II SA/Ke 1061/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka (spr.),, Asesor WSA Sylwester Miziołek, Protokolant Referent stażysta Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 czerwca 2006r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie uznania winnym naruszenia dyscypliny służbowej oddala skargę. Orzeczeniem Nr [...] z dnia [...] ., Komendant Powiatowy Policji w S. uznał A. W. za winnego naruszenia dyscypliny służbowej polegającej na tym, że przebywając na zwolnieniu lekarskim w okresie od 15 października 2004 r. do 1 listopada 2004 r. nie zdeponował swojej broni palnej służbowej u dyżurnego KPP S. pomimo takiego obowiązku, naruszając w ten sposób przepisy § 11 pkt 3 ppkt d Zarządzenia Nr 6/2000 KGP z dnia 16 maja 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów, co stanowi czyn określony w art. 132 ust. 3 ppkt 3 Ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji i odstąpił od ukarania. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, iż A. W. mimo obowiązku wynikającego w wyżej wymienionego zarządzenia, przebywając na zwolnieniu lekarskim pozostawiał przydzieloną mu broń służbową w szafie pancernej, a nie zdeponował jej u dyżurnego KPP w S. Wbrew twierdzeniom obwinionego, został on zapoznany z treścią obowiązujących przepisów dotyczących przechowania broni służbowej, co więcej we wniosku z dnia 12 listopada 2002 r. o przydzielenie broni, potwierdził własnoręcznym podpisem zapoznanie się z Zarządzeniem Nr 6/2000 KGP z dnia 16 maja 2000 r. Rozpoznając odwołanie od tego rozstrzygnięcia, wniesione przez A.W., Wojewódzki Komendant Policji orzeczeniem Nr [...] z [...] utrzymał je w mocy. Organ II instancji podniósł, że skarżący został zapoznany z treścią stosownych przepisów, dotyczących zasad przyznawania i użytkowania broni służbowej, w tym także z przepisami dotyczącymi przechowywaniem broni. Fakt, iż A.W. zabezpieczył przydzieloną mu broń służbową w szafie pancernej znajdującej się w budynku KPP stanowi, zdaniem organu II instancji, okoliczność łagodzącą, jednakże swoim zachowaniem skarżący niewątpliwie naruszył obowiązek wynikający z § 7 Zarządzenia nr 2/2001 Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia 12 czerwca 2001 r., który stanowi o konieczności zdeponowania przez policjanta przydzielonej broni służbowej podczas zwolnienia lekarskiego u dyżurnego KPP S. Wojewódzki Komendant Policji podkreślił, iż A.W. jest policjantem z długoletnim stażem służby i wielokrotnie uczestniczył w szkoleniach w ramach doskonalenia zawodowego. Skarżącego poddawano także sprawdzianom wiedzy z zakresu zasad posługiwania się bronią służbową, jak również był obecny na licznych odprawach służbowych, w trakcie których przypominano zasady użytkowania broni. W przekonaniu organu II instancji, nie zasługują na przymiot wiarygodności wyjaśnienia skarżącego odnoszące się do nieznajomości stosownych przepisów. Zastosowane w sprawie rozstrzygnięcie jest jak najmniej dotkliwe dla obwinionego, gdyż przełożony dyscyplinarny oceniając charakter zarzucanego policjantowi czynu, zgodnie z art. 135j ust. 5 ustawy o Policji odstąpił od ukarania, bowiem stopień szkodliwości przewinienia dla służby nie był znaczny. Skargę od powyższego rozstrzygnięcia złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. W. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji. Skarżący zarzucił, iż przy wydaniu decyzji naruszono przepisy art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. i art. 11 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz rażące naruszenie interesu skarżącego wbrew zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. W przedmiotowej sprawie bezpodstawnie zastosowano także § 11 pkt 3d Zarządzenia Nr 6/2000 KGP z dnia 16 maja 2000 r. w sprawie przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów. A. W. podniósł, iż nie został należycie zapoznany z przepisami w/w Zarządzenia KGP, a także z Zarządzeniem nr 2/2001 Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia 12 czerwca 2001 r. Jego zdaniem zarówno organ I jak i II instancji nie zdołał w sposób należyty wykazać, iż znał on treść powyższych przepisów, gdyż w aktach sprawy nie znajdują się żadne dokumenty przez niego podpisane, które świadczą o poinformowaniu skarżącego o obowiązujących regulacjach. Ponadto z powołanego w zaskarżonej decyzji przepisu § 11 pkt 3d zarządzenia Komendanta Głównego Policji wynika, że w okresie korzystania ze zwolnienia lekarskiego zabrania się posiadania przy sobie broni służbowej, a poza sporem jest to, że w okresie, kiedy ze zwolnienia korzystał przydzielona mu broń została należycie zabezpieczona i pozostawała w będącej jedynie do jego dyspozycji szafie pancernej. Ponadto powszechną praktyką było, że policjancie przebywający na zwolnieniu lekarskim nie deponowali broni, a jedynie wobec niego wszczęto postępowanie dyscyplinarne z tego powodu. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie, podnosząc argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje : Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji podnieść należy, że w toku rozpoznania sprawy organy obu instancji nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Ustalony stan faktyczny nie jest sporny, a wynika z niego, że w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim policjant A. W. przydzieloną mu do użytku broń służbową pozostawił w znajdującej się w budynku KPP w S. szafie pancernej będącej w jego dyspozycji. Prawidłowo organy obu instancji przyjęły przy tym, że naruszył w ten sposób dyscyplinę służbową w rozumieniu art. 132 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji ( Dz.U. 02.7.58). Przepisy Zarządzenia Nr 6/2000 Komendanta Głównego Policji z 16 maja 2000 r. oraz Zarządzenia Komendanta Powiatowego Policji w S. nr 2/2001 z 12 czerwca 2001 r. w sposób szczegółowy regulują sposób zabezpieczenia broni w czasie pobytu policjanta na zwolnieniu lekarskim. I tak § 11 pkt 3 d Zarządzenia Nr 6/2000 KGP z dnia 16 maja 2000 r. w sprawie przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów stanowi, iż zabrania się policjantowi posiadania przy sobie broni palnej podczas urlopu, pobytu w szpitalu lub w sanatorium oraz w okresie korzystania ze zwolnienia lekarskiego, zaś § 20 ust. 4 zarządzenia nakazuje policjantowi zdać w takim przypadku broń palną krótką na przechowanie. Jest przy tym oczywiste, że użyte w tym przepisie określenie "zdać na przechowanie" nie oznacza pozostawienia jej w szafie pancernej, do której dostęp ma wyłącznie policjant. Faktycznie bowiem broń nadal pozostaje w jego dyspozycji mimo przebywania na zwolnieniu lekarskim ( urlopie ), a eliminacja takich właśnie sytuacji jest celem powołanych przepisów zarządzenia. Szczegółowa regulacja sposobu przechowywania broni krótkiej przez policjantów pozostawiona została w gestii kierowników poszczególnych jednostek Policji ( § 16 ust. 1 zarządzenia ). Na tej właśnie podstawie Komendant Powiatowy Policji w S. wydał zarządzenie nr 2/2001 z 12 czerwca 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad użytkowania broni palnej przez policjantów. Zapis § 7 tego Zarządzenia w sposób wyraźny nakazuje policjantowi przed udaniem się na zwolnienie lekarskie zdać broń służbową Komendantowi, Naczelnikowi Sekcji, Kierownikowi Referatu lub Ogniwa, lub dyżurnemu jednostki, w której pełni służbę. W świetle powołanych wyżej przepisów oraz stanu faktycznego ustalonego w sprawie oczywistym się staje, że skarżący nie postąpił wprawdzie wbrew zakazowi określonemu w § 11 pkt 3 zarządzenia nr 6/2000 ( gdyż w czasie zwolnienia lekarskiego istotnie nie miał broni przy sobie ), jednak niewątpliwie dyscyplinę służbową naruszył poprzez brak zdania tej broni wyznaczonemu policjantowi. Poglądu powyższego nie zmienia fakt, że – jak twierdzi skarżący – większość funkcjonariuszy nie deponowała broni w czasie urlopów czy zwolnień lekarskich. Tego rodzaju powszechna praktyka – o ile miała rzeczywiście miejsce – jako niewątpliwie sprzeczna z poleceniami przełożonych zawartymi w cytowanych wyżej zarządzeniach, nie może uchylać obowiązku każdego policjanta do przestrzegania zasad dyscypliny służbowej. Odnosząc się do zarzutów A. W., iż w aktach nie ma dowodu potwierdzającego fakt zapoznania z treścią wyżej cytowanych Zarządzeń, podnieść należy, iż zarówno organ I jak i II instancji podkreślił, iż na k. 80 akt administracyjnych znajduje się kserokopia wniosku skarżącego o przydzielenie broni z dnia 12 listopada 2002 r., w którym własnoręcznym podpisem świadczy, że został zapoznany z treścią Zarządzenia nr 6/2000 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 maja 2000 r. Autentyczności podpisu złożonego pod tym dokumentem skarżący w toku postępowania dyscyplinarnego nie kwestionował. Słusznie zatem organy przyjęły, że A.W. został zaznajomiony z treścią stosownych przepisów. Nawet jeżeliby nie zostało mu przedstawione zarządzenie Komendanta Policji w S. z dnia 12 czerwca 2001 r., to zarządzenie Komendanta Głównego Policji nr 6/2000 ( które było mu znane ) w sposób jednoznaczny stanowi, iż przed udaniem się na zwolnienie lekarskie policjant obowiązany jest zdać broń służbową na przechowanie. Co do zarzutu skarżącego, iż wydane orzeczenie narusza w sposób rażący słuszny interes skarżącego, a postępowanie prowadzone było "nieobiektywnie" należy zauważyć, że zarówno organ I jak i II instancji wziął pod uwagę okoliczność łagodzącą, jaką niewątpliwie było pozostawienie broni w szafie pancernej, a także fakt, iż przewinienie owo miało charakter nieumyślny. Rozstrzygnięcie jakie zapadło ma przy tym najmniejszy stopień dotkliwości spośród przewidzianych w ustawie o Policji. Co do zawartego w skardze zarzutu naruszenia zasad określonych w kodeksie postępowania administracyjnego ( art. 7, 8 i 11 kpa ) wyjaśnienia wymaga, że z mocy art. 135p ustawy o Policji, do postępowania dyscyplinarnego zastosowanie mają jedynie przepisy tej ustawy oraz – w zakresie nieuregulowanym – odpowiednio przepisy kodeksu postępowania karnego, dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. Powołane w skardze przepisy kpa nie mają więc tu zastosowania, a zatem nie można mówić o ich naruszeniu przez organy. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.