II SA/Ke 1043/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2014 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego p o s t a n a w i a zawiesić postępowanie sądowe. Decyzją z [...], znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po rozpatrzeniu odwołania J. Z., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję wydaną przez Kierownika Działu Świadczeń Rodzinnych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w O. działającego z upoważnienia Prezydenta O. z 23 lipca 2013 r. odmawiającą przyznania świadczenia w formie specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z opieką nad mężem M. Z. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w odwołaniu od decyzji odmawiającej przyznania świadczenia skarżąca podniosła, że była uczestnikiem w programie zatrudnienia socjalnego w okresie od 1 lipca 2010 r. do 31 grudnia 2010 r. i miała ponownie podjąć zatrudnienie w tej instytucji od kwietnia 2011 r., do czego jednak nie doszło z uwagi na pogorszenie stanu zdrowia męża, który wymaga całodobowej opieki. Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym SKO wyjaśniło, że M. Z. jest osobą o znacznym stopniu niepełnosprawności w oparciu o orzeczenia Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w O. z 31 sierpnia 2010 r. i 11 września 2013 r. ustalające stopień niepełnosprawności od 29 lipca 2010 r. Wymaga on całodobowej opieki, którą zapewnia jego żona – J. Z. Skarżąca nie pracuje zawodowo, nie pobiera żadnych świadczeń emerytalno-rentowych, od 4 stycznia 2011 r. jest zarejestrowana w Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Do czerwca 2013 r. pobierała świadczenie pielęgnacyjne na męża. Organ przywołując art. 16a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych stwierdził, iż skarżąca nie zrezygnowała z zatrudnienia w celu opieki nad mężem – była zatrudniona w okresie od 11 kwietnia 2002 r. do 10 lipca 2002 r. i od 11 lipca 2002 r. do 30 listopada 2003 r. J. Z. oświadczyła, że nie jest zatrudniona od 2008 r. zaś niepełnosprawność jej męża ustalona została od 29 lipca 2010 r. Zdaniem Kolegium zatrudnienie socjalne w Centrum Integracji Społecznej w okresie od 1 lipca 2010 r. do 31 grudnia 2010 r. w oparciu o indywidualny program zatrudnienia socjalnego na podstawie art. 12 ust. 4 ustawy o zatrudnieniu socjalnym z dnia 13 czerwca 2003 r. nie jest zatrudnieniem w rozumieniu art. 3 pkt 22 ustawy o świadczeniach rodzinnych. SKO stwierdziło, że J. Z. nie może zostać zaliczona do osób rezygnujących z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania stałej opieki nad niepełnosprawnym mężem albowiem w niniejszej sprawie nie można mówić o związku między koniecznością sprawowania opieki, a rezygnacją z zatrudnienia, skoro, jak oświadczyła sama skarżąca, nie pracowała od 2008 r., zaś niepełnosprawność M. Z. w stopniu znacznym datuje się od lipca 2010 r. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach złożyła J. Z. podnosząc, że miała zamiar ponownie podjąć zatrudnienie od kwietnia 2011 r., ale nie zrobiła tego ponieważ mąż zachorował na stwardnienie rozsiane i jego stan się pogorszył. W jej ocenie program zatrudnienia socjalnego stanowi wykonywanie pracy zarobkowej, ponieważ pracowała 176 lub 184 godziny w miesiącu jako pracownik dozorujący obiekty, za co pobierała wynagrodzenie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że powodem odmowy przyznania wnioskodawczyni żądanego świadczenia było ustalenie, że nie spełniła ona przesłanki określonej w art. 16a ust. 1 ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992 z późn. zm.) w postaci rezygnacji z zatrudnienia. Z ustaleń Sądu wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z 12 grudnia 2013 r. II SA/Po 1026/13 zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym "czy art. 16a ust. 1 ustawy z 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych, w zakresie w jakim pomija wśród uprawnionych do uzyskania specjalnego zasiłku opiekuńczego osoby, na których ciąży obowiązek alimentacyjny i które nie podejmują zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby, w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, jest zgodny z: art. 2, art. 18, art. 32 ust. 1 i art. 71 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej." Zgodnie z treścią art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W ocenie Sądu, odpowiedź Trybunału Konstytucyjnego na cytowane pytanie będzie miała zasadniczy wpływ na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Orzeczenie TK pozwoli na jednoznaczne określenie sytuacji prawnej skarżącej w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach o odmowie przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że zachodzi w sprawie przesłanka do zawieszenia postępowania sądowego, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. i na jego podstawie orzekł jak w sentencji.