II SA/Ke 102/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.) Protokolant Starszy inspektor sądowy Katarzyna Tuz-Stando po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi T. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 9 grudnia 2024 r. [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach decyzją z 9 grudnia 2024 r. [...], po rozpatrzeniu odwołania T. T. od decyzji wydanej z upoważnienia Wójta Gminy Tuczępy z 11 lipca 2024 r., odmawiającej umorzenia należności z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego oraz rozłożenia na raty należności ze świadczeń z funduszu alimentacyjnego wypłaconych osobom uprawnionym do alimentów w okresie od 1.11.2015 r. do 31.07.2024 r. w łącznej kwocie [...]zł, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i w to miejsce orzekło o: 1. odmowie umorzenia T. T. należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego w okresach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] na rzecz osób uprawnionych w kwocie wynoszącej na dzień wydania niniejszej decyzji [...] zł /kwota główna/ i [...] zł /odsetki/; 2. odmowie rozłożenia na raty ww. świadczeń z funduszu alimentacyjnego wypłaconych na rzecz osób uprawnionych. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (aktualnie tekst jedn. Dz. U. z 2025 r. poz. 438), dalej jako "ustawa", z którego treści wprost wynika, że przesłankami umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego jest sytuacja dochodowa i rodzinna dłużnika alimentacyjnego. Organ II instancji podał, że strona jest osobą bezrobotną, zarejestrowaną w PUP bez prawa do zasiłku, pobiera świadczenie pielęgnacyjne w związku z koniecznością opieki nad niepełnosprawną matką w wysokości [...] zł miesięcznie, które ma przyznane na okres od 1.09.2024 r. do 31.07.2025 r., mieszka w domu wraz z matką, córką i bratem, którego własnością jest nieruchomość. Nigdy nie pracowała, utrzymywała się z prac dorywczych, figuruje na nią niewielkie gospodarstwo rolne o powierzchni 1,12 ha. Odwołująca jest wdową, ma dwoje dorosłych oraz dwoje dzieci ze związku z R. S., które zamieszkują z ojcem i na które ma zasądzone alimenty w łącznej kwocie [...]zł. Kolegium uznało, że zebrany materiał dowodowy, świadczy o tym, że sytuacja materialno-bytowa strony nie jest na tyle trudna, aby uzasadniała zastosowanie najdalej idącej ulgi w spłacie należności tj. w postaci umorzenia tych należności. Odwołująca jest przede wszystkim osobą w wieku aktywności zawodowej (48 lat) - co prawda sprawującą opiekę nad niepełnosprawną matką - ale jednak nie bez obiektywnej możliwości podjęcia zatrudnienia celem poprawy sytuacji finansowej. Podjęcie zatrudnienia nawet w okolicznościach, w których to matka zobowiązanej wymaga stałej opieki, pozwoliłoby na osiągnięcie wyższych dochodów niż dochód osiągany z tytułu świadczenia pielęgnacyjnego, a wówczas zapewnienie niepełnosprawnej matce np. płatnej opieki. Wiek zobowiązanej, a także brak większych problemów zdrowotnych, są wskazaniem do tego, aby podjąć zatrudnienie gwarantujące stały, wyższy, dochód, który mógłby przyczynić się do poprawy sytuacji bytowej oraz spłaty istniejącego zadłużenia. W ocenie Kolegium, organ I instancji prawidłowo przyjął, że strona nie wykazała istnienia takich okoliczności, które przemawiałyby za umorzeniem, choćby częściowym, ciążącego na niej zobowiązania. Kolegium podzieliło także stanowisko tego organu w kwestii odmowy rozłożenia na raty należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Wskazało, że odwołująca się podniosła, że utrzymuje się ze świadczenia pielęgnacyjnego w wysokości [...] zł miesięcznie, a jej miesięczne wydatki wynoszą [...] zł, czyli do jej dyspozycji po uiszczeniu bieżących płatności pozostaje [...] zł miesięcznie. Tak więc, przy długu jaki posiada strona na datę wydania decyzji - [...] zł należności głównej i [...] zł odsetki, rozłożenie na raty byłoby fikcją, jedynie czynnością pozorną, nie przynoszącą zamierzonego efektu. Bowiem odwołująca pobierała i nadal pobiera świadczenie w związku z opieką nad matką, a zatem jej sytuacja materialna nie poprawiła się na tyle, by zastosowanie ulgi w postaci rozłożenia na raty odniosło rezultat. Organ odwoławczy także uzasadnił, że ponieważ kwestionowana decyzja nie zawierała rozstrzygnięcia w przedmiocie odsetek, to stosownie do treści art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. należało zreformować jej osnowę - uchylić zaskarżoną decyzję w całości i w to miejsce orzec jak w sentencji decyzji. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję, domagając się jej uchylenia, uchylenia decyzji organu I instancji i orzeczenia o umorzeniu zadłużenia z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, T. T. zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego - art. 30 ust. 2 ustawy przez odmowę umorzenia należności do zwrotu albo rozłożenia należności na raty, pomimo zaistnienia przesłanek do wydania decyzji pozytywnej; 2. przepisów postępowania: a. art. 8 k.p.a. w szczególności poprzez nierówne traktowanie stron postępowania oraz przez to, że organ nie zgromadził i nie rozpatrzył materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, a skupił się wyłącznie na dowodach świadczących na niekorzyść skarżącej; b. art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2, art. 84 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego i rzetelnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło do poczynienia w zaskarżonej decyzji dowolnych ustaleń faktycznych oraz zinterpretowania wątpliwości co do stanu faktycznego na niekorzyść skarżącej, co doprowadziło do wydania decyzji naruszającej jej interes prawny i faktyczny; c. art. 7, art 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz niezebranie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, co doprowadziło do nieprawidłowego uzasadnienia decyzji; d. art 11 k.p.a., poprzez nienależyte i nieprzekonujące uzasadnienie zapadłego rozstrzygnięcia, nieobejmujące wszelkich zagadnień istotnych w sprawie. W uzasadnieniu skargi jej autor podał, że skarżąca pozostaje w trudnej sytuacji, nie ma majątku i możliwości zarobkowania ze względu na opiekę nad schorowaną matką. Pomimo tego jednak wywiązuje się z obowiązku spłacania zadłużenia w zakresie na jaki pozwalają jej środki finansowe, oraz wywiązuje się z obowiązku zapłaty bieżących rat alimentów, które kieruje na konto komornika sądowego. Zdaniem wnoszącego skargę, uwzględniając sytuację dochodową, zdrowotną i osobistą skarżącej, żądanie zwrotu należności w pełnej wysokości mogłoby doprowadzić dłużnika alimentacyjnego do skrajnie złej sytuacji materialnej i bytowej, gdyż skarżąca posiada jedynie wykształcenie podstawowe oraz brak doświadczenia zawodowego, które dla praktycznie wszystkich pracodawców jest przeszkodą eliminującą wnioskodawczynię, jako kandydatkę na pracownika. Dalej w skardze wskazano, że kwota zasiłku pielęgnacyjnego pobierana przez skarżącą wynosi od 1 stycznia 2025 r. [...] zł miesięcznie, zaś minimalne wynagrodzenie za pracę od 1 stycznia 2025 r. netto wynosi [...] zł, co stanowi różnicę tylko [...] zł. Z tych względów oraz z powodu braków w wykształceniu i doświadczeniu zawodowym oraz braku oszczędności, skarżąca nie ma możliwości opuszczenia miejsca zamieszkania i poszukiwania zarobku w innych miejscach na terenie kraju. Ponadto przyjmując teoretycznie, że skarżąca znalazłaby zatrudnienie, to koszt płatnej opieki - utrzymania mieszkańca Domu Pomocy Społecznej w Przepiórkowie w 2024 r. wynosi [...] zł, co oznacza, że matka skarżącej ze swojej emerytury mogłaby uiścić około [...] zł, a do zapłaty pozostałaby jeszcze [...] zł, co stanowi prawie całość otrzymywanego wynagrodzenia skarżącej. Skarżąca nie zgodziła się z twierdzeniem organu, że rozłożenie należności na raty byłoby czynnością nie przynoszącą zamierzonego efektu. Zauważyła, że decyzja o rozłożeniu na raty płatności skutkuje tym, że nie wszczyna się egzekucji administracyjnej należności, a w przypadku gdy egzekucja taka jest już prowadzona, ulega ona zawieszeniu. Ponadto podwyżkę świadczenia pielęgnacyjnego o [...] zł skarżąca może przeznaczyć na ratę w spłacie przedmiotowego zadłużenia. Wnosząca skargę podkreśliła dalej, że skoro organy odmówiły rozłożenia należności na raty, to powinny wskazać na jakiej podstawie uznały, że skarżąca nie jest w stanie wywiązać się z płatnością tych rat - należało wezwać ją do wyjaśnienia, w jaki sposób i w jakiej wysokości zamierza dokonywać spłaty. Gdyby wówczas organ I lub II instancji powziął wątpliwości, to powinien ocenić, jaką kwotę skarżąca byłaby w stanie uiszczać w jej sytuacji dochodowej. W rozpoznawanej sprawie organ II instancji nie zbadał jednak kwestii związanych z dochodami i wydatkami skarżącej oraz możliwościami ratalnej spłaty zobowiązania. Skarżąca również zarzuciła, że w aktach brak jest zestawienia zaległości alimentacyjnych oraz ewentualnych wpłat, pozwalającego na przeprowadzenie stosownej kontroli w tym zakresie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U.2024.935 ze zm.), dalej zwanej: "p.p.s.a." wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności decyzji organu odwoławczego. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć organów w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1993 ze zm.), dalej zwanej: "ustawą". Zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy dłużnik alimentacyjny jest obowiązany do zwrotu organowi właściwemu wierzyciela należności w wysokości świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej, łącznie z odsetkami ustawowymi za opóźnienie. Z kolei stosownie do art. 30 ust. 2 ustawy organ właściwy wierzyciela może na wniosek dłużnika alimentacyjnego umorzyć jego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną. Jak wynika z treści skargi skarżąca domaga się umorzenia spłaty kwoty należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, powołując się na trudną sytuację osobistą i dochodową. Wobec powyższego zasadnym jest zaznaczenie, że art. 30 ust. 2 ustawy stanowi podstawę do orzekania w ramach tzw. uznania administracyjnego, które oznacza rodzaj swobody decyzyjnej co do wyboru sposobu rozstrzygnięcia. Swoboda ta wyraża się w możliwości odmowy przyznania wnioskowanej ulgi nawet wówczas, gdy istnieją okoliczności obiektywne wskazujące na złą sytuację dochodową i rodzinną dłużnika alimentacyjnego. Uznaniowy charakter decyzji nie zwalnia jednak organu administracji od szczegółowego zbadania stanu faktycznego sprawy i rozważenia wszystkich okoliczności istotnych prawnie (art. 7 kpa). Rolą sądu administracyjnego kontrolującego legalność decyzji uznaniowych w sprawie przyznania bądź odmowy przyznania ulgi jest natomiast sprawdzenie prawidłowości przeprowadzonego postępowania i prawidłowości wyprowadzonej oceny materiału dowodowego, która powinna znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Uzasadnienie to powinno być spójne wewnętrznie, zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, zawierać ocenę materiału dowodowego oraz odnosić się do prawnych podstaw decyzji. Analiza zgromadzonego materiału dowodowego dostarcza podstaw do stwierdzenia, że organy w pełni zachowały opisane wyżej wymogi dotyczące postępowania w tego rodzaju sprawie. W judykaturze przyjmuje się bowiem, że umorzenie należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego ma charakter wyjątkowy i zachodzi jedynie wówczas, gdy na skutek obiektywnych okoliczności sytuacja dochodowa i rodzinna uniemożliwia zobowiązanemu wywiązanie się z ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego. Stan taki powinien być jednak efektem czynników obiektywnych, na które zobowiązany nie ma wpływu, gdyż tylko takie przesłanki mogą uzasadniać umorzenie jakichkolwiek należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Wszelkiego zatem rodzaju zwolnienia z tego obowiązku mają charakter wyjątkowy i powinny być interpretowane w sposób ścisły, a nie rozszerzający, bowiem obowiązek alimentacyjny ciąży bezwzględnie na każdym z rodziców, a alimenty służą realizacji ochrony dobra dziecka, poprzez zapewnienie środków na jego godziwe utrzymanie, wychowywanie czy edukację. Dobro dziecka jest wartością najwyższą i podlega konstytucyjnej ochronie ze strony państwa (art. 72 Konstytucji RP). Fakt wypłaty przez państwo świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz osoby małoletniej z tytułu zasądzonych alimentów nie zwalnia zobowiązanego z obowiązku alimentacji wobec własnego dziecka. Każde natomiast umorzenie zadłużenia alimentacyjnego powoduje przerzucenie na wszystkich członków społeczeństwa kosztów utrzymania dzieci dłużników alimentacyjnych (por. wyrok NSA z 30 stycznia 2018 r. I OSK 611/16, wszystkie powoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia dostępne są na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Istotnym jest również zaznaczenie, że dłużnik alimentacyjny jest co do zasady osobą borykającą się z problemami finansowymi, dlatego sytuacja dochodowa, rodzinna i zdrowotna dłużnika ubiegającego się o umorzenie należności z tytułu wypłaconych z funduszu alimentacyjnego świadczeń powinna wyróżniać go spośród innych dłużników alimentacyjnych. Niewątpliwie sytuacja finansowa skarżącej jest trudna, utrzymuje się ona bowiem z przysługującego jej z tytułu opieki nad matką świadczenia pielęgnacyjnego. Z ustaleń poczynionych w sprawie wynika, że skarżąca jest 48-letnią wdową, mieszka w domu, który nie jest jej własnością, wraz z dorosłą córką, i matką – z którymi prowadzi wspólne gospodarstwo domowe oraz z bratem, który jest właścicielem nieruchomości. Posiada majątek w postaci niewielkiego gospodarstwa rolnego. Nie legitymuje się orzeczeniem o niepełnosprawności ani nie deklaruje chorób przewlekłych. Nigdy nie pracowała, w przeszłości utrzymywała się z prac dorywczych. Wobec powyższych ustaleń należy zgodzić się z wnioskami organów obu instancji, co do braku - na obecną chwilę - uzasadnionych podstaw do umorzenia zaległości w jakiejkolwiek części. Z uwagi bowiem na wiek i stan zdrowia skarżąca jest w stanie poprawić swoją sytuację finansową. Ta realna perspektywa poprawy sytuacji życiowej skarżącej stanowi obecnie przeszkodę do uwzględnienia wniosku - działanie takie powodowałoby bowiem przerzucenie kosztów wychowania dzieci skarżącej na ogół obywateli. Jak wyżej wskazano, instytucja umorzenia należności stosowana jest w wypadkach szczególnych, kiedy trudna sytuacja rodzinna, majątkowa czy finansowa strony jest wynikiem okoliczności niezależnych od strony i nie rokuje poprawy. Co istotne, przyjmuje się, że organ rozpoznający wniosek o umorzenie zaległości powinien mieć na względzie nie tylko obecną sytuację dłużnika, ale również perspektywę zmiany tej sytuacji. Jeśli bowiem poprawa sytuacji dłużnika jest możliwa, nie jest zasadne rezygnowanie z zaspokojenia roszczeń publicznych. W niniejszej sprawie nie można uznać, że trudności finansowe skarżącej wynikają z przyczyn niezależnych od strony, czy też z okoliczności, obiektywnie rzecz biorąc, niemożliwych do przezwyciężenia. Mając na uwadze wiek i stan zdrowia skarżącej, za słuszny należy uznać wniosek organów, że jest ona w stanie podjąć zatrudnienie i w ten sposób poprawić swoją sytuację materialną. Podnoszony w skardze brak doświadczenia zawodowego, będący konsekwencją bierności zawodowej dorosłej, pełnosprawnej osoby, nie może zostać uznany za okoliczność niezależną od strony, stanowiącą podstawę uwzględnienia złożonego wniosku. Trafne jest stwierdzenie Kolegium, że podjęcie stałego zatrudnienia, gwarantowałoby uzyskanie przez skarżącą wyższego dochodu, niż dochód osiągany z tytułu świadczenia pielęgnacyjnego. Odnośnie kwestii opieki nad matką, to należy zauważyć, że jak zostało ustalone, matka skarżącej mieszka w jednym domu ze swoim synem i niepracującą wnuczką, co wskazuje, że w przypadku podjęcia przez skarżącą zatrudnienia, opieka nad matką mogłaby zostać rozłożona na trzy osoby. Z kolei w przypadku umieszczenia matki w domu opieki społecznej, to koszty pobytu w takiej placówce ponoszą – co do zasady - wszyscy zstępni osoby w tym domu umieszczonej. Tak więc wbrew zarzutom skargi, skarżąca nie zostałaby obciążona w całości obowiązkiem ich ponoszenia. Zauważyć także należy, że skarżąca zobowiązana jest do regulowania należności z funduszu alimentacyjnego od 2015 r., a matką opiekuje się od 2023 r. – w tym roku zostało wydane orzeczenie o niepełnosprawności. I choć do tego momentu była osobą, która mogła podjąć zatrudnienie, osiągać dochody i mogła spłacać należność, to czyniła to bardzo sporadycznie i w małych kwotach (stan zadłużenia skarżącej wraz z odsetkami, z uwzględnieniem dokonanych wpłat od 1 listopada 2015 r., obrazuje zestawienie znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy). Powstałe zadłużenie jest więc w dużej mierze następstwem niewywiązywania się dłużnika z obowiązku alimentacyjnego wobec dzieci na bieżąco. W tej sytuacji zastosowanie ulgi stałoby w sprzeczności z interesem Skarbu Państwa jak i zasadą sprawiedliwości społecznej. Kończąc powyższy wątek zasadnym jest również zaznaczenie, że w podobnej jak skarżąca trudnej sytuacji finansowej znajduje się zdecydowana większość dłużników alimentacyjnych, jednak skarżąca z uwagi na wiek i stan zdrowia ma szanse na poprawę swojej sytuacji. Możliwe do przezwyciężenia trudności nie mogą decydować o trwałym uwolnieniu od zobowiązań z tytułu wypłaconych świadczeń alimentacyjnych. Ciężar utrzymania dzieci nie spoczywa bowiem na ogóle podatników, lecz na rodzicach, którzy w pierwszej kolejności obciążeni są obowiązkiem alimentacyjnym względem swoich dzieci. Trzeba też mieć na względzie, jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny, że samo uzyskiwanie niskich dochodów, bądź nawet nieuzyskiwanie dochodów, nie jest okolicznością wyjątkową i szczególną na tle sytuacji innych dłużników alimentacyjnych (zob. wyrok NSA z 6 grudnia 2022 r., I OSK 1096/20). Sąd także całkowicie zgadza się z rozstrzygającymi organami, że nie było podstaw do rozłożenia spłaty należności na raty, ponieważ w rozpatrywanym przypadku sposób uregulowania długu w trybie ratalnym, nie spowodowałby zaspokojenia powstałego zadłużenia. W niniejszej sprawie skarżąca od lat (od 2015 roku) nie wywiązuje się z obowiązków alimentacyjnych wobec swoich dzieci i nie przedstawiła żadnych okoliczności, które obiektywnie uniemożliwiłyby jej terminowe regulowanie należności w całym tym okresie, nie wykazywała też żadnej dobrej woli świadczącej o tym, że chciałaby te należności uregulować. Mając na uwadze, że dług alimentacyjny wraz z odsetkami wynosi [...] zł, a jak podano w skardze na spłatę raty skarżąca może obecnie przeznaczyć tylko około [...] zł miesięcznie, to spłata zaległych należności trwałaby około 26 lat. Tym samym rozkładając należność na raty w tej wysokości organ musiałby założyć z góry, że należność nie zostanie spłacona. Podsumowując stwierdzić należy, że organy obydwu instancji prawidłowo ustaliły i oceniły stan faktyczny sprawy, czemu w sposób wyczerpujący dały wyraz w uzasadnieniach wydanych decyzji. Sąd nie stwierdził tym samym powoływanego w skardze naruszenia przepisów prawa procesowego czy też naruszenia przepisu prawa materialnego. Organy obu instancji zgromadziły kompletny, a zarazem wystarczający dla rozstrzygnięcia sprawy materiał dowodowy, który poddały wnikliwej i szczegółowej analizie, czemu dały wraz w motywach wydanych rozstrzygnięć. Orzeczona odmowa umorzenia jest w realiach kontrolowanej sprawy w pełni uzasadniona. Organom nie można zatem postawić skutecznego zarzutu naruszenia granic uznania administracyjnego, co mogłoby uzasadniać uwzględnienie skargi. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.