] budynków, innych urządzeń i lokali. W podstawie prawnej powołano art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010r. nr 102, poz. 651 ze zm.), zwanej dalej u.g.n. Odwołanie od ww. rozstrzygnięcia wniosło B. w likwidacji. Kolegium, utrzymując w mocy zakwestionowaną decyzję, podzieliło powołaną przez organ I instancji podstawę prawną. W tym zakresie podkreślono, że B. będący obecnie jednoosobową spółką Skarbu Państwa, posiada przymiot państwowej osoby prawnej w rozumieniu tego przepisu. Konsekwencją stanu prawnego i faktycznego zaistniałego w niniejszej sprawie jest zastosowanie wydanego na podstawie art. 206 u.g.n. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. nr 23, poz. 120 ze zm.). Zgodnie z § 5 ust. 1 tego rozporządzenia, właściwy organ z urzędu stwierdza dotychczasowe prawo zarządu państwowych i komunalnych osób prawnych do nieruchomości, według stanu na dzień 5 grudnia 1990r., przy czym – jak wynika z § 4 ust. 1 rozporządzenia – podstawą do wydania takiego rozstrzygnięcia jest wykazanie się przez wnioskodawcę lub też odszukanie z urzędu przez organ co najmniej jednego z wymienionych w sposób enumeratywny dokumentów. Natomiast w przypadku, gdy nie zachowały się dokumenty, potwierdzające dotychczasowe prawo zarządu, stwierdzenia tego prawa można dokonać na podstawie zeznań świadków lub oświadczeń stron złożonych zgodnie z art. 75 K.p.a., potwierdzających przekazanie nieruchomości państwowym i komunalnym jednostkom organizacyjnym (§ 4 ust. 3 rozporządzenia). Zdaniem Kolegium, w trybie tego ostatniego przepisu można dowodzić istnienia prawa zarządu jedynie wtedy, gdy przesądzone zostanie uprzednio, że prawo zarządu nieruchomości było ustanowione, lecz nie zachowały się dokumenty stwierdzające tę okoliczność. W sytuacji zaś ustalenia przez organ, że prawo zarządu nie było ustanowione względem danej działki, dowodzenie istnienia tego prawa poprzez przesłuchanie świadków i stron byłoby formą obchodzenia przepisu § 4 ust. 1 rozporządzenia – który wymaga przedłożenia enumeratywnie wymienionych dokumentów. W tym zakresie organ podkreślił, że ostateczną i prawomocną decyzją z 2001r. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast stwierdził nieważność decyzji dotyczących uzyskania przez B. zarządu na częściach przedmiotowej nieruchomości. Zwrócono przy tym uwagę, że rozstrzygnięcie takie wywołuje skutek ex tunc, tj. od chwili jego wydania, a zakwestionowaną w ten sposób decyzję traktuje się jakby nie była nigdy wydana. Powyższe przesądza, zdaniem organu, o braku podstaw do wydania decyzji stwierdzającej nabycie prawa użytkowania wieczystego wnioskowanego gruntu – jako że nie był on w zarządzie poprzednika prawnego skarżącej Spółki. W takiej sytuacji zbędne jest również przesłuchiwanie na tą okoliczność wnioskowanego przez stronę świadka. Końcowo Kolegium wskazało, że niedopuszczalne jest wydanie decyzji uwłaszczeniowej, jeśli nieruchomość była przedmiotem współwłasności, powołując się w tym zakresie na uchwałę SN z dnia 23 września 1993r., III CZP 81/93, OSNCP 1994, nr 2, poz. 27. Taka właśnie sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, gdyż Gmina w dniu 5.12.1990r. nie była jedynym właścicielem nieruchomości będącej przedmiotem postępowania administracyjnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach Spółka powtórzyła w całości argumentację przedstawioną w odwołaniu, zarzucając decyzjom organów obu instancji, że zostały wydane bez podstawy prawnej. Przepis art. 200 u.g.n. nie określa bowiem przypadków, w których organ odmawia stwierdzenia nabycia z mocy prawa użytkowania wieczystego nieruchomości i prawa własności zlokalizowanych na tym gruncie budynków. Kwestie te reguluje natomiast ustawa z dnia 29 września 1990r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. nr 79, poz. 464 ze zm.). Ponadto organy dokonały nienależytej analizy stanu faktycznego i prawnego w niniejszej sprawie. W tym zakresie strona wskazała, że nabycie prawa na podstawie art. 2 ust. 1 i 2 ustawy uwłaszczeniowej następowało ex lege, a decyzja organu rozpatrującego sprawę ma charakter deklaratoryjny, przy czym podstawę do jej wydania stanowi stan faktyczny i prawny dotyczący danej nieruchomości w dniu 5 grudnia 1990r. Zdaniem Spółki, w tej dacie tytuł własności Skarbu Państwa do przedmiotowej nieruchomości został bezspornie udokumentowany, jako że w przeciwnym razie nie byłoby możliwe wydanie decyzji komunalizacyjnej. Natomiast na mocy decyzji z dnia 9 stycznia 1989r. 667/10000 nieruchomości zostało oddane poprzednikowi prawnemu odwołującego się w zarząd. W dniu 5 grudnia 1990r. decyzja ta była prawomocna i stanowiła tytuł prawny do sprawowania zarządu nieruchomością. W tym zakresie skarżąca podkreśliła, że w dniu 5 grudnia 1990r. na przedmiotowej nieruchomości utrzymywał się stan faktyczny i prawny, który umożliwiał jej uwłaszczenie się w trybie ustawy uwłaszczeniowej. Natomiast powoływanie się obecnie przez organy na stwierdzenie nieważności ww. decyzji jest nieuzasadnione i sprzeczne z konstytucyjną zasadą nienaruszalności praw nabytych. Skoro w drodze ustawy uwłaszczeniowej nabycie prawa użytkowania wieczystego następowało w dniu 5 grudnia 1990r. ex lege, to żadne dalsze zdarzenia prawne nie mogą mieć wpływu na stan, który był zgodny ze stanem faktycznym i prawnym istniejącym w tym dniu. Spółka podniosła także zarzut naruszenia art. 75 § 1 i art. 78 § 1 K.p.a. w zw. z § 4 ust. 3 ww. rozporządzenia z dnia 10 lutego 1998r. – poprzez bezpodstawne nieuwzględnienie wniosku o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka H. K. na okoliczność przysługiwania swojemu poprzednikowi prawnemu na dzień 5 grudnia 1990r. prawa zarządu ww. nieruchomością. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zakwestionowanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną. Dokonując oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia w ramach tak zakreślonej właściwości Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o odmowie stwierdzenia nabycia z mocy prawa – przez skarżące B. w likwidacji – prawa użytkowania wieczystego udziału w nieruchomości oraz prawa własności budynków, innych urządzeń i lokali. Okolicznością bezsporną w niniejszej sprawie jest status ww. Spółki, będącej jednoosobową spółką Skarbu Państwa – w związku z czym posiada przymiot państwowej osoby prawnej. To samo dotyczy jej poprzednika prawnego –przedsiębiorstwa państwowego – B. (pierwotnie składającego w dniu 17 maja 1993r. stosowny wniosek), które zostało przekształcone w dniu 31 października 2007r. w wyniku komercjalizacji w jednoosobową spółkę Skarbu Państwa. W tym miejscu podkreślić trzeba, że zgodnie z art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. 2010r. nr 102, poz. 651 ze zm.), zwanej dalej u.g.n., warunkiem nabycia z mocy prawa przez państwowe osoby prawne – na podstawie ustawy z dnia 29 września 1990r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. nr 79, poz. 464 ze zm.), z dniem 5 grudnia 1990r. prawa użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków, innych urządzeń i lokali, w sprawach niezakończonych przed dniem wejścia w życie u.g.n. – jest posiadanie przez te osoby, w dniu 5 grudnia 1990r., tych nieruchomości w zarządzie. W świetle zaistniałego w niniejszej sprawie stanu faktycznego nie budzi wątpliwości Sądu prawidłowość zastosowania przez organy tego właśnie przepisu. Do wszczęcia postępowania (niezakończonego przed 1 stycznia 1998r. – data wejścia w życie u.g.n.) doszło bowiem z uwagi na wniosek poprzednika prawnego skarżącej Spółki z dnia 17 maja 1993r. Przechodząc do dalszych regulacji prawnych u.g.n. wskazać trzeba, że art. 206 tej ustawy zawiera delegację ustawową do wydania przez Radę Ministrów rozporządzenia określającego szczegółowe zasady i tryb stwierdzania dotychczasowego prawa zarządu państwowych i komunalnych osób prawnych do nieruchomości, a także prawa użytkowania nieruchomości przez spółdzielnie, związki spółdzielcze oraz inne osoby prawne. Na tej podstawie, w dniu 10 lutego 1998r. Rada Ministrów wydała rozporządzenie w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. z 1998r. nr 23, poz. 120 ze zm.), zwane dalej rozporządzeniem. Zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia, właściwy organ z urzędu stwierdza dotychczasowe prawo zarządu państwowych i komunalnych osób prawnych do nieruchomości, według stanu na dzień 5 grudnia 1990r. Podstawą do stwierdzenia istnienia dotychczasowego prawa zarządu jest wykazanie się przez wnioskodawcę lub też odszukanie z urzędu przez organ co najmniej jednego z następujących dokumentów 1) decyzji o przekazaniu nieruchomości w zarząd, 2) decyzji o przekazaniu nieruchomości w użytkowanie, jeżeli została wydana przed dniem 1 sierpnia 1985r., 3) umowy między państwowymi jednostkami organizacyjnymi o przekazaniu prawa zarządu do nieruchomości, zawartej za zgodą organu, 4) umowy, zawartej w formie aktu notarialnego przed dniem 1 lutego 1989r. przez państwowe jednostki organizacyjne, o nabyciu nieruchomości od osób innych niż Skarb Państwa, 5) odpisu z księgi wieczystej, stwierdzającej prawo zarządu lub prawo użytkowania nieruchomości, 6) decyzji o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu zarządu nieruchomością, 7) decyzji o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu użytkowania nieruchomości, jeżeli została wydana przed dniem 1 sierpnia 1985r., 8) uchwały, zarządzenia lub decyzji wydanych w sprawie podziału, łączenia, likwidacji i utworzenia państwowych i komunalnych jednostek organizacyjnych oraz podejmowanych na ich podstawie uchwał komisji powoływanych w tych sprawach, jeżeli treść tych dokumentów zawiera oznaczenie nieruchomości, 9) protokołu przekazania nieruchomości, sporządzonego między państwowymi jednostkami organizacyjnymi przed dniem 1 sierpnia 1985r., 10) umowy o przekazaniu nieruchomości lub protokołu przekazania nieruchomości, sporządzonych przed dniem 22 października 1961r. między organizacjami społeczno-zawodowymi, politycznymi lub spółdzielczymi a państwowymi jednostkami organizacyjnymi. Jeżeli nie zachowały się dokumenty, to stwierdzenia dotychczasowego prawa zarządu nieruchomości można dokonać na podstawie zeznań świadków lub oświadczeń stron złożonych zgodnie z art. 75 K.p.a. potwierdzających przekazanie nieruchomości państwowym i komunalnym jednostkom organizacyjnym (§ 4 ust. 3 rozporządzenia). Mając na uwadze, że w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym skarżąca Spółka domagała się ustanowienia na jej rzecz prawa użytkowania wieczystego udziału w wysokości [...] części: nieruchomości stanowiących własność Gminy, położonych w [...] i nieruchomości stanowiących w udziale [...] współwłasność Gminy, oznaczonych jako działki nr: [...], jak również prawa własności 860,91 m² budynków, innych urządzeń i lokali, należało rozważyć czy strona wykazała, że jej poprzednik prawny posiadał w dniu 5 grudnia 1990r. prawo zarządu ww. nieruchomości. W tym zakresie skarżąca powołuje się na decyzję Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego z dnia 9 stycznia 1989r. – zmienioną decyzją Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Wojewódzkiego z dnia 20 marca 1990r. oraz decyzją Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Wojewódzkiego z dnia 14 maja 1990r. – na podstawie których B. uzyskało zarząd w częściach niepodzielnych w [...] części nieruchomości położonej w K. W odniesieniu do numeracji ww. działek należy wyjaśnić, że w piśmie z dnia 9 sierpnia 2012r. (k. 104 akt administracyjnych) Prezydent Miasta wskazał, że numery działek ewidencyjnych odpowiadających nieruchomościom z ww. decyzji z dnia 14 maja 1990r. to obecnie: [...] – których dotyczą wydane w niniejszej sprawie decyzje. Powoływana przez stronę dokumentacja nie mogła jednakże odnieść zamierzonego skutku, jako że ostateczną i prawomocną decyzją z dnia 19 kwietnia 2001r. (k. 9 akt administracyjnych) Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast stwierdził nieważność ww. decyzji z dnia 9 stycznia 1989r., z dnia 20 marca 1990r. oraz z dnia 14 maja 1990r. Dodać należy, że prawidłowość tego rozstrzygnięcia potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalając wniesione w tym zakresie skargi (k. 15 akt administracyjnych). W uzasadnieniu wskazano na niemożność ustanowienia prawa zarządu i użytkowania w częściach ułamkowych do nieruchomości i związane z tym rażące naruszenie prawa. W tym miejscu, odnosząc się do zarzutów skargi, należy wyjaśnić, że stwierdzenie nieważności jest aktem deklaratoryjnym, który działa z mocą wsteczną (ex tunc) od daty wydania decyzji stwierdzającej nieważność decyzji administracyjnej dotkniętej wadą. Decyzja stwierdzająca nieważność innej decyzji administracyjnej uchyla wszelkie skutki prawne, jakie powstały od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji nieważnej, a organ nadzoru, wydający decyzję o stwierdzeniu nieważności jedynie potwierdza ten fakt swoim rozstrzygnięciem (por. postanowienie NSA z dnia 26 października 2012r., II OZ 952/12, Lex nr 1240847). Oznacza to, że orzeczenie, którego nieważność stwierdzono nie wywołuje żadnych skutków prawnych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 listopada 2008r., I SA/Wa 1117/08, Lex nr 521898). Następuje wówczas powrót do stanu poprzedniego, obowiązującego przed dniem wydania decyzji, której nieważność stwierdzono (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 listopada 2010r., I SA/Wa 674/10, Lex nr 750893). Do stanu faktycznego niniejszej sprawy można także per analogiam odnieść wyrok NSA z dnia 4 lutego 2011r., I OSK 505/10, Lex nr 990259, w którym wskazano, że “stwierdzenie nieważności zarządzenia o ustanowieniu zarządu przymusowego, ze względu na skutek eliminacji tego zarządzenia od dnia jego wydania, prowadzi do sytuacji, w której brak jest materialnej przesłanki pozostawania przedsiębiorstwa w zarządzie przymusowym państwa". Mając na względzie powyższe nie budzi wątpliwości Sądu, że w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do wydania decyzji stwierdzającej nabycie prawa użytkowania wieczystego wnioskowanego udziału w nieruchomości oraz prawa własności budynków, innych urządzeń i lokali. W związku z mocą wsteczną ww. decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast – stwierdzającej nieważność powołanych przez stronę rozstrzygnięć o przekazaniu w zarząd ww. nieruchomości – uznać bowiem trzeba, że działki te (stanowiące przedmiot wniosku w trybie art. 200 u.g.n.) – a raczej ich ułamkowe części – nie pozostawały w dniu 5 grudnia 1990r. w zarządzie poprzednika prawnego skarżącej Spółki. Co się zaś tyczy zarzutu skargi o naruszeniu przez organy § 4 ust. 3 rozporządzenia – poprzez nieuwzględnienie wniosku o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka H. K. na okoliczność przysługiwania stronie na dzień 5 grudnia 1990r. prawa zarządu przedmiotową nieruchomością – to podniesioną w tym zakresie argumentację również należy uznać za niezasadną. W tym zakresie należy zgodzić się z Kolegium, że w trybie § 4 ust. 3 rozporządzenia można dowodzić istnienia prawa zarządu jedynie wtedy, gdy przesądzone zostanie uprzednio, że prawo zarządu nieruchomości było ustanowione, lecz nie zachowały się dokumenty stwierdzające tę okoliczność. Tymczasem w stanie faktycznym niniejszej sprawy mamy do czynienia z sytuacją, gdy – wobec stwierdzenia nieważności decyzji przekazujących ww. nieruchomości w zarząd – na dzień 5 grudnia 1990r. poprzednikowi prawnemu skarżącej Spółki nie przysługiwało prawa zarządu przedmiotową nieruchomością. Okoliczność ta ma zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia zasadności złożonego w niniejszej sprawie wniosku i z tego też względu brak było podstaw do uwzględnienia przez organy ww. wniosku dowodowego strony – który w zaistniałych okolicznościach był po prostu zbędny. Niezależnie od powyższej argumentacji wskazać trzeba – w odniesieniu do wniosku z dnia 17 maja 1993r. w zakresie nabycia z mocy prawa użytkowania wieczystego części nieruchomości stanowiącej w udziale [...] współwłasność Gminy, oznaczonej obecnie jako działki nr [...] – że niedopuszczalne jest wydanie decyzji uwłaszczeniowej, jeśli nieruchomość była przedmiotem współwłasności. Jak wynika bowiem z uchwały SN z dnia 23 września 1993r., III CZP 81/93, OSNC 1994, nr 2, poz. 27 ,,przekształcenie zarządu (...), mającego za przedmiot fizycznie oznaczoną część powierzchni ziemskiej, w prawo wieczystego użytkowania, może odnosić się tylko do nieruchomości w rozumieniu części wyodrębnionej z powierzchni ziemskiej, którą prawo uznaje za samodzielny przedmiot własności. Powyższe zapatrywanie znajduje potwierdzenie w ukształtowanym i jednolitym – jeszcze przed wejściem w życie ustawy z dnia 29 kwietnia 1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości – poglądzie wyrażanym w piśmiennictwie, że użytkowanie wieczyste nie może być ustanowione na ułamkowej części prawa własności nieruchomości, ponieważ taki sposób władania nie odpowiada ani pojęciu współwłasności, ani użytkowania wieczystego. W świetle obowiązujących przepisów prawo rzeczowe może obciążać jedynie całą rzecz". Z omawianą powyżej sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, jako że z prawidłowych ustaleń organów obu instancji wynika, że Gmina nie była w dniu 5 grudnia 1990r. jedynym właścicielem nieruchomości będącej przedmiotem postępowania administracyjnego – posiadała bowiem jedynie udział w wysokości [...] części do nieruchomości zabudowanej, oznaczonej w ewidencji gruntów [...]. Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a.