II SA/Ke 1030/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. N., E. S., K. K., J. K., P. P., K. Z., J. J., R. P., D. S., R. S., A. B., S. P., G. P., S. T., C. K., J. M., J. R., S. G., B. M., N. J., M. B., M. N., D. W., B. K. i M. N. na uchwałę Sejmiku Województwa Świętokrzyskiego z dnia 7 września 2015 r. nr XIV/200/15 w przedmiocie wyznaczenia Podkieleckiego Obszaru Chronionego Krajobrazu postanawia: odrzucić skargę. M. N., E. S., K. K., J. K., P. P., K. Z., J. J., R. P., D. S., R. S., A. B., S. P., G. P., S. T., C. K., J. M., J. R., S. G., B. M., N. J., M. B., M. N., D. W., B. K. i M. N. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na uchwałę Sejmiku Województwa Świętokrzyskiego z dnia 7 września 2015 r. nr XIV/200/15 w przedmiocie wyznaczenia Podkieleckiego Obszaru Chronionego Krajobrazu. Skargę poprzedzono wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa z dnia 31 sierpnia 2016 r. (data wpływu do organu – 6 września 2016 r.). Wezwanie to podpisał Radny Gminy Masłów W. P.. Do wezwania załączono "Listę osób", łącznie 25 pozycji, z podaniem imienia, nazwiska, numeru PESEL, adresu zamieszkania, nr działki oraz z podpisami. Powyższą "Listę osób" załączono również do niepodpisanej skargi na uchwałę z dnia 7 września 2015 r. Uchwałą z dnia 26 września 2016 r. nr XXVI/390/16 Sejmik postanowił nie uwzględnić wezwania z dnia 31 sierpnia 2016 r. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 par. 1 pkt 5 lub 6 Ppsa, względnie oddalenie. Wyjaśnił, że uchwałę z dnia 26 września 2016 r. wysłano w dniu 7 października 2016 r. radnemu W. P., lecz organ nie dysponuje dowodem doręczenia. W odpowiedzi na wezwanie Sądu, w piśmie z dnia 20 grudnia 2016 r. pełnomocnik organu wyjaśnił, że uchwała z dnia 26 września 2016 r. została doręczona wyłącznie W. P., a organ nie posiada upoważnienia udzielonego W. P. przez osoby wnoszące wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 31 sierpnia 2016 r. Zarządzeniem z dnia 9 grudnia 2016 r. Przewodniczący Wydziału II wezwał skarżących do usunięcia braków formalnych poprzez podpisanie skargi w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia. W wyznaczonym terminie skargę podpisali wszyscy skarżący z wyjątkiem J. K. i B. K.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej "Ppsa", sąd odrzuca skargę, jeżeli skarga jest niedopuszczalna z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1-5. Stosownie do art. 52 § 1 Ppsa, skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie chyba, że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Z kolei, zgodnie z art. 90 ust. 1 Ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2016 r. poz. 486 ze zm.), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego, wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu organu samorządu województwa, który wydał przepis, do usunięcia naruszenia - zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego. Z akt sprawy wynika, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało podpisane przez W. P., Radnego Gminy M.. Nie podpisał go natomiast nikt ze skarżących. Na podstawie załączonej do wezwania "Listy osób" nie można stwierdzić, że podpisane na niej osoby wezwały organ do usunięcia naruszenia prawa. Na liście tej nie wskazano bowiem w ogóle, jakiego aktu lista dotyczy. Brak jest również w aktach sprawy upoważnienia dla W. P. od osób podpisanych na ww. liście do działania w ich imieniu, tj. do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W świetle powyższego stwierdzić należy, że skarga wniesiona przez wymienione na wstępie osoby nie została poprzedzona wezwaniem Sejmiku Województwa Świętokrzyskiego do usunięcia naruszenia prawa. Skargę wniesioną do Sądu w trybie art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa należało więc uznać za niedopuszczalną. W konsekwencji podlegała ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa. Wobec J. K. i B. K. skarga podlegała dodatkowo odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa, tj. z powodu nieusunięcia w terminie braku formalnego polegającego na niepodpisaniu skargi.