II SA/Ke 104/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 marca 2014 r. sprawy ze skargi S. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zmiany decyzji o skierowaniu do domu pomocy społecznej oddala skargę. Decyzją dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania S. W. od decyzji wydanej z upoważnienia Starosty z dnia [...] w sprawie odmowy zmiany własnej decyzji z dnia [...]o skierowaniu S. W. do Domu Pomocy Społecznej w S., na skierowanie do Domu Pomocy Społecznej w K. – na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że decyzją z dnia 25 marca 2010r. zmieniono decyzję z dnia 3 lutego 2006r. o skierowaniu S. W. do Domu Pomocy Społecznej w K. w ten sposób, że S. W. został skierowany do Domu Pomocy Społecznej w S., na czas nieokreślony. Wnioskiem z dnia 28 września 2012r. S. W. wystąpił do Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w S. o przeniesienie z Domu Pomocy Społecznej w S. do Domu Pomocy Społecznej w K., uzasadniając prośbę tym, że jest z tą miejscowością związany zawodowo i codzienne dojazdy przekraczają jego możliwości finansowe, zaznaczył ponadto, że w K. ma znajomych i przyjaciół, z którymi chce mieć stały kontakt. Zaznaczył, że w przypadku zmiany miejsca pobytu nie będzie sprawiał kłopotów. Decyzją z dnia 31 października 2013r. działający z upoważnienia Starosty Dyrektor Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie odmówił zmiany decyzji o skierowaniu S. W. do Domu Pomocy Społecznej w S. na skierowanie do Domu Pomocy Społecznej w K. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że przyczyną odmowy jest fakt przebywania w Domu Pomocy Społecznej w K. byłej żony S. W. – E. W., która mimo rozwodu i upływu trzyletniego okresu próby, nadal boi się osobistych kontaktów z byłym mężem. W odwołaniu od decyzji z dnia 31 października 2013r. S. W. podniósł, że nie zgadza się z tą decyzją i w jego ocenie nie ma żadnego uzasadnienia odmowy zmiany decyzji w przedmiocie skierowania. W ocenie skarżącego była żona nie jest stroną postępowania w sprawie a od trzech lat nie miał kontaktów z byłą żoną i nie zamierza mieć. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, rozpoznając zasadność wniesionego odwołania i po dokonaniu uzupełniającego postępowania utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy, bowiem argumenty odwołania nie zasługiwały na uwzględnienie. Odnosząc się natomiast do zarzutów odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że decyzja wydana przez działającego z upoważnienia Starosty Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie nie narusza obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa. Organ wskazał, że stosownie do przepisu art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004r o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009r. Nr 175 poz. 1382 ze zm.), osobie wymagającej całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, niemogącej samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, której nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych, przysługuje prawo do umieszczenia w domu pomocy społecznej. Wg art. 54 ust. 2 osobę, o której mowa w ust. 1 kieruje się do domu pomocy społecznej odpowiedniego typu, zlokalizowanego jak najbliżej miejsca zamieszkania osoby kierowanej, z zastrzeżeniem ust. 2a, chyba, że okoliczności sprawy wskazują inaczej, po uzyskaniu zgody tej osoby lub jej przedstawiciela ustawowego na umieszczenie w domu pomocy społecznej. Natomiast zgodnie z art. 55 ust. 1 dom pomocy społecznej świadczy usługi bytowe, opiekuńcze, wspomagające i edukacyjne na poziomie obowiązującego standardu, w zakresie i formach wynikających z indywidualnych potrzeb osób w nim przebywających. Organizacja domu pomocy społecznej, zakres i poziom usług świadczonych przez dom uwzględnia w szczególności wolność, intymność, godność i poczucie bezpieczeństwa mieszkańców domu oraz stopień ich fizycznej i psychicznej sprawności (art. 55 ust. 2). Organ odwoławczy wskazał, że S. W. decyzją z dnia 22 grudnia 2003r. został skierowany do Domu Pomocy Społecznej w S. a następnie decyzją z dnia 3 lutego 2006r na jego wniosek zmieniono decyzję z 22 grudnia 2003r w ten sposób, że skierowano go do Domu Pomocy Społecznej w K. Następnie organ podkreślił, że wyrokiem z dnia 26 października 2010r. Sądu Rejonowego w S. W. został skazany na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 3 lata za to, że w okresie od 1 września 2009r. do 15 lutego 2010r. znęcał się fizycznie i psychicznie nad swoją żoną E. W. w ten sposób, że bił ja rękami po całym ciele, szarpał za ubranie, popychał oraz ubliżał i groził zabójstwem. W dniu 16 marca 2010r. S. W. wystąpił o przeniesienie do Domu Pomocy Społecznej w S. argumentując to konfliktami ze współmałżonką i niemożliwością dalszego wspólnego zamieszkiwania. Decyzją z dnia 25 marca 2010r organ zmienił decyzję w przedmiocie skierowania do dps. W dniu 28 września 2012r. skarżący ponownie wystąpił z wnioskiem o przeniesienie do Domu Pomocy Społecznej w K. Dokonując oceny czy aktualnie zachodzą przesłanki do zmiany miejsca przebywania S. W. organ podkreślił, że w Domu Pomocy Społecznej w K. przebywa aktualnie była żona S. W. – E. W., która objęta jest opieką i wsparciem psychologa, wymaga całodobowej opieki, w tym zapewnienia jej poczucia bezpieczeństwa. Organ podkreślił dodatkowo, że była żona S. W. zwróciła się z prośbą o nie wyrażenie zgody na przyjęcie byłego małżonka do Domu Pomocy Społecznej w K. albowiem do niedawna otrzymywała sms-y z pogróżkami i obelgami i fakt ten zgłosiła na Policji. Dodatkowo organ odwoławczy podkreślił, że Dom Pomocy Społecznej w K. dysponuje 88 miejscami w dwóch budynkach w jednym przebywają osoby leżące a w drugim mogące przemieszczać się i w tym budynku znajdują się pomieszczenia wspólne: stołówka, kaplica, pomieszczenie rehabilitacyjne, terapeutyczne oraz łączące je wspólne ciągi komunikacyjne. Organ odwoławczy mając na uwadze powyższe ustalenia oraz dyspozycję art. 55 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej uznał, że decyzja organu pierwszej instancji w przedmiocie odmowy zmiany decyzji o skierowaniu S. W. do Domu Pomocy Społecznej w S. jest prawidłowa. Skargę od powyższego rozstrzygnięcia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach złożył S. W., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak również decyzji organu pierwszej instancji. W skardze skarżący sformułował zarzut naruszenia prawa tj. obrazę przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego poprzez nie uwzględnienie wszystkich aspektów sprawy oraz niewłaściwie zebrany i oceniony materiał dowodowy. Skarżący podniósł, że Samorządowe Kolegium Odwoławczego nie wzięło pod uwagę okoliczności świadczących za przeniesieniem do Domu Pomocy Społecznej w K., podkreślił, że umieszczenie go w tym domu nie stworzy żadnych problemów w związku z zamieszkiwaniem tam byłej żony ponieważ nie utrzymuje z nią żadnych kontaktów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania jeżeli mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie kontrola sądowoadministracyjna takich naruszeń prawa nie wykazała. W sprawie niniejszej organ prawidłowo przeprowadził analizę mających w sprawie zastosowanie przepisów prawa. Zgodnie z art. 55 ust. 2 ustawy z 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009r. Nr 175 poz. 1382 ze zm.) organizacja domu pomocy społecznej, zakres i poziom usług świadczonych przez dom uwzględnia w szczególności wolność, intymność, godność i poczucie bezpieczeństwa mieszkańców domu oraz stopień ich fizycznej i psychicznej sprawności. W przedmiotowej sprawie nie jest kwestionowane, że była żona S. W. mieszka w Domu Pomocy Społecznej w K., faktem jest, że S. W. był skazany za znęcanie się fizyczne i psychiczne nad byłą żoną, również okolicznością nie budzącą wątpliwości jest okoliczność, że S. W. składając w roku 2010r wniosek o zmianę przydzielonego domu pomocy społecznej wskazywał na konflikt i niemożność wspólnego zamieszkiwania z byłą żoną. Aktualnie E. W. mieszkająca w Domu Pomocy Społecznej w K. złożyła pismo z prośbą o nie wyrażanie zgody na zmianę miejsca przebywania S. W. Tak więc należy wskazać, że organy prawidłowo i bardzo dokładnie ustaliły stan faktyczny sprawy i prawidłowo wskazały, że brak przesłanek uzasadniających zmianę decyzji o skierowaniu S. W. do Domu Pomocy Społecznej w S. Jak wynika z zacytowanych przepisów, w szczególności wolność, intymność, godność i poczucie bezpieczeństwa mieszkańców domu winna być brana pod uwagę przy wyborze skierowania danej osoby do domu pomocy społecznej. Fakt istniejącego w przeszłości konfliktu pomiędzy S. W. a jego byłą żoną spowodował, że organy prawidłowo odmówiły zmiany przedmiotowej decyzji mając na uwadze dobro wszystkich pensjonarjuszy mieszkających w Domu Pomocy Społecznej. Odnosząc się natomiast do twierdzeń skarżącego, że umieszczenie go w domu pomocy w K. ułatwiło by mu wykonywanie pracy oraz kontakt z wieloma znajomymi i przyjaciółmi organ prawidłowo wskazał na stanowisko wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 6 lutego 2008r. w sprawie VIII SA/Wa 607/07 że "Domy pomocy społecznej mają służyć zapewnieniu niezbędnej opieki osobom, które tego wymagają całodobowo. Nie są przeznaczone do zaspokajania potrzeb towarzyskich" , oraz stanowisko zaprezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 8 maja 2009r. w sprawie I OSK 849/08 "Warunkiem skierowania do domu pomocy społecznej jest ustalenie, że osoba ubiegająca się o takie skierowanie z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności nie może samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu. Umieszczenie w domu pomocy społecznej jest ostatecznością i powinno być poprzedzone oceną możliwości udzielenia pomocy osobie potrzebującej w miejscu jej zamieszkania oraz wnikliwym zbadaniem jej sytuacji rodzinnej". Tak więc warunkiem takiego umieszczenie S. W. w domu pomocy społecznej nie było umożliwienie mu wykonywania pracy i uwzględnianie jego indywidualnych interesów, albowiem nie należy tracić z pola widzenia interesu wszystkich mieszkańców przedmiotowych domów ich spokoju i bezpieczeństwa. Uwzględniając powyższe uwagi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Dlatego skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, o czym sąd orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.).