II SA/Ke 1046/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 stycznia 2014r. sprawy ze skargi B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany decyzji administracyjnej oddala skargę. Decyzją z [...] Dyrektor Izby Celnej po rozpatrzeniu odwołania B. utrzymał w mocy własną decyzję z [...] umarzającą postępowanie wszczęte na wniosek ww. spółki w przedmiocie dokonania zmiany poz. 58 załącznika Nr 1 do decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z 12 września 2007 r. ze zmianami, tj. punktu gier na automatach o niskich wygranych: S. Jako podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia organ wskazał art. 220 § 2, 233 § 1 pkt 1, 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, art. 2 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej. W uzasadnieniu organ podał, że w dniu 19 grudnia 2012 r. B. wniosła o zmianę lokalizacji ww. punktu gier. W miejsce wykreślonego punktu Spółka zamierzała uruchomić działalność w lokalu M. W odwołaniu od decyzji organu I instancji umarzającej postępowanie Spółka zarzuciła naruszenie: - art. 208 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej wobec braku jakichkolwiek podstaw faktycznych i prawnych uzasadniających zaskarżone rozstrzygnięcie w szczególności uwzględniając fakt, że zarówno u podstaw wygaśnięcia w części decyzji jak również w zakresie żądania zmiany lokalizacji leżą te same podstawy faktyczne i prawne, a tym samym postępowanie winno być prowadzone jako zmierzające do wznowienia postępowania w części dotyczącej nieuruchomionych punktów gier na automatach do gry o niskich wygranych; - art. 1 pkt 4 w zw. z art. 1 pkt 11 oraz w zw. z art. 8 ust. 1 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego poprzez błędne zastosowanie art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, nieobowiązującego w zw. z brakiem notyfikacji tego przepisu technicznego, co potwierdzają Uwagi Komisji Europejskiej z dnia 5 września 2011 r. i wyrok TSUE z 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11, polegające na zastosowaniu w sprawie przepisów ustawy o grach hazardowych, które pozostają bezskuteczne prawnie. Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że w sprawie zaszła przesłanka bezprzedmiotowości, o jakiej mowa w art. 208 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Organ wskazał, że z uwagi na fakt, że w dniu 7 października 2011 r. wydał decyzję stwierdzającą wygaśnięcie w części zezwolenia wydanego przez Dyrektora Izby Skarbowej z 12 września 2007 r. poprzez wykreślenie z niego m.in. punktu gier ujętego w poz. 58 załącznika Nr 1 tj. punktu gier na automatach o niskich wygranych: S., a następnie decyzją z 29 lutego 2012 r. utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną, brak było przedmiotu niniejszego postępowania. Wykreślnie punktu stanowi o bezprzedmiotowości postępowania co do jego zmiany. Organ zauważył, że decyzja z 29 lutego 2012 r. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, który prawomocnym wyrokiem z 6 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Ke 279/12 oddalił skargę. Dyrektor Izby Celnej w obszerny sposób odniósł się też do wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 19 lipca 2012 r. oraz zarzutu naruszenia przepisów dyrektywy nr 98/34 WE z 22 czerwca 1998 r. Na zakończenie organ podkreślił, że kwestia ta zostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia, z uwagi na bezprzedmiotowość postępowania. Skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach złożyła B. wnosząc o jej uchylenie oraz zarzucając: - naruszenie art. 208 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez przyjęcie, że w sprawie występuje stan bezprzedmiotowości postępowania uzasadniający jego umorzenie i w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji bezzasadnie umarzającej postępowanie; - naruszenie art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych w zw. z art. 1 pkt 4 i 11 dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998 r. poprzez błędną wykładnie cytowanych przepisów; - naruszenie art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych w zw. z § 2 ust. 3 i 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych oraz § 3-5 rozporządzenia poprzez błędna wykładnię cytowanych przepisów; - naruszenie art. 118 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych w zw. z art. 144 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych w zw. z art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych w zw. z art. 1 pkt 4 oraz 11 dyrektywy 98/34 poprzez niedokonanie należytej wykładni rzeczonych przepisów; - naruszenie art. 1 pkt 4 w zw. z art. 1 pkt 11 oraz w zw. z art. 8 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego w zw. z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w połączonych sprawach C-213/11, C-214/11, C-217/11, poprzez ich nieuwzględnienie i w konsekwencji zmarginalizowanie przez organ orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Skarżący podniósł, że ustawa o grach hazardowych winna być już na etapie projektu przesłana do Komisji celem jej notyfikacji. Zauważył, że przedmiot zmian wprowadzonych "nową" ustawą z całą stanowczością wypełnia przesłanki zmian ustawodawstwa o charakterze technicznym, o którym mowa w Dyrektywie 98/34/WE. Spółka wskazała na tożsamość niniejszej sprawy ze sprawą C-65/05 Komisja Wspólnot Europejskich v. Republika Grecka. W ocenie Spółki skoro przepisy ustawy o grach hazardowych zakazują korzystania z gier we wszelkich miejscach, z wyjątkiem kasyn, to należy uznać je za przepisy techniczne w rozumieniu art. 11 pkt 11 ww. Dyrektywy, a co za tym idzie powinny być one notyfikowane do Komisji Europejskiej. Ponieważ ustawodawca krajowy nie dochował tego obowiązku, to przepisy te pozostają bezskuteczne prawnie w sferze prawa prywatnego, jako wprowadzone z naruszeniem wspólnotowej procedury uchwałodawczej. Zdaniem skarżącego skutek prawny uchybienia przez ustawodawcę krajowego – polskiego, obowiązkom notyfikacji ustawy o grach hazardowych, jako normom o charakterze technicznym, jest jednoznaczny, co uzasadnia żądanie uchylenia zaskarżonej decyzji opartej na bezskutecznych przepisach wadliwej ustawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wskazał również, że decyzją z 18 czerwca 2013 r. została utrzymana w mocy decyzja Dyrektora Izby Celnej z 12 lutego 2013 r., odmawiająca uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 29 lutego 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim zauważyć należy, że zawarte w niej zarzuty, a w szczególności zarzut naruszenia art. 208 ordynacji podatkowej, nie został uzasadniony, natomiast uzasadnienie skargi i zawarte w tej części zarzuty de facto dotyczą decyzji wygaszającej, w części, decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 12 września 2007 r., zezwalającą na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Stan faktyczny w tej sprawie jest niesporny, a mianowicie: 1/ decyzją z 7 października 2011 r. Dyrektor Izby Celnej stwierdził, wygaśnięcie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z 12 września 2007 r., zezwalającej na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach na terenie województwa, między innymi w części zezwalającej na prowadzenie tej działalności w punkcie gier, wymienionym pod poz. 58 załącznika nr 1 do tej decyzji, a więc w punkcie opisanym jako S. 2/ powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją z 29 lutego 2012 r., 3/ wyrokiem z dnia 6 czerwca 2012 r. w sprawie II SA/Ke 279/12, WSA w Kielcach oddalił skargę na opisaną wyżej w pkt. 2 decyzję i wyrok ten nie został zaskarżony, 4/ wniosek wszczynający postępowanie zakończone obecnie zaskarżoną do Sądu decyzją, został złożony przez Spółkę w dniu 19 grudnia 2012 r. i we wniosku tym zawarte było żądanie zmiany lokalizacji miejsca urządzania gry na automatach o niskich wygranych, opisanego pod poz. 58 w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z 12 września 2007 r., jako S. na punkt M. Z powyższego wynika jednoznacznie, że w dacie występowania z wnioskiem o zmianę decyzji zezwalającej na prowadzenie działalności, decyzja ta, w części dotyczącej punktu gry wymienionego pod poz. 58 załącznika, była wygaszona ostateczną i prawomocną decyzją Dyrektora Izby Celnej, a co za tym idzie ten punkt gier został z niej wykreślony. Taki sam stan faktyczny istniał również w dacie wydawania zaskarżonej obecnie do Sądu decyzji, albowiem w dalszym ciągu decyzja wygaszająca decyzję zezwalającą Spółce na prowadzenie działalności była (i nadal jest w dacie orzekania przez Sąd) ostateczna i prawomocna. Zmiana decyzji jest możliwa tak długo, jak długo decyzja, która ma być zmieniona, pozostaje w obrocie prawnym. To samo odnosi się do zmiany części decyzji. Jeżeli jakaś część decyzji została wyeliminowana, nie jest możliwe dokonanie jej zmiany. Zgodnie z art. 208 § 1 ordynacji podatkowej, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Zawarte w zacytowanym przepisie sformułowanie "w szczególności" oznacza, że bezprzedmiotowość może zachodzić także w innych sprawach, nie tylko dotyczących zobowiązań podatkowych. Skoro zaś z mocy art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r., Nr 201, poz. 1540 ze zm.), do postępowań określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ordynacji podatkowej, w niniejszej sprawie organ zasadnie oparł swoje rozstrzygniecie na tym właśnie przepisie uznając, że w sytuacji, gdy ostateczną decyzją wygaszono skarżącej zezwolenie na prowadzenie działalności w punkcie gier, wymienionym pod poz. 58 załącznika do decyzji z 2007 r., to dokonywanie zmiany tej decyzji - jej załącznika pod poz. 58, poprzez określenie innej nazwy właściciela, położenia i nazwy lokalu tego samego punktu, jest bezprzedmiotowe, brak jest bowiem przedmiotu – tej części decyzji – której zmiany domaga się skarżąca. Jak już wspomniano na wstępie, zarzuty skargi w zasadzie sprowadzają się do kwestionowania prawidłowości decyzji wygaszającej zezwolenie na prowadzenie działalności. Jej autor wprost wskazał bowiem, że "w istocie problem dotyczy błędnie i niewłaściwie stwierdzonego wygaśnięcia w części zezwolenia w oparciu o przepisy ustawy o grach hazardowych, która wobec braku notyfikacji...." Zgodnie z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zmianami), dalej p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Nie może budzić wątpliwości, że na podstawie zacytowanego przepisu nie jest możliwe w niniejszej sprawie, która dotyczy skargi na decyzję umarzającą postępowanie w sprawie zmiany zezwolenia z powodu jego bezprzedmiotowości, stosowanie jakichkolwiek środków, a co za tym badanie zgodności z prawem decyzji wygaszającej zezwolenie. Są to bowiem dwie odrębne sprawy, podlegające odrębnemu zaskarżeniu, a dodatkowo decyzja wygaszająca w części zezwolenie była już przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. Dlatego też wszelkie zawarte w skardze zarzuty dotyczące tego, czy prawidłowo decyzja zezwalająca na prowadzenie działalności została wygaszona, a także, czy przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach, są przepisami technicznymi i czy w związku z tym powinny podlegać notyfikacji, w niniejszej sprawie nie mogą być skutecznie podnoszone. Przepisy te bowiem nie stanowiły podstawy prawnej zaskarżonej decyzji ani też nie mogły takiej podstawy stanowić. Co za tym idzie nie ma podstaw do tego, aby w niniejszej sprawie Sąd dokonywał oceny przepisów ustawy o grach hazardowych pod kątem przewidzianego przepisami dyrektywy nr 98/34 WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. WE L 204 z 21.07.1998, str. 37, z późniejszymi zmianami; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 20, str. 337, z późn. zmianami) obowiązku notyfikacji. Nie może być także uznany za uzasadniony zarzut naruszenia przepisów art. 117 ust. 1 w zw. z art. 121 i art. 129 ustawy o grach hazardowych, w związku z art. 36 ust. 5 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, ponieważ żaden z nich nie miał zastosowania przy wydawaniu decyzji będącej przedmiotem sprawy, a więc umarzającej postępowanie z powodu jego bezprzedmiotowości. Mając powyższe na uwadze skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a. ----------------------- 1