II SA/Ke 1051/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Marta Bieniek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 stycznia 2014r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010 oddala skargę. Decyzją z [...] , nr [...], Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. z 15 lipca 2013 r. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010. W uzasadnieniu organ podał, że w dniu 7 maja 2010 r. do Biura Powiatowego ARiMR w S. wpłynął wniosek J. K. o przyznanie płatności na rok 2010, w którym wnioskodawca zadeklarował do jednolitej płatności obszarowej działki rolne o łącznej powierzchni 4,92 ha, położone na działkach ewidencyjnych w obrębie S., w gminie O. (powiat s., województwo świętokrzyskie). Ponadto ubiegał się on o przyznanie uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych (UPO) do działek rolnych o powierzchni 3,29 ha, uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych (płatność zwierzęca PZ) do powierzchni 1,43 ha, specjalnej płatności do powierzchni upraw roślin strączkowych i motylkowatych drobnonasiennych do powierzchni 0,40 ha oraz płatności do krów. Pismem złożonym 11 czerwca 2010 r. J. K. poinformował o wystąpieniu długotrwałych opadów deszczu, w wyniku czego podtopieniu uległy działki rolne położone na działkach ewidencyjnych nr [...]. W dniu 30 sierpnia 2010 r. skarżący złożył korektę wniosku. Decyzją z 22 grudnia 2010 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S. przyznał skarżącemu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010 w łącznej wysokości 6622,75 zł, na które składała się jednolita płatność obszarowa w wysokości 2765,48 zł, uzupełniająca płatność obszarowa do powierzchni grupy upraw podstawowych w wysokości 1076,75 zł, uzupełniająca płatność obszarowa do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych w wysokości 619,03 zł, płatność do upraw roślin strączkowych i motylkowatych drobnonasiennych w wysokości 82,91 zł oraz płatność do krów w wysokości 2078,58 zł. Ponadto organ I instancji uznał przypadek zgłoszony przez J. K. za wystąpienie siły wyższej i nadzwyczajnych okoliczności. Decyzją z 21 lutego 2013 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w K. stwierdził nieważność decyzji z 22 grudnia 2010 r. Decyzją z 15 lipca 2013 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S. przyznał skarżącemu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010 w łącznej wysokości 5910,05 zł, na którą składała się: jednolita płatność obszarowa w wysokości 2192,15 zł, uzupełniająca płatność obszarowa do powierzchni grupy upraw podstawowych w wysokości 1073,48 zł, uzupełniająca płatność obszarowa do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych w wysokości 482,93 zł, płatność do upraw roślin strączkowych i motylkowatych drobnonasiennych w wysokości 82,91 zł oraz płatność do krów w wysokości 2078,58 zł. Ponadto organ I instancji uznał przypadek zgłoszony przez J. K.a za wystąpienie siły wyższej i nadzwyczajnych okoliczności. Rozpatrując odwołanie strony organ II instancji podniósł, że w niniejszej sprawie przedmiotem sporu stały się ustalenia poczynione przez organ I instancji w zakresie powierzchni kwalifikującej się do płatności, czego konsekwencją było jej pomniejszenie, z czym skarżący się nie zgadzał. Jako bezsporne Dyrektor uznał, że J. K. we wniosku zadeklarował do jednolitej płatności obszarowej działki rolne o łącznej powierzchni 4,92 ha. Na podstawie przeprowadzonego postępowania ustalono, że powierzchnia kwalifikująca się do objęcia tą płatnością wynosi 4,58 ha. Różnica między powierzchnią deklarowaną a stwierdzoną, wynosiła 0,34 ha, co stanowi 7,4236% powierzchni stwierdzonej. Organ wskazał, że w takim przypadku znajduje zastosowanie art. 58 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z 30 listopada 2009 r. czego konsekwencją jest pomniejszenie przysługującej płatności o kwotę przypadającą na dwukrotną wykrytą różnicę pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną, a powierzchnią stwierdzoną. Płatność w wysokości 2192,15 zł stanowi iloczyn powierzchni stwierdzonej 4,58 ha pomniejszonej o dwukrotność powierzchni zawyżonej (2 x 0,34 ha) oraz stawki płatności JPO na rok 2010 – 562,09 ha. Organ zauważył, że w niniejszej sprawie skarżący zadeklarował do płatności UPO powierzchnię 3,29 ha. Na podstawie przeprowadzonej kontroli ustalono, że powierzchnia kwalifikująca się do płatności wynosi 3,28 ha. Różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną, a stwierdzoną, wynosiła 0,01 ha, a więc płatność została przyznana do powierzchni ustalonej tj. 3,28 ha. Kwota 1073,48 zł stanowi iloczyn powierzchni 3,28 ha i stawki płatności UPO na rok 2010 – 327,28 zł/ha. Skarżący wnioskował także o przyznanie płatności zwierzęcej do powierzchni 1,43 ha. Na podstawie kontroli ustalono, że powierzchnia, do której może zostać przyznana płatność zwierzęca wynosi 1,10 ha, w związku z czym przyznana mu została płatność do powierzchni 1,10 ha, a kwota 136,10 zł stanowi iloczyn powierzchni ustalonej 1,10 ha oraz stawki płatności zwierzęcej na rok 2010 – 439,03 zł/ha. Ponadto J. K. zadeklarował do specjalnej płatności obszarowej powierzchnię 0,4 ha, a przeprowadzona kontrola wykazała, że powierzchnia ta jest równa powierzchni stwierdzonej, w związku z czym została skarżącemu przyznana płatność do tej powierzchni w kwocie 82,91 zł, co stanowi iloczyn 0,4 ha i stawki specjalnej płatności w wysokości 207,28 zł/ha. Skarżący zgłosił też do płatności 6 samic z gatunku bydło domowe. Na podstawie kontroli administracyjnej w oparciu o System Identyfikacji i Rejestracji Zwierząt ustalono, że wszystkie zadeklarowane sztuki spełniają warunki do otrzymania płatności do krów, a płatność w kwocie 2078,58 stanowi iloczyn zadeklarowanych krów, tj. 6 sztuk oraz stawki płatności do krów na rok 2010 – 346,43 zł/szt. Dyrektor stwierdził, że rozstrzygnięcie wydane przez organ I instancji jest w pełni uzasadnione. Wskazał, iż zostało oparte o dane wynikające z systemu identyfikacji działek rolnych, gdzie na podstawie ortofotomapy została wyznaczona powierzchnia kwalifikowana do płatności. W sprawie ustalono, że powierzchnia pierwotnie zadeklarowana do płatności nie posiada odzwierciedlenia na gruncie, co zostało dokładnie zmierzone oraz poprzez interpretację obrazu stwierdzone. W przypadku działki C, położonej na działkach ewidencyjnych nr [...] stwierdzono, że powierzchnia zagospodarowana rolniczo wynosi 0,11 ha. Różnica pomiędzy obszarem zadeklarowanym (0,33 ha), a ww. powierzchnią stwierdzoną wynikała z dostrzeżonych zadrzewień na działkach ewidencyjnych nr [...], co nie zostało przez producenta rolnego uwzględnione we wniosku. Również to stanowiło podstawę do wszczęcia postępowania z urzędu, czego konsekwencją było unieważnienie decyzji z 22 grudnia 2010 r. Organ odwoławczy podniósł, że J. K. w żaden sposób nie udowodnił swoich racji zawartych w treści odwołania, a materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania jest na tyle wystarczający, aby na jego podstawie wydać rozstrzygnięcie. Skargę na decyzję Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. złożył J. K. wnosząc o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Rozstrzygnięciu zarzucił błędy w ustaleniach faktycznych co do powierzchni użytkowanej rolniczo działek, które zostały w części wykluczone z płatności oraz naruszenie: - art. 77 § 1 kpa, art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, art. 156 § 1 pkt 2 kpa i art. 8 kpa poprzez uznanie przez organy obu instancji, iż decyzja narusza w sposób rażący przepisy prawa, - art. 11 oraz 107 § 3 kpa poprzez brak należytego wyjaśnienia przesłanek rozstrzygnięcia wydanego w niniejszej sprawie i szczegółowego uzasadnienia prawnego wydanej decyzji, a w szczególności braku pełnego i należytego wyjaśnienia na czym polega rażące naruszenie prawa przy wydawaniu decyzji o stwierdzeniu nieważności innej decyzji. W uzasadnieniu skarżący zarzucił, że ARiMR nie weryfikuje w żaden sposób swoich pomiarów ze stanem faktycznym, a jedynie na podstawie własnych zdjęć pozbawia go płatności nie dając możliwości wyjaśnienia oczywistych błędów w tych pomiarach. W jego ocenie zmniejszenie powierzchni jakie nastąpiło na działkach ewid. nr [...] jest "zwykłym oszustwem". J. K. podniósł, że działki te stanowiły i stanowią nadal jednolitą, zwartą uprawę i jest to łąka, natomiast ARiMR na podstawie błędnych pomiarów wykluczyła 0,20 ha z powyższych działek jednocześnie rozdzielając pozostałą uprawę o pow. 0,11 ha na działkach nr [...] na dwie części, co spowodowało, że nie było wymaganej zwartej powierzchni uprawy czyli 0,10 ha, do której jest przyznawana płatność. Powodem rozdzielenia miała być "rzekoma droga widniejąca na mapach". Skarżący wyjaśnił, iż wielokrotnie zwracał się o przeprowadzenie kontroli na miejscu, by wreszcie ktoś zauważył, że działki te są przez niego uprawiane w nienaganny sposób. Wg niego powierzchnia jest zgodna z deklarowaną tj. 0,33 ha, a żadna droga w rzeczywistości nie rozdziela tych działek i stanowią one w całości łąkę. Wskazał, że podobnie sytuacja wygląda na działkach nr 2936 i 1945, gdzie zmniejszenia łącznie stanowią 0,03 ha, jednak są to powierzchnie do weryfikacji. Ponadto, zdaniem skarżącego, nieprawdziwym jest zarzut, iż organ I instancji wydając decyzję z 22 października 2010r. nieprawidłowo oszacował powierzchnię uprawnioną do płatności na działkach nr [...], co łącznie wykluczyło z płatności 0,34 ha gruntów. Wskazał, że Kierownik BP ARiMR szacował powierzchnie zgodnie z danymi, które posiadała Agencja w swojej bazie i wszystkimi innymi możliwościami weryfikacji działek łącznie z możliwością przeprowadzenia kontroli na miejscu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Na wstępie należy zauważyć, że objęta skargą decyzja Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. jest skutkiem innej decyzji - z dnia 21 lutego 2013 r. Nr [...] podjętej w trybie nadzwyczajnym przez ten sam organ, stwierdzającej nieważność ostatecznej decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S. z dnia 22 grudnia 2010 r. Nr [...], orzekającej w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010. W nawiązaniu do zarzutów skargi wyjaśnić należy, że decyzja z 21 lutego 2013r. jako że wydana została w odrębnym postępowaniu, nie może podlegać kontroli Sądu w tej sprawie. Od decyzji tej skarżący mógł wnieść odwołanie do Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie, o czym był pouczony, a czego nie uczynił. Brak zaskarżenia spowodował, że decyzja z dnia 21 lutego 2013r. stała się ostateczna w I instancji i wywołuje skutki prawne w postaci wyeliminowania z obrotu prawnego pierwotnej decyzji z 22 grudnia 2010 r. w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi: - ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r., nr 170, poz. 1051 ze zm.), zwana dalej ustawą o płatnościach, - Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009, str. 65, z późn. zm.) oraz - Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1121/2009 z dnia 29 października 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 w odniesieniu do systemów wsparcia dla rolników, ustanowionych w jego tytułach IV i V (Dz.U. UE L 316 z dnia 2 grudnia 2009 r.). Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa (JPO) do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli: 1) posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009, z tym że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha; 2) wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 2a) przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Wskazane warunki muszą być spełnione łącznie, co wynika jednoznacznie z treści przytoczonego przepisu. Pojęcie działek rolnych użyte w punkcie 1 art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach, zdefiniowane zostało w art. 2 pkt 1 tej ustawy. Zgodnie z nim użyte w ustawie określenie działka rolna, oznacza działkę w rozumieniu art. 2 pkt 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r., tj. zwarty obszar gruntu, zgłoszony przez jednego rolnika i obejmujący nie więcej niż jedną grupę upraw o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha. Przepis art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o płatnościach w zakresie określenia łącznej powierzchni gruntów rolnych, posiadanych przez rolnika i uprawniających do uzyskania płatności odsyła do załącznika Nr VII Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1121/2009, zgodnie z którym minimalna powierzchnia przypadającego na gospodarstwo obszaru kwalifikującego się w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej dla Rzeczypospolitej Polskiej wynosi 1 ha. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest prawidłowość ustaleń poczynionych przez organ w zakresie powierzchni działek rolnych kwalifikującej do przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, czego konsekwencją było pomniejszenie tych płatności w decyzji z dnia 15 lipca 2013 r., utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją. Skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem organu, który ustalił, że powierzchnia 4 działek rolnych jest mniejsza niż zadeklarowana przez niego we wniosku. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, we wniosku z 7 maja 2010 r. J. K. zadeklarował do płatności JPO działki rolne o łącznej powierzchni 4,92 ha. Jedną z działek rolnych – oznaczoną lit. C – stanowiły cztery działki ewidencyjne nr [...]. W dniu 30 sierpnia 2010 r. skarżący złożył korektę do powyższego wniosku, w której w miejsce działki rolnej C zadeklarował dwie działki rolne oznaczone numerami C oraz CC, na które składały się po dwie działki ewid.: nr [...] (działka C) oraz nr 1708 i 1709 (działka CC). Na podstawie przeprowadzonej kontroli administracyjnej organ stwierdził, że powierzchnia kwalifikująca się do przyznania płatności JPO wynosi 4,58 ha, przy czym powierzchnia stanowiąca różnicę wynikała z odmiennych od wskazanych we wniosku powierzchni czterech działek – B, C, CC i E. Jak wynika z treści skargi skarżący kwestionuje przede wszystkim ustalenia dotyczące powierzchni działek rolnych C i CC, które w całości nie zostały zakwalifikowane do płatności. W przypadku działki rolnej B powierzchnia zadeklarowana wynosiła 0,18 ha, a stwierdzona 0,16 ha, jak również w przypadku działki E skarżący zadeklarował powierzchnię 0,60 ha, a organ stwierdził 0,59 ha, jednakże te niewielkie różnice nie miały znaczącego wpływu na rozstrzygnięcie. Podkreślenia wymaga, że wypełniając wniosek rolnik wskazuje działki rolne położone na konkretnie oznaczonych działkach ewidencyjnych, na których prowadzi działalność kwalifikującą go do przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, przy czym pamiętać trzeba, że płatności te są przyznawane rolnikowi na jego wniosek (art. 18 ust. 1 ustawy o płatnościach), co oznacza, że organ jest związany treścią żądania w zakresie określenia, na jakiej działce ewidencyjnej położona jest zadeklarowana i zgłoszona do płatności działka rolna. Ma to o tyle istotne znaczenie, że jak wyżej wskazano, na skutek korekty wniosku J. K. w miejsce działki rolnej C zadeklarował dwie działki – C i CC. W przypadku pierwszej z nich skarżący zadeklarował do płatności powierzchnię 0,14 ha, a drugiej 0,17 ha. Przeprowadzona kontrola administracyjna wykazała, że powierzchnia kwalifikująca się do płatności w przypadku tych działek wynosi odpowiednio 0,05 ha i 0,06 ha. Skoro zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy powierzchnia działki rolnej lub jej części deklarowana we wniosku o przyznanie płatności nie może być mniejsza niż 0,1 ha, to działki o powierzchni stwierdzonej 0,05 i 0,06 ha nie mogły zostać zakwalifikowane do płatności. Prawidłowość postępowania, na podstawie którego organ dokonał ustaleń powierzchni działek nie budzi wątpliwości Sądu. Ustalenia te zostały oparte o dane wynikające z Systemu Identyfikacji Działek Rolnych, gdzie na podstawie ortofotomapy została wyznaczona powierzchnia kwalifikowana do płatności. W zaskarżonej decyzji organ szczegółowo przedstawił sposób dokonywania pomiarów powierzchni ewidencyjno-gospodarczej (PEG), które mają na celu precyzyjne określenie powierzchni użytkowanej rolniczo w ramach danej działki ewidencyjnej. Pomiary te wykonywane są na dostępnych organowi w systemie informatycznym zdjęciach obszarów zajmowanych przez działki ewidencyjne ujęte we wniosku. Ortofotomapy to nic innego, jak obrazy lotnicze lub satelitarne, stosujące jednolite standardy zapewniające wysoką jakość, równą co najmniej dokładności skali 1 : 10.000. Organ podkreślił także, że jednym z elementów bazy danych systemu identyfikacji działek rolnych są dane wektorowe granic działek ewidencyjnych pozyskane od starostów - organów prowadzących ewidencję gruntów i budynków zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne lub zostały opracowane przez wykonawców zewnętrznych. Kolejne etapy weryfikacji powierzchni działek rolnych w ramach Systemu Identyfikacji Działek Rolnych, opracowanego na podstawie przepisów prawa Unii Europejskiej, obrazują w sposób czytelny zdjęcia lotnicze złożone przez pełnomocnika organu na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 30 stycznia 2014 r. (k. 52 akt sądowych). Prawidłowość ustaleń organu w zakresie określenia powierzchni działek rolnych kwalifikującej się do płatności, potwierdziły także wyjaśnienia złożone na rozprawie przez pełnomocnika skarżącego M. K.. Wynika z nich, że skarżący faktycznie użytkuje rolniczo działki nie będące jego własnością, oznaczone nr [...]. M. K. przyznała, że działki [...] są gruntami zadrzewionymi – jak ustalił organ - które zgłosiła do dopłat, choć użytkuje grunt pomiędzy kompleksami zadrzewień. W jej ocenie, znajdująca się w aktach wizualizacja działek ewidencyjnych jest nieprawidłowa, gdyż zostały one "przesunięte wiele lat temu" (protokół rozprawy - k. 51-52 akt sądowych). Jak wynika z "wizualizacji danych przestrzennych sprawy" znajdującej się w aktach administracyjnych, działka ewid. nr [...] jest w znacznej części pokryta zadrzewieniami, a pas gruntu pomiędzy nią a zadrzewieniami na działce [...] to działki nr [...], przy czym druga z nich nie została zgłoszona we wniosku z 7 maja 2010 r. Analogicznie rzecz się ma w przypadku działek nr [...] – pierwsza z nich, zgodnie z wizualizacją, jest w zasadzie w całości zadrzewiona, a pas niezadrzewionego gruntu to działki nr: [...]; ta ostatnia nie została objęta wnioskiem, a faktycznie – jak wynika z oświadczenia złożonego na rozprawie – jest użytkowana rolniczo przez skarżącego. Z powyższego wynika zatem, że w ramach działek rolnych C i CC skarżący zgłosił do płatności JPO i płatności zwierzęcej inne działki ewidencyjne niż faktycznie użytkowane, w tym dwie działki zadrzewione, które z oczywistych powodów nie mogły zostać przez organ zakwalifikowane do tych płatności. Ponieważ – jak podniesiono już wyżej – organ jest związany wnioskiem rolnika, nie było podstaw do tego, aby w ramach pomocy z tytułu JPO i płatności zwierzęcej uwzględnić powierzchnię użytkowaną rolniczo przez skarżącego na działkach ewidencyjnych nr [...] i dla prawidłowości tego stanowiska bez znaczenia jest podnoszona na rozprawie okoliczność, że "nikt tych działek nie zgłosił do dopłat", bądź, że "działki ewidencyjne zostały przesunięte wiele lat temu". Nie jest także zasadny podnoszony w skardze zarzut dotyczący "rozdzielenia" uprawy na działkach Nr [...] "na dwie części" z powodu "rzekomej drogi", gdyż w tym zakresie wniosek zmodyfikowany został przez rolnika, który zamiast jednej działki oznaczonej literą C zgłoszonej w pierwszym wniosku, zawnioskował ostatecznie do płatności, po korekcie, dwie działki rolne C i CC. Ponieważ powierzchnia żadnej z tych działek nie przekraczała 0,1 ha, prawidłowo nie zostały one zakwalifikowane do płatności za 2010r. Jeśli chodzi o działki rolne B (zgłoszonej do JPO i płatności zwierzęcej) i E (zgłoszonej do JPO, płatności zwierzęcej i UPO), po przeprowadzeniu weryfikacji ich powierzchni w oparciu o System Identyfikacji Działek Rolnych, stwierdzono na nich użytkowanie rolnicze na obszarze odpowiednio 0,16 ha (zamiast zadeklarowanej powierzchni 0,18 ha) oraz 0,59 ha (zamiast zgłoszonej we wniosku powierzchni 0,60 ha). W tym zakresie skarga nie zawiera jakichkolwiek zarzutów co do prawidłowości przyjętej przez organ powierzchni użytkowanej rolniczo, autor skargi przyznaje nawet, że "są to powierzchnie do weryfikacji". Sąd z urzędu nie znalazł podstaw aby ustalenia organu co do tej okoliczności zakwestionować. Zgodnie z art. 58 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 jeśli w odniesieniu do danej grupy upraw obszar zadeklarowany na cele jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 57, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3 % lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20 % zatwierdzonego obszaru. Jeśli różnica ta przekracza 20 % zatwierdzonego obszaru, w odniesieniu do danej grupy upraw nie przyznaje się żadnej pomocy obszarowej. J. K. zadeklarował do płatności JPO powierzchnię 4,92 ha. Na podstawie przeprowadzonej kontroli administracyjnej stwierdzono, że powierzchnia kwalifikująca się do płatności JPO wynosi 4,58 ha. Zawyżenie powierzchni działek rolnych o 0,34 ha stanowi 7,4236% powierzchni zatwierdzonej, a więc, stosownie do cytowanego wyżej przepisu, płatność przysługująca do powierzchni 4,58 ha została pomniejszona o dwukrotność wykrytego zawyżenia (0,68 ha). W efekcie organ prawidłowo wyliczył, że powierzchnia, do której przysługiwała skarżącemu płatność, wyniosła 3,90 ha. Iloczyn tej powierzchni i stawki płatności JPO na rok 2010 tj. 562,09 zł/ha, równy jest przyznanej kwocie 2192,15 zł. Zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy o płatnościach rolnikowi, który w danym roku spełnia warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej, przysługują płatności uzupełniające do powierzchni upraw: - roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych – płatność zwierzęca (pkt 2), - innych roślin i do powierzchni gruntów ornych, na których nie jest prowadzona uprawa roślin (uzupełniająca płatność podstawowa UPO) – (pkt 3), do których została przyznana jednolita płatność obszarowa. Warunkiem przyznania płatności uzupełniającej jest więc spełnienie warunków przyznania jednolitej płatności obszarowej. Skarżący zadeklarował do płatności UPO powierzchnię 3,29 ha. Na podstawie przeprowadzonej kontroli ustalono, że powierzchnia kwalifikująca się do płatności wynosi 3,28 ha. Różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną, a stwierdzoną, wynosiła 0,01 ha (zmniejszenie dotyczy powierzchni działki rolnej E1 położonej na działce ew. nr [...]). Skarżący nie zakwestionował ustaleń organu w zakresie powierzchni tej działki rolnej. Zgodnie z art. 57 ust. 3 Rozporządzenia Nr 1122/2009 (w brzmieniu na dzień złożonego wniosku) bez uszczerbku dla zmniejszeń lub wykluczeń zgodnie z art. 58 i 60 niniejszego rozporządzenia, w przypadku wniosków o przyznanie pomocy w ramach systemów pomocy obszarowej, z wyłączeniem pomocy z tytułu ziemniaków skrobiowych i nasion jak przewidziano w tytule IV rozdział 1 sekcje 2 i 5 rozporządzenia (WE) nr 73/2009, jeśli obszar zadeklarowany w pojedynczym wniosku przekracza obszar zatwierdzony dla danej grupy upraw, pomoc oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego dla przedmiotowej grupy upraw (jeżeli różnica wynosi nie więcej niż 3% lub dwa hektary). Płatność została więc przyznana do powierzchni ustalonej tj. 3,28 ha. Kwota 1073,48 zł stanowi iloczyn powierzchni 3,28 ha i stawki płatności UPO na rok 2010 – 327,28 zł/ha. Skarżący wnioskował także o przyznanie płatności zwierzęcej (art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy o płatnościach) do powierzchni 1,43 ha. Na podstawie kontroli ustalono, że powierzchnia, do której może zostać przyznana płatność zwierzęca wynosi 1,10 ha. Różnica wynika, podobnie jak w przypadku płatności JPO, z tego, że do płatności nie zostały zakwalifikowane działki rolne C i CC jako, że ich powierzchnia stwierdzona jest mniejsza niż 0,1 ha, ponadto w przypadku działki B różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a stwierdzoną wyniosła 0,02 ha. W związku z tym, przyznana mu została płatność do powierzchni 1,10 ha, a kwota 482,93 zł stanowi iloczyn powierzchni ustalonej 1,10 ha oraz stawki płatności zwierzęcej na rok 2010 – 439,03 zł/ha. Co prawda w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że kwota ta wynosi 136,10 zł, jednak prawidłowo przedstawiony sposób wyliczenia płatności nie pozostawia wątpliwości, że błąd nastąpił na skutek oczywistej omyłki pisarskiej. Pozostałe wnioskowane płatności (do upraw roślin strączkowych i motylkowych drobnonasiennych oraz płatność do krów) zostały przyznane zgodnie z wnioskiem i bez pomniejszeń, a sam skarżący decyzji w tym zakresie nie kwestionował. Dlatego rozstrzygnięcie organu w tej części Sąd uznał za prawidłowe. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.