II SA/Ke 106/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Chobian po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2012r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E.D. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi E.D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania dotyczącego aktu własności ziemi p o s t a n a w i a: zwolnić E.D. od kosztów sądowych w całości. Postanowieniem z dnia 9 marca 2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odrzucił skargę E. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 lutego 2012r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania dotyczącego aktu własności ziemi, z uwagi na nieuiszczenie wpisu sądowego w kwocie 200 zł. W dniu 16 maja 2012r. skarżąca zwróciła się do Sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi. W odpowiedzi na wezwanie Sądu do wskazania kiedy ustała przyczyna uniemożliwiająca uiszczenie wpisu skarżąca złożyła na urzędowym formularzu PPF wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje. W myśl ogólnej zasady wynikającej z obowiązujących przepisów dotyczących postępowań sądowych koszty sądowe pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Tym niemniej regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Na prawo pomocy składa się zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Zgodnie z art. 245 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie fachowego pełnomocnika. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do treści art. 246 § 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1, prawo pomocy w zakresie całkowitym) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku Sygn. akt II SA/Ke 106/12 utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2, prawo pomocy w zakresie częściowym). Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że wnioskodawczyni prowadzi gospodarstwo domowe razem z mężem. Źródłem ich utrzymania jest emerytura skarżącej w kwocie 1461 zł i renta jej męża w kwocie 1130 zł, łącznie 2591 zł (netto, co wynika z załączonych do wniosku pism ZUS). Wnioskodawczyni nie wykazała innego majątku poza mieszkaniem o pow. 39,80 m². Skarżąca podała następujące wydatki: zakup leków dla obojga małżonków – około 1000 zł (często więcej), czynsz – 300 zł, koszty energii elektrycznej – około 100 zł, gazu – około 120 zł, dojazdów na rehabilitację – około 150 zł, opieki nad mężem – około 250 zł, w sumie około 1920 zł. Do wniosku dołączono kserokopię faktury VAT z dnia 16.05.2012r. na zakup leków na kwotę 1149 zł. Zdaniem Sądu E. D. wykazała, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów sądowych bez uszczerbku utrzymania koniecznego. Tym samym, oceniając sytuację majątkową skarżącej, w świetle przesłanek z art. 246 p.p.s.a., stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności, które dają podstawę do zwolnienia jej od kosztów sądowych w całości. Orzekając w tym względzie Sąd miał na uwadze wysokość dochodu E. D. i jej męża, tj. 2591 zł na dwie osoby, co przy uwzględnieniu kosztów zakupu leków i utrzymania w świetle doświadczenia życiowego z trudem wystarcza na zaspokojenie wszystkich podstawowych potrzeb życiowych skarżącej i jej męża. Uwzględniając powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 243 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.