II SA/Ke 1045/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 lutego 2016 r. sprawy ze skargi R. J. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na czasowe zajęcie nieruchomości uchyla zaskarżoną decyzję. II SA/Ke 1045/15 UZASADNIENIE Decyzją z [...] r., znak: [...], Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania R.a J.ego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 1 i 2 kpa oraz w zw. z art. 124 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, utrzymał w mocy decyzję Starosty K. z 23 lipca 2015 r. sprostowaną postanowieniem z 31 lipca 2015r. orzekającą o zezwoleniu [...] S.A. z siedzibą w K. – Jeziornej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości położonej w obr. Szewce, gm. Sitkówka – Nowiny, oznaczonej jako działki nr [...] i nr [...] , stanowiącej własność E. i R.a J.ch. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że ww. decyzja organu I instancji została wydana w następstwie decyzji Starosty Kieleckiego z 22 czerwca 2015 r. ograniczającej sposób korzystania ze wskazanej wyżej nieruchomości poprzez udzielenie zezwolenia [...] S.A. na przeprowadzenie jednotorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 220kV relacji Radkowice – Kielce Piaski. W złożonym odwołaniu skarżący zarzucił Wojewodzie brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, niewyczerpujące zgromadzenie materiału dowodowego, oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na twierdzeniach inwestora, dowolność w wydaniu decyzji oraz bezpodstawne przyjęcie za uzasadnione tez wskazanych przez inwestora we wniosku. Zarzucił też naruszenie art. 8, art. 107 § 3 i art. 108 kpa poprzez m.in. niedostateczne i niepełne uzasadnienie decyzji z 23 lipca 2015 r. oraz bezpodstawne nadanie jej rygoru natychmiastowej wykonalności. Odwołujący zarzucił, że organ I instancji bezkrytycznie uznał za zasadną i udowodnioną argumentację inwestora o konieczności wybudowania jednotorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej [...] przez działki nr [...] i [...] . W ocenie strony, wniosek inwestora nie zawiera żadnych dokumentów, które pozwalałyby na ustalenie, że niezwłoczna realizacja inwestycji będzie panaceum na zagrożenie energetyczne i uchroni zarówno inwestora jak i gospodarkę lokalną od znaczących strat finansowych. Organ pomimo przysługujących mu środków prawnych nie uzupełnił materiału dowodowego i nie podjął czynności zmierzających do uzupełnienia dokumentacji tak, aby wyjaśniała ona wszystkie wątpliwości związane z koniecznością zajęcia działek nr [...] i [...] . Wg skarżącego decyzja o niezwłocznym zajęciu posiada charakter uznaniowy, co nie oznacza dowolności w wyborze rozstrzygnięcia. Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym Wojewoda ustalił, że nieruchomość położona w Szewcach, oznaczona w ewidencji gruntów jako działki nr [...] i nr [...] , stanowi zgodnie z księgami wieczystymi KI1L/00048075/1 i KI1L/00096311/9 własność E. i R. małż. J.ch. Decyzją z 22 czerwca 2015 r. Starosta Kielecki orzekł m.in. o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, przez udzielenie [...] S.A. zezwolenia na przeprowadzenie jednotorowej napowietrznej linii 220 kv relacji Radkowice – Kielce Piaski. Na skutek wniesionego odwołania Wojewoda Świętokrzyski utrzymał w mocy tę decyzję. Jednakże z powodu braku potwierdzenia odbioru jej przez pełnomocnika, decyzja ta w chwili obecnej nie podlega jeszcze wykonaniu. Wnioskiem z 26 czerwca 2015 r. pełnomocnik [...] S.A. wystąpił do Starosty Kieleckiego o udzielenie, na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n., zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości oraz o nadanie tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Uzasadniając wniosek inwestor wskazał, że przedmiotowa inwestycja jest niezbędna, ponieważ obecnie aglomeracja kielecka jest zasilana wybudowanymi kilkanaście lat temu dwoma liniami przesyłowymi 220 kV, niebędącymi w stanie przesyłać wystarczającej ilości energii elektrycznej dla zaspokojenia rosnącego zapotrzebowania dla tego regionu. Realizacja inwestycji zapewni poprawę bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej dla mieszkańców gmin i innych odbiorców zlokalizowanych wokół m. Kielce oraz zaspokoi rosnące zapotrzebowanie na energię elektryczną aglomeracji kieleckiej. Rozbudowa systemu elektroenergetycznego umożliwi podłączenie nowych odbiorców energii, powstaną alternatywne możliwości zasilania w energię elektryczną oraz stworzone zostaną korzystne warunki umożliwiające nowe inwestycje. W dalszej części wniosku wskazał, że w aspekcie uwarunkowań lokalizacyjnych realizacja inwestycji umożliwi kompensację oddziaływań ciągów komunikacyjnych z infrastrukturą techniczną, czyli tworzenie korytarzy infrastrukturalnych oraz zachowanie ładu przestrzennego. Umożliwi ponadto zapewnienie optymalnych warunków dla zrównoważonego rozwoju Województwa Świętokrzyskiego. Budowa linii 220 kV relacji Radkowice - Kielce Piaski znacząco poprawi istniejące warunki zasilania energetycznego oraz bezpieczeństwo energetyczne regionu świętokrzyskiego. Kończąc wyjaśniono, że niezrealizowanie inwestycji w terminie stwarza niebezpieczeństwo niedostarczenia lub nienależytego dostarczenia energii elektrycznej do indywidulanych gospodarstw domowych, a także do zakładów przemysłowych oraz placówek użyteczności publicznej tj. szpitali, urzędów, szkół, żłobków, itp. Organ I instancji po rozpatrzeniu wniosku [...] S.A. uznał, że w sprawie mają zastosowanie przepisy art. 108 kpa i decyzją datowaną na dzień 23 sierpnia 2015 r. orzekł o udzieleniu zezwolenia na niezwłoczne zajęcie przedmiotowej nieruchomości oraz o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że w jego ocenie zachodzi konieczność niezwłocznego zajęcia przedmiotowej nieruchomości na potrzeby realizacji inwestycji celu publicznego związanej z przeprowadzeniem jednotorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 220 kV relacji Radkowice - Kielce Piaski. W ocenie organu opóźnienie w wykonaniu powyższych prac może z dużym prawdopodobieństwem zagrozić ważnym interesom gospodarczym oraz stwarza niebezpieczeństwo niedostarczenia energii elektrycznej jej końcowym odbiorom. Organ odwoławczy podniósł, że przedmiotowe postępowanie odwoławcze jest następstwem decyzji Starosty Kieleckiego, ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości, która nie podlega wykonaniu. Skoro zaś dalsza zwłoka w realizacji inwestycji mogła skutkować negatywnymi konsekwencjami w zakresie dostaw energii elektrycznej i negatywnymi konsekwencjami dla ważnego interesu gospodarczego koniecznym było wydanie kolejnej decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości. Wojewoda wskazał, że w sprawie mamy do czynienia zarówno z ważnym interesem społecznym jak i ważnym interesem gospodarczym, gdyż rozbudowa linii energetycznej ma zapewnić stały dopływ energii do wielu odbiorców na znacznym obszarze. Inwestycja przyczyni się do zwiększenia niezawodności i efektywności zasilania obecnych i przyszłych odbiorców energii elektrycznej na terenie powiatu kieleckiego, co oznacza, że realizowana jest w interesie społecznym. Inwestycja ta zapewni bezpieczeństwo energetyczne poprzez niwelację zagrożenia przerwaniem dostaw energii, na przykład wskutek awarii wyeksploatowanej już linii energetycznej, czy też wskutek siły wyższej np. warunków pogodowych. Wojewoda zauważył, że powodem realizacji planowanej inwestycji jest zły stan techniczny istniejących linii napowietrznych, które pracują obecnie na granicy możliwości technicznych, co może spowodować awarie, a w konsekwencji przerwy w dostawach i straty materialne zarówno dla inwestora jak i odbiorców indywidualnych. Powyższe okoliczności pozwalają przyjąć, jako fakt powszechnie znany i niewymagający dowodu, iż linia ta niewątpliwie wymaga modernizacji i dostosowania jej do aktualnych potrzeb, zarówno w zakresie możliwości przesyłowych, jak i oczekiwanej niezawodności działania. Tym samym planowana inwestycja z uwagi na swój charakter związany z budową napowietrznej linii elektroenergetycznej w rozumieniu przepisu art. 6 pkt 2 ww. ustawy jest bez wątpienia inwestycją celu publicznego. Dla wydania decyzji wystarczające było ustalenie, że wniosek został złożony przez podmiot, który będzie realizował cel publiczny, została wydana decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości i zachodzi jedna z okoliczności, o której mowa w art. 108 kpa, czyli konieczność ochrony zdrowia lub życia ludzkiego, zabezpieczenie gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, inny interes społeczny, wyjątkowo ważny interes strony lub ważny interes gospodarczy. Uwzględniając powyższe Wojewoda podzielił ocenę organu I instancji, że w sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki wynikające z art. 124 ust. 1a u.g.n. warunkujące wydanie decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości. Organ odwoławczy wskazał, że wagę i znaczenie inwestycji dla regionu potwierdza porozumienie o współpracy z zakresu realizacji inwestycji celu publicznego pn.: "Budowa linii 220 kV Radkowice - Kielce Piaski" zawarte w dniu 30 maja 2008 r. w Kielcach, pomiędzy m.in. inwestorem, przedstawicielami Województwa Świętokrzyskiego, Generalnym Dyrektorem Dróg Krajowych i Autostrad w Warszawie, Prezydentem Miasta Kielce, wójtami gmin: Sitkówka Nowiny, Piekoszów, Miedziana Góra i Burmistrzem Miasta i Gminy Chęciny. W ocenie Wojewody inwestycja służyć będzie ogólnie pojętemu interesowi publicznemu, a co za tym idzie niezbędne dla jej przeprowadzenia zezwolenie na zajęcie przedmiotowej nieruchomości podyktowane jest takim słusznym interesem społecznym. Wojewoda wskazał, iż konstrukcja przepisu art. 124 ust. 1a u.g.n. przesądza o obligatoryjnym wydaniu decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości oraz nadaniu takiej decyzji rygoru natychmiastowej nieruchomości w przypadku zaistnienia okoliczności, o których mowa w art. 108 kpa lub wystąpienia ważnego interesu gospodarczego. Podkreślił, iż wnioskodawca jest podmiotem specjalizującym się w przesyłaniu i dostawach energii i co za tym idzie posiada wiedzę fachową pozwalającą na dokonanie oceny zagrożenia awarią związanego ze stanem istniejącej linii energetycznej, w tym zagrożenia pożarem, porażeniem. Reasumując powyższe rozważania organ stwierdził, że dokumentacja zebrana w sprawie potwierdza, wbrew twierdzeniom zawartym w odwołaniu, że możliwość wystąpienia awarii i znacznych szkód jest realna. Zagrożenia, jakie niesie ze sobą brak realizacji planowanej inwestycji, w szczególności brak zapewnienia ciągłości dostaw energii do odbiorów w przypadku awarii jedynej linii zasilającej, a także brak możliwości przeprowadzenia generalnego remontu istniejącej linii 220 kV, są w ocenie organu ważniejsze niż chronione ustawą zasadniczą prawo własności przysługujące E. i R. J.m. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu Wojewoda stwierdził, iż w sprawie nie zaistniały okoliczności dowodzące naruszenia wskazanych przepisów kpa. Organ I instancji zgromadził materiał dowodowy w sposób pozwalający na jednoznaczne rozstrzygnięcie sprawy, a ocena tego materiału jest prawidłowa, zatem decyzję organu I instancji uznać należy za zasadną i zgodną z przepisami. Wnioskodawca w sposób dostateczny uprawdopodobnił zaistnienie przesłanek (a przesłanki te są realne), o których mowa w art. 108 § 1 kpa, w szczególności dotyczących ważnego interesu społecznego jak również ważnego interesu strony oraz ważnego interesu gospodarczego. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze R. J. wniósł o uchylenie decyzji z 7 września 2015 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: I. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1) art. 7 kpa poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, polegający na przyjęciu za udowodnione okoliczności, które nie mają oparcia w dowodach tj. dotyczących niezbędności inwestycji i negatywnych konsekwencji w zakresie dostaw energii elektrycznej w przypadku zwłoki w realizacji inwestycji, 2) art. 77 § 4 i art. 80 kpa poprzez bezpodstawne przyjęcie za fakt powszechnie znany i nie wymagający dowodu, że napowietrzna linia elektroenergetyczna wymaga modernizacji i dostosowania jej do aktualnych potrzeb w zakresie możliwości przesyłowych i niezawodności działania, podczas gdy stwierdzenie tego wymaga wiedzy specjalistycznej, 3) art. 136 kpa poprzez brak przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecenia przeprowadzenia tego postępowania organowi, który wydał decyzję w sytuacji gdy postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organ I instancji budzi zastrzeżenia i nie stanowi podstawy do przyjęcia za udowodnione okoliczności, na które powołuje się organ I instancji, 4) art. 107 § 3 w zw. z art. 140 kpa poprzez brak odniesienia się przez organ do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu, II. przepisów prawa materialnego tj. art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do jego zastosowania, podczas gdy nie wystąpiły przesłanki określone w art. 108 kpa. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że wbrew regule z art. 7 kpa organ II instancji nie wyjaśnił stanu faktycznego i bezkrytycznie przyjął za udowodnione okoliczności, które nie mają oparcia w dowodach, a jedynie w twierdzeniach Polskich Sieci Elektroenergetycznych S.A. Organ II instancji powtórzył za organem I instancji tezy [...] S.A. dotyczące niezbędności inwestycji. Po raz kolejny padło stwierdzenie, że zwłoka w realizacji inwestycji może skutkować negatywnymi konsekwencjami w zakresie dostaw energii elektrycznej. Powołane okoliczności nie wynikają jednak w żaden sposób ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Są oparte wyłącznie na stwierdzeniach [...] S.A. Organ wprost stwierdził, że [...] S.A. "jest podmiotem specjalizującym się w przesyłaniu i dostawach energii i posiada wiedzę fachową pozwalającą na dokonanie oceny zagrożenia awarią (...)" i na tej podstawie dokonuje ustaleń dotyczących stanu faktycznego. Skarżący zarzucił, że organ bezpodstawnie przyjął, że faktem powszechnie znanym i niewymagającym dowodu jest to, że napowietrzna linia elektroenergetyczna wymaga modernizacji i dostosowania jej do aktualnych potrzeb w zakresie możliwości przesyłowych i niezawodności działania. Takie działania organu stanowią naruszenie przepisów art. 77 § 4 i art. 80 kpa. W ocenie skarżącego nie sposób przyjąć, że stan linii energetycznych, czy też potrzeba jej modernizacji może być faktem powszechnie znanym, gdyż ustalenie tego wymaga specjalistycznej wiedzy. Organ II instancji przeczy również tym samym stwierdzeniu organu I instancji, który przecież uznał, że [...] S.A. jest podmiotem specjalizującym się w przesyłaniu i dostawach energii i posiada wiedzę fachową pozwalającą na dokonanie oceny zagrożenia awarią. Wobec powyższych zastrzeżeń do przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania dowodowego, organ II instancji powinien, zdaniem skarżącego, przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Tak zgromadzony materiał dowodowy nie daje bowiem podstaw do przyjęcia za udowodnione twierdzeń wskazanych przez [...] SA i powtórzonych przez organ I instancji. Zarzucił, że organ II instancji nie odniósł się również do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu. Nie rozważył, na podstawie jakich dowodów organ I instancji przyjął za udowodnione tezy [...] S.A. i dlaczego analiza ta nie znalazła odzwierciedlenia w uzasadnieniu decyzji organu I instancji. Organ ogólnikowo stwierdził również, że zostały spełnione wszystkie przesłanki wynikające z art. 124 ust. 1a u.g.n., a energia elektryczna posiada szczególną rolę w świetle postępującego rozwoju cywilizacji. Zdaniem skarżącego, wskazane przez organ argumenty nie są wystarczające do zastosowania art. 124 ust. 1a u.g.n. tj. zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości i nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn aniżeli w niej podniesione. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny dopatrzył się takich naruszeń prawa, które skutkują koniecznością uchylenia decyzji objętej skargą (art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Świętokrzyskiego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji orzekającą o zezwoleniu [...] S.A. w K. na niezwłoczne zajęcie nieruchomości w oparciu o art. 124 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 782 ze zm.), zwanej dalej u.g.n. Stosownie do ww. przepisu, w przypadkach określonych w art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Z kolei zgodnie z ust. 1 tego artykułu starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z brzmienia powołanych przepisów wynika, że zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości może zostać udzielone tylko po uprzednim wydaniu decyzji ograniczającej sposób korzystania z tej nieruchomości. Obie decyzje są integralnie ze sobą związane , a rozstrzygnięcie podjęte w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. poprzedzone musi być stwierdzeniem, że w obrocie prawnym istnieje wydana wcześniej decyzja ograniczająca właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu sposób korzystania z nieruchomości. Oznacza to, że decyzja zezwalająca na niezwłoczne zajęcie nieruchomości jest rozstrzygnięciem zależnym od decyzji ograniczającej sposób korzystania z tej nieruchomości. Taki charakter decyzji, o której mowa w art. 124 ust. 1a u.g.n. (stanowiącej przykład decyzji związanej) skutkuje tym, że traci ona swoją podstawę w następstwie wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji podjętej w oparciu o art. 124 ust. 1 u.g.n. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda ustalił, że decyzją z 22 czerwca 2015 r. wydaną w oparciu o art. 124 ust. 1 u.g.n., Starosta Kielecki orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr [...] i nr [...] , stanowiącej własność R. i E. małżonków J.ch przez udzielenie [...] S.A. zezwolenia na przeprowadzenie jednotorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 220 kV relacji Radkowice – Kielce Piaski. Jednocześnie Wojewoda wskazał, że na skutek wniesionego przez R. J. odwołania, decyzją z 17 sierpnia 2015 r. utrzymał w mocy tę decyzję. Podkreślenia przy tym wymaga, że decyzja organu I instancji – utrzymana w mocy zaskarżonym rozstrzygnięciem – w sentencji odwoływała się do opisanej wyżej decyzji Starosty Kieleckiego w 22 czerwca 2015 r. Ustalenia poczynione przez organ II instancji nie odpowiadają jednak dokumentacji zgromadzonej w sprawie. Decyzją z 17 sierpnia 2015 r. Wojewoda Świętokrzyski uchylił bowiem decyzję Starosty Kieleckiego z 22 czerwca 2015 r. i orzekł co do meritum sprawy, nie zaś utrzymał ją w mocy. Wprawdzie organ odwoławczy także uwzględnił wniosek inwestora, jednak nie ulega wątpliwości, że decyzja Starosty Kieleckiego o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości skarżącego – do której odwołuje się decyzja organu I instancji podjęta w niniejszej sprawie - wyeliminowana została z obrotu prawnego jeszcze przed podjęciem zaskarżonego rozstrzygnięcia. Tym samym nawiązanie do tej decyzji w decyzji organu I instancji orzekającej o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, a następnie utrzymanie jej w mocy w takiej właśnie treści, bez zauważenia decyzji z 17 sierpnia 2016 r., było wadliwe. Wojewoda Świętokrzyski z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 kpa dokonał zatem wadliwych ustaleń faktycznych, a to z kolei przełożyło się na wynik sprawy, powodując konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. Wobec uchylenia zaskarżonej decyzji ze wskazanych wyżej powodów o charakterze formalnym oraz poczynienia błędnych ustaleń faktycznych, za przedwczesne Sąd uznał odniesienie się do zarzutów naruszenia prawa w zakresie prawidłowości zastosowania przez organy art. 124 ust. 1a u.g.n. Rozpoznając sprawę ponownie, organ II instancji, kierując się przedstawionymi wyżej uwagami wyda stosowne rozstrzygnięcie eliminując dotychczasowe naruszenia prawa.