II SA/Ke 104/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2019 r. sprawy ze skargi D. D. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę. Wojewoda decyzją z [...], po rozpatrzeniu odwołania D.D. od decyzji Prezydenta Miasta z [...] orzekającej o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości niezabudowanej, położonej w K. przy ul. P., oznaczonej w ewidencji gruntów m. K., obr. [...], jako działka nr [...] o pow. 0,1739 ha, stanowiącej własność D.D., poprzez udzielenie PGE Dystrybucja S.A. z siedzibą w Lublinie zezwolenia na przeprowadzenie przez całą szerokość powyższej nieruchomości, w jej środkowej części, w pasie o długości 5 m i szerokości 2 m, w odległości 100 m od granicy północnej oraz w odległości [...] m od granicy południowej, czterech linii kablowych średniego napięcia 15 kV i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "PBW przebudowy i rozbudowy linii 15 kV przy ul. P., Białogońskiej i Pietraszki w Kielcach - RE K.", zgodnie z Miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenu "K.-Zachód-Obszar V.8- Stokownia-Brusznia-Grabina" na obszarze Miasta K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, uchylił zaskarżoną decyzję w punkcie 1 i w tym zakresie: ograniczył sposób korzystania z części nieruchomości niezabudowanej, położonej w K. przy ul. P., oznaczonej w ewidencji gruntów m. K., obr. [...], jako działka nr [...] o pow. 0,1739 ha, stanowiącej zgodnie z księgą wieczystą [...] własność D.D., poprzez udzielenie PGE Dystrybucja S.A. z siedzibą w Lublinie zezwolenia na przeprowadzenie przez całą szerokość powyższej nieruchomości, w jej środkowej części, w pasie o długości 5 m i szerokości 2 m, w odległości 100 m od granicy północnej z działką nr [...] oraz w odległości 264 mb od granicy południowej z działką nr [...], czterech linii kablowych średniego napięcia 15 kV i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "PBW przebudowy i rozbudowy linii 15 kV przy ul. P., Białogońskiej i Pietraszki w Kielcach - RE K.", zgodnie z Miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenu "K. - Zachód - Obszar V.8-Stokownia –Brusznia - Grabina" na obszarze Miasta K. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że będąca przedmiotem niniejszego postępowania nieruchomość jest położona na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "K.-Zachód-Obszar V.8- Stokownia-Brusznia-Grabina", z ustaleń którego wynika, że działka nr [...] przeznaczona jest pod tereny zieleni nieurządzonej (symbol 2Znn1), zdefiniowane jako przestrzeń publiczna, to jest obszar o szczególnym znaczeniu dla zaspokajania potrzeb mieszkańców, poprawy jakości ich życia i sprzyjający nawiązywaniu kontaktów społecznych. Paragraf 14 pkt 4 i 19 ust. 2 pkt 1 ppkt d planu dopuszcza na powyższym terenie lokalizację i realizację kablowych sieci i przyłączy elektroenergetycznych niezbędnych do oświetlenia. Organ odwoławczy stwierdził, że przebieg czterech elektroenergetycznych linii kablowych 15 kV został sprecyzowany w odniesieniu do granic działki nr [...] we wniosku inwestora oraz uwidoczniony na załączonej do niego mapie do celów projektowych. Z wyjaśnień pełnomocnika inwestora wynika, że realizacja inwestycji jest niezbędna do prawidłowego i bezawaryjnego funkcjonowania systemu energetycznego w tej części miasta oraz poprawy warunków napięciowych, stanu technicznego sieci oraz zapewnienia warunków rozwojowych sieci pod kątem możliwości przyłączenia przyszłych odbiorców. Podkreślono, że na działce nr [...] znajdują się nieizolowane linie napowietrzne 15kV wkreślone w rysunek miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Obecna infrastruktura energetyczna została zbudowana w latach 60 i 70-tych. Większość słupów jest wysłużonych, w pogarszającym się stanie technicznym. Przedmiotowa inwestycja jest inwestycją liniową o znacznej długości ok. 2 km przebiegającą przez wiele działek. Zaprojektowana lokalizacja linii kablowej wynika również z faktu istnienia już na tym obszarze napowietrznych linii elektroenergetycznych 15 kV, które w sposób naturalny i historyczny wyznaczyły ten pas do zlokalizowania na nim linii energetycznych i wyłączyły go z możliwości zabudowy, co ma potwierdzenie w mpzP. Z wniosku pełnomocnika inwestora z 5 lipca 2017 r. wynika, że skrajne linie kablowe będą przebiegać pasem o długości 5 m i szerokości 2 m, w odległości 100 m od granicy z działką nr [...] oraz w odległości 264 m od granicy południowej z działką nr [...], a poza wskazanym wyżej pasem o szerokości 2 m, z inwestycją nie będą wiązać się żadne ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości nr [...]. Kable energetyczne zostaną położone w gruncie na głębokości od 0,8 do 1,20 m. Grunt w pasie zajęcia będzie można użytkować zgodnie z jego przeznaczeniem. Organ II instancji zaznaczył, że inwestycja zaplanowana do zrealizowania na działce nr [...] jest inwestycją celu publicznego. Ponadto z materiału dowodowego sprawy wynika, że prawidłowo umocowani pełnomocnicy inwestora, podjęli rokowania z właścicielem przedmiotowej nieruchomości, podczas których przedstawiono m.in. informacje na temat planowanej inwestycji oraz zaproponowana została kwota wynagrodzenia za udzielenie zgody na udostępnienie nieruchomości w celu realizacji inwestycji. Do właściciela nieruchomości była kierowana korespondencja, jednakże strony rokowań nie zdołały wypracować stanowiska umożliwiającego zawarcie umowy na dobrowolne udostępnienie gruntu na cele związane z realizacją inwestycji. W związku z powyższym pełnomocnik inwestora w piśmie z 11 maja 2017 r. poinformował właściciela o zamiarze wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości. Do korespondencji załączone zostały 2 egzemplarze umowy cywilnoprawnej oraz załącznik graficzny przedstawiający przebieg inwestycji przez nieruchomość. W ocenie organu II instancji rokowania w niniejszej sprawie zostały przeprowadzone. Właściciel został poinformowany o planowanej inwestycji i wysokości wynagrodzenia, jaką z tytułu dobrowolnego udostępnienia gruntu jest skłonny na jego rzecz wypłacić inwestor, ale oczekiwania finansowe właściciela, jak wynika z akt sprawy, były nie do zaakceptowania przez inwestora, co skutkowało wystąpieniem z wnioskiem o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Oceniając rokowania organ podkreślił, że brak porozumienia pomiędzy stronami toczących się rokowań nie może stanowić podstawy do ich oceny jako pozornych, bądź uznania, że rokowań takich w ogóle nie było. Rokowania pomiędzy inwestorem i współwłaścicielami prowadzone były zarówno przed wszczęciem postępowania, jak i w jego trakcie za pośrednictwem organu I instancji, który w tym celu wyznaczył rozprawę administracyjną. Strony podczas rokowań przedstawiły swoje propozycje i warunki, które finalnie nie zostały zaakceptowane przez żadną ze stron. Właściciel nie podpisał umów, jakie zostały przesłane im przez inwestora. Jak wynika z dalszej korespondencji warunki zaproponowane prze inwestora nie zostały zaakceptowane. Odnośnie zaś zarzutów odwołania związanych z pominięciem wniosków dowodowych i pominięciu inicjatywy strony odwołującej w kwestii uzupełnienia materiału dowodowego Wojewoda podkreślił, że są one bezzasadne. Wskazał, że dopuszczenie i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego sądowego geodety miałoby wyłącznie charakter subsydiarny, potwierdzający okoliczności już udowodnione, a więc opinia ta nie była niezbędna do ustalenia stanu faktycznego w sprawie. Wniosek inwestora z 5 lipca 2017 r. dotyczył działki nr [...] i wszelkie czynności organu były nakierowane na zbadanie, czy na tej działce w zakresie wskazanym we wniosku może zostać zrealizowana inwestycja cel publicznego. Wniosek ten wyznaczył zakres postępowania prowadzonego przez organ I instancji. Dokumentacja projektowa, jaka została sporządzona dla celów przedmiotowego postępowania została opracowana przez projektanta, który był zobligowany kierować się normami i przepisami prawa, które określają wytyczne dotyczące lokalizacji linii. Wytyczne te są dokładnie skonkretyzowane i dotyczą wszystkich projektantów bez względu na to, na czyje zlecenie wykonywana jest dokumentacja projektowa. Zatem nie ma konieczności pozyskiwania dodatkowych opinii, tym bardziej skoro nie przewiduje tego żaden przepis prawa. Ewentualne wiadomości specjalne biegłego niezbędne będą po wykonaniu prac budowlanych i konieczności uwzględnienia szkód wynikłych z zajęcia pasa działki nr [...] pod realizację planowanej inwestycji. Uzasadniając uchylenie decyzji Wojewoda zauważył, że stało się tak z uwagi na nieprawidłowe wskazanie w sentencji decyzji parametrów dotyczących lokalizacji skrajnych linii kablowych 15 kV na nieruchomości. Organ I instancji podał w sentencji swojej decyzji nieprawidłowe dane co do odległości, w jakich będą zlokalizowane skrajne linie kablowe 15 kV w stosunku do granicy północnej i południowej działki nr [...]. Powyższe potwierdza treść pisma pełnomocnika inwestora z 1 września 2017 r. Z uwagi na powyższe oraz uwzględniając przysługujące organowi odwoławczemu uprawnienia, uchybienie to należało konwalidować. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję, domagając się jej uchylenia oraz uchylenia decyzji organu I instancji, D.D. zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, w tym między innymi naruszenie art. 75, art. 78 i art. 84 kpa, poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego geodety, o którą wnioskował skarżący, pozostawiając po raz kolejny wniosek dowodowy bez rozpoznania. Ponadto naruszenie prawa materialnego - art. 124 ust. 1 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na: a. wydaniu decyzji, pomimo niespełnienia ustawowych przesłanek przeprowadzenia rokowań, przy jednoczesnym braku uzyskania stanowiska właściciela gruntu w zakresie planowanej inwestycji, b. błędnym uznaniu przez organ II instancji, że dostarczenie skarżącemu umowy do podpisu oraz załącznika graficznego, należy uznać za dowód podjęcia i skutecznego przeprowadzenia rokowań, c. błędnym uznaniu, ze planowana instalacja linii średniego napięcia – 15 kV spełnia kryteria określone w tejże normie prawnej, podczas gdy jako nieprzewidziana w planie zagospodarowania przestrzennego nie stanowi inwestycji celu publicznego. Uzasadniając zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, autor skargi podał, że brak przeprowadzenia tego dowodu skutkował niejednoznacznością ustaleń faktycznych i prawnych. Dowodu nie przeprowadzono ani na wyraźny wniosek strony, ani z urzędu, pomimo konieczności dopuszczenia tego wniosku. Istotne jest, że bez opinii biegłego wadliwie wskazano w sentencji decyzji I instancji parametry dotyczące lokalizacji skrajnych linii kablowych na nieruchomości. W dniu wydania decyzji istniała zatem sprzeczność, w zakresie tych parametrów, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadniając z kolei zarzut naruszenia prawa materialnego wnoszący skargę podał, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje przeprowadzenia przez nieruchomość skarżącego czterech napowietrznych linii elektroenergetycznych. Ponadto skarżący stwierdził, że rokowania w sprawie ograniczenia praw do nieruchomości powinny dotyczyć warunków realizacji celu publicznego, obowiązków odszkodowawczych, odpłatności z innych tytułów oraz innych istotnych postanowień umowy. Zatem, jeżeli podjęte rokowania nie obejmują wszystkich istotnych elementów i warunków przyszłej umowy, należy je uznać za pozorne. Wojewoda więc błędnie wskazał, że dostarczenie skarżącemu umowy do podpisu oraz załącznika graficznego należy uznać za dowód podjęcia rokowań. Wskazana umowa zawierała postulaty jednej ze stron, co za tym idzie, nie uwzględniono w niej żadnych postulatów drugiej strony, co potwierdza fakt, że rokowania nie zaistniały. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej P.P.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 P.P.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Sąd nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 P.P.s.a.). Stanowiący podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2204), zwanej dalej "ugn", umożliwia staroście, wykonującemu zadanie z zakresu administracji publicznej, ograniczenie w drodze decyzji, sposobu korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Jak wynika z treści art. 124 ust. 1 ugn, tego rodzaju ograniczenie prawa własności ustawodawca uzależnił od spełnienia dwóch przesłanek. Po pierwsze od tego, aby ograniczenie właściciela (ewentualnie użytkownika wieczystego) w korzystaniu z jego nieruchomości nastąpiło w związku z realizacją celu publicznego, który będzie zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku - z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Po drugie zaś od tego, aby wystąpienie z wnioskiem o wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 ugn było poprzedzone przeprowadzeniem z właścicielem nieruchomości rokowań, mających na celu udostępnienie przez tę osobę nieruchomości w sposób dobrowolny. W rozpoznawanej sprawie powyższe wymogi bez wątpienia zostały spełnione. W sprawie niniejszej ustalenia faktyczne poczynione przez organy są prawidłowe i odpowiadają zgromadzonym dowodom, a w związku z tym Sąd uznaje je za własne. Zgodnie z obowiązującą uchwałą nr XXIII/493/2012 Rady Miasta K. z dnia 9 lutego 2012 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "K.-Zachód-Obszar V.8- Stokownia-Brusznia-Grabina" (ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Świętokrzyskiego z dnia 28 marca 2012 r. poz. 972), działka nr [...] znajduje się w części dotyczącej spornej inwestycji na terenach oznaczonych symbolem 2ZNn1. Zgodnie z § 4 pkt 6 ww. uchwały jest to przestrzeń publiczna - obszar o szczególnym znaczeniu dla zaspokajania potrzeb mieszkańców, poprawy jakości ich życia i sprzyjający nawiązywaniu kontaktów społecznych. Z kolei jak wynika z § 14 pkt 5 i 19 ust. 2 pkt 1d omawianej uchwały, na terenie tym dopuszcza się lokalizację i realizację kablowych sieci i przyłączy elektroenergetycznych niezbędnych do oświetlenia. Nie budzi wątpliwości, że działka nr [...] została przeznaczona (w granicach wskazanych w sentencji zaskarżonej decyzji) na realizację celu publicznego, o którym mowa w art. 6 pkt 2 ugn. Planowana inwestycja z uwagi na swój charakter związany z utrzymywaniem przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń w rozumieniu art. 6 pkt 2 ugn, jest bez wątpienia inwestycją celu publicznego i ma służyć zaspokajaniu potrzeb społecznych i gospodarczych regionu. Plan jako akt prawa miejscowego określa przeznaczenie nieruchomości, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu. Ograniczenie korzystania z nieruchomości na podstawie art. 124 ugn uwarunkowane zgodnością z planem miejscowym, oznacza konieczność dokonania przez organ oceny tej zgodności przez pryzmat ustaleń tego planu właśnie w zakresie ustaleń dotyczących przeznaczenia nieruchomości lub ustalenia na niej możliwości lokalizacji inwestycji infrastrukturalnej o charakterze publicznym, zgodnie z art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 10 oraz ust. 3 pkt 4a i 4b ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Analiza treści ustaleń tekstowych i graficznych planu zagospodarowania przestrzennego jednoznacznie wskazuje, że zapisy tego planu umożliwiają lokalizację przedmiotowej inwestycji na tym terenie. Trudny do zaakceptowania jest zarzut skargi, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje przeprowadzenia przez nieruchomość skarżącego linii średniego napięcia 15 kV, gdyż plan ten dopuszcza jedynie lokalizację kablowych sieci i przyłączy niezbędnych do oświetlenia, a zatem nie jest to inwestycja celu publicznego. Przede wszystkim należy podkreślić, że przez teren spornej działki przebiegają już napowietrzne linie energetyczne średniego napięcia 15 kV. Celem planowanej inwestycji jest modernizacja tych linii poprzez ich zastąpienie czterema podziemnymi liniami kablowymi. Z kolei modernizację i rozbudowę i budowę elementów składowych sieci infrastruktury technicznej, którymi są między innymi napowietrzne sieci energetyczne średniego napięcia zasilane z systemu elektroenergetycznego – istniejąca napowietrzna linia średniego napięcia 15 kV z obszarem strefy oddziaływania jej uciążliwości (§ 15 ust. 2 pkt 2 lit. d planu), dopuszcza § 15 ust. 2 pkt 2 lit. e przywołanego wyżej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Niewątpliwie więc z tych zapisów wynika możliwość realizacji planowanej inwestycji. Dopuszczalne jest bowiem wydawanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 ugn, na podstawie zapisów przewidujących infrastrukturę energetyczną na określonym terenie, zwłaszcza w sytuacji, gdy jej przedmiotem jest modernizacja czy rozbudowa już istniejącej linie 15 kV, a nie jej budowa od podstaw. Idąc dalej zaznaczyć należy, że z akt sprawy wynika, że skarżący - właściciel nieruchomości nie wyraził zgody na ograniczenie swej własności, co jest kolejną przewidzianą w art. 124 ust. 1 ugn przesłanką wydania decyzji, o jakiej mowa w tym przepisie. Wbrew zarzutom skargi, spełniona została w sprawie również kolejna przesłanka ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości określona w art. 124 ust. 3 ugn,, polegająca na poprzedzeniu udzielenia zezwolenia, a ściślej wszczęcia postępowania zmierzającego do ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, przez rokowania z właścicielem o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w art. 124 ust. 1 ugn. Rokowania takie zostały w sprawie przeprowadzone w sposób prawidłowy, ale zakończyły się wynikiem negatywnym. Rokowania polegają na tym, że strony przedstawiają własne stanowiska w sprawie, zgodnie z posiadaną wiedzą i wolą. Z akt niniejszej sprawy jasno wynika, że do przedstawienia takiego stanowiska przez strony jak najbardziej doszło, jednak rokowania zakończyły się negatywnie ze względu na skrajne rozbieżności, co do wysokości oczekiwanego wynagrodzenia za wyrażenie zgody na wykonanie wspomnianych prac. Skarżący oczekiwał bowiem miesięcznego wynagrodzenia w wysokości 400 zł lub wykupu pasa gruntu o powierzchni 0,0048 ha za kwotę 12.500 zł, a inwestor proponował wynagrodzenie jednorazowe w wysokości 207 zł. Brak wypracowania wspólnego stanowiska w tej kwestii, musi skutkować uznaniem braku zgody właściciela na przeprowadzenie prac na jego gruncie. Przepis art. 124 ust. 3 ugn nie wymaga prowadzenia rokowań do momentu uwzględnienia postulatów właściciela nieruchomości. W przeciwnym wypadku przy negatywnym stanowisku właściciela do realizacji na jego gruncie danej inwestycji, nigdy nie można byłoby wszcząć postępowania zmierzającego do wydania decyzji w oparciu o art. 124 ust. 1 ugn. Prawidłowo zatem organy orzekające w niniejszej sprawie uznały, że brak było zgody skarżącego na przeprowadzenie prac na jego nieruchomości. W tym stanie rzeczy, w ocenie Sądu, nie było podstaw do odmowy wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na realizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie czterech linii kablowych średniego napięcia 15 kV i innych urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi stwierdzić należy, że nie są one zasadne. Odnośnie zbędności powołania biegłego, Sąd całkowicie zgadza się z argumentacją przedstawioną w tej kwestii przez organy obu instancji. Należy zauważyć, że wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego geodety dotyczył wskazania, czy przedmiotowe 4 linie kablowe średniego napięcia 15 kV mogą zostać przeprowadzone w innym miejscu, omijając nieruchomość D.D.(k. 64).Tymczasem wniosek inwestora z dnia 5 lipca 2017 r. o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości dotyczył działki skarżącego oznaczonej numerem [...], co wyznaczyło granice postępowania prowadzonego przez organy administracji obu instancji. Stwierdzone w sprawie spełnienie wszystkich wymaganych prawem przesłanek uwzględnienia takiego właśnie wniosku powodowało bezprzedmiotowość oceny, czy projektowana linia kablowa może być przeprowadzona w innym miejscu, w szczególności z ominięciem działki skarżącego. Należy przypomnieć, że lokalizacja przedmiotowych linii kablowych wynika z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i zdeterminowana została również przez lokalizację istniejącej na działce skarżącego napowietrznej linii elektroenergetycznej średniego napięcia 15 kV, która ma podlegać planowanej w sprawie modernizacji i rozbudowie. Warto również zauważyć, że skarżący twierdzi, że brak przeprowadzenia wnioskowanego dowodu spowodował wadliwe wskazanie w sentencji decyzji organu I instancji parametrów dotyczących lokalizacji skrajnych linii kablowych, ale nie zauważa, że ta wadliwość nie miała istotnego wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, skoro została dostrzeżona i konwalidowana przez organ odwoławczy. Tym bardziej więc nie było potrzeby powołania biegłego. Nie jest również dla Sądu wątpliwe, że sposób prowadzenia postępowania, jak i sposób gromadzenia i oceny zebranego przez organy materiału dowodowego był prawidłowy. Wbrew twierdzeniom skarżącego również uzasadnienie decyzji było wyczerpujące, zawierało wszelkie przewidziane procedurą elementy i nie sposób uznać, by organ odwoławczy dopuścił się jakiegokolwiek naruszenia prawa, które uzasadniałoby uchylenie zaskarżonej decyzji. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 P.P.s.a.