II SA/Ke 1023/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2013r. na rozprawie sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie dodatku do świadczenia pielęgnacyjnego p o s t a n a w i a zawiesić postępowanie sądowe. J. P. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie prawa do dodatku do świadczenia pielęgnacyjnego w kwocie 100,00 złotych miesięcznie, w okresie od 1 stycznia 2013 r. do 30 czerwca 2013 r. na matkę W. B. W uzasadnieniu podała, że pobierała świadczenie pielęgnacyjne w kwocie 520 zł w związku z opieką nad matką W. B., która posiada znaczny stopień niepełnosprawności od 2006 roku. Jak wynika z akt administracyjnych decyzją z dnia [...] organ I instancji odmówił jej przyznania dodatku do świadczenia pielęgnacyjnego w kwocie 100,00 miesięcznie w okresie od 1 stycznia 2013 r. do 30 czerwca 2013 r. na matkę W. B.. W wyniku rozpatrzenia złożonego przez J. P. odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z treścią art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. z 2012 r. poz. 1548) osobom, o których mowa w art. 11 ust. 1, spełniającym warunki określone w art. 17 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz osobom, którym przyznano prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, na podstawie przepisów ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, za każdy miesiąc w okresie od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy do dnia 30 czerwca 2013 r., w którym przysługuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, przysługuje dodatek do świadczenia pielęgnacyjnego w wysokości 100,00 zł. Ponadto organ wskazał, że osobami, którym przysługuje dodatek do świadczenia pielęgnacyjnego w okresie od stycznia do czerwca 2013 r. są te, które w tym okresie miały przyznane świadczenie pielęgnacyjne oraz spełniały wymogi określone w art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 7 grudnia 2012 r. W myśl natomiast art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: nie później niż do ukończenia 18 roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia. Organ wskazał, że jak wynika z orzeczenia Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności z dnia 25 lipca 2006 r. W. B. została zaliczona do znacznego stopnia niepełnosprawności trwale na stałe, a stopień niepełnosprawności datuje się od dnia 19 maja 2006 r., zaś niepełnosprawność od 1998 r. Tym samym niepełnosprawność stwierdzono u W. B. w 65 roku życia, w związku z powyższym mając na uwadze art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych, dodatek do świadczenia rodzinnego J. P. nie przysługuje. Od tej decyzji strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: W dniu 26 lipca 2013 r. został skierowany do Trybunału Konstytucyjnego wniosek Grupy Posłów na Sejm RP VII kadencji o stwierdzenie niezgodności art. 17 ust. 1 b ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2012 r. poz. 1548) - dalej zwaną "ustawą zmieniającą" z zasadą zaufania do państwa i prawa oraz zasadą ochrony praw nabytych wynikającymi z art. 2 i art. 32 ust. 1 w zw. z art. 69 Konstytucji RP. Wniosek ten został zarejestrowany pod sygn. K 38/13. Wnioskodawcy stwierdzili, że zakwestionowany przepis pozbawił uprawnienia do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej podmioty sprawujące opiekę nad osobami których niepełnosprawność powstała po ukończeniu osiemnastego roku życia bądź w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej po ukończeniu dwudziestego piątego roku życia. Zgodnie z treścią art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W ocenie Sądu, rozstrzygnięcie Trybunału Konstytucyjnego w zakresie wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich o stwierdzenie niezgodności art. 17 ust. 1 b ustawy zmieniającej z zasadą zaufania do państwa i prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji RP, będzie miało zasadniczy wpływ na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Orzeczenie TK pozwoli na jednoznaczne określenie sytuacji prawnej skarżącej w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach o odmowie przyznania dodatku do świadczenia pielęgnacyjnego. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że zachodzi w sprawie przesłanka do zawieszenia postępowania sądowego o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. i na jego podstawie orzekł jak w sentencji.