II SA/Ke 1070/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędzia WSA Renata Detka, Protokolant Joanna Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2016 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokata A. M. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym VAT w kwocie 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wojewoda decyzją z [...], po rozparzeniu odwołania D.S. od decyzji Starosty z [...], orzekającej w punkcie 1 o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości położonej w miejscowości S. (obręb 23 – S.), oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], o pow. 0,2100 ha, stanowiącej zgodnie z księgą wieczystą [...] własność D.S., poprzez udzielenie Polskiej Spółce Gazownictwa Sp. z o. o. z siedzibą w Warszawie zezwolenia na przeprowadzenie przez opisaną nieruchomość przewodów i urządzeń służących do przesyłania gazu ziemnego, tj. gazociągu wysokiego ciśnienia DN 500, PN 6,3 MPa, MOP 6,0 MPa wraz z linią światłowodową, na długości 37,5 m w odległości ok. 16,1 m od granicy z działką [...] w południowo zachodniej jej części oraz w odległości ok. 33,8 m od granicy z działką nr [...] w południowej części; w punkcie 2 orzekającej o ustanowieniu pasa strefy kontrolowanej gazociągu na czas eksploatacji o szer. 8 m (po 4 m z każdej strony od osi gazociągu), jako trwałego ograniczenie praw rzeczowych na nieruchomości objętej wnioskiem, na długości 37,5 m; w punkcie 3 zobowiązującej właściciela nieruchomości do jej udostępnienia w celu wykonania czynności związanych z założeniem, a następnie konserwacją oraz usuwaniem awarii przewodów i urządzeń; w punkcie 4 zobowiązującej PSG do przywrócenia nieruchomości do stanu pierwotnego niezwłocznie po zakończeniu robót; w punkcie 5 wskazującej, że jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu pierwotnego stanie się niemożliwe albo spowoduje nadmierne trudności lub koszty, bądź na skutek zrealizowania inwestycji zmniejszy się wartość nieruchomości, w odrębnej decyzji ustalone zostanie odszkodowanie za wynikłe z tego tytułu szkody; w punkcie 6 wskazującej, że ostateczna decyzja stanowić będzie podstawę wpisu do księgi wieczystej, na podstawie art. 9a oraz art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r., o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz. U. z 2015r., poz. 782 ze zm.), zwanej dalej "u.g.n." oraz art. 138 § 1 pkt 2 kpa: I. uchylił zaskarżoną decyzję w zakresie rozstrzygnięcia zawartego w punktach 2 i 3 sentencji decyzji i w tym zakresie: 2. ustanowił pas strefy kontrolowanej gazociągu, na czas jego eksploatacji o szerokości 8,0 m (po 4,0 m z każdej strony osi gazociągu), o pow. 300 m2 jako trwałe ograniczenie praw rzeczowych na nieruchomości objętej wnioskiem, na długości 37,5 m; 3. zobowiązał właściciela do udostępnienia części nieruchomości w zakresie wskazanym w punkcie 1 decyzji, w celu wykonania czynności związanych z założeniem, a następnie z konserwacją oraz usuwaniem awarii przewodów i urządzeń do przesyłania gazu ziemnego tj. gazociągu wysokiego ciśnienia DN 500, PN 6,3 MPa, MOP 6.0 MPa wraz z linią światłowodową; II. utrzymał w mocy decyzję w pozostałym zakresie. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że D.S. jest właścicielką nieruchomości położonej w obrębie S., oznaczonej jako działka nr [...]. Ostateczną decyzją z 2 grudnia 2013 r. o lokalizacji inwestycji celu publicznego Wójt Gminy ustalił sposób zagospodarowania i warunki zabudowy terenu dla inwestycji obejmującej budowę gazociągu wysokiego ciśnienia DN 500 wraz z budową kabla światłowodowego do technicznej obsługi gazociągu, zabudowie na gazociągu zespołu zaporowo-upustowego (ZZU), budowie infrastruktury towarzyszącej, oznakowania trasy gazociągu. Decyzja objęła swym zakresem także działkę nr [...]. Linie rozgraniczające teren inwestycji oznaczono na załączniku graficznym do decyzji. Trasa projektowanego gazociągu wskazana została na mapie sytuacyjno-wysokościowej, stanowiącej załącznik do wniosku o wydanie decyzji w trybie art. 124 u.g.n. Wojewoda zwrócił uwagę, że udzielenie zezwolenia, o którym mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości. Z materiału dowodowego wynika, że pełnomocnik inwestora podjął rokowania z właścicielką działki. Inwestor na piśmie przedstawił jej szczegółowe informacje na temat planowanej inwestycji, w tym proponowanego wynagrodzenia za umieszczenie gazociągu na nieruchomości. Nadto zobowiązał się do uporządkowania terenu i doprowadzenia go do stanu pierwotnego po zakończeniu robót. Rokowania te nie przyniosły zgody na udostępnienie działki. Organ odwoławczy podkreślił, że materiał dowodowy potwierdza, że rokowania w niniejszej sprawie prowadzone były w sposób prawidłowy, a brak pozytywnego ich zakończenia uzasadniał złożenie wniosku w trybie art. 124 u.g.n. Dodał, że organ rozstrzygający w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości nie posiada żadnych uprawnień do oceny merytorycznej tych rokowań. Winien jedynie stwierdzić, czy miały one miejsce i czy zakończyły się wynikiem negatywnym (brak zgody). Nadto, powołując się na orzecznictwo NSA wskazał, że proces rokowań nie może przebiegać w nieskończoność i może być on przerwany w dowolnym czasie, jeśli jedna ze stron dojdzie do przekonania, że nie ma szans na zawarcie porozumienia. Następnie Wojewoda zauważył, że przepis rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. (Dz. U. 2013. poz. 640) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie, wskazuje szerokość stref kontrolowanych (§ 10 pkt 6), które powinny być wyznaczone na okres eksploatacji gazociągu. Strefa kontrolowana to obszar wyznaczony po obu stronach osi gazociągu, w którym operator sieci gazowej podejmuje czynności w celu zapobieżenia działalności mogącej mieć negatywny wpływ na trwałość i prawidłową eksploatację gazociągu. Ponadto uzasadniony interes właściciela nieruchomości wymaga, by przebieg planowanej inwestycji był dla jego nieruchomości jak najmniej uciążliwy, a zakres ingerencji inwestora w prawa właścicielskie sprowadzony do niezbędnego minimum. W kwestii tej organ podniósł, że we wniosku inwestora w sposób wyczerpujący scharakteryzowano m.in. uwarunkowania techniczno-ekonomiczne i uzasadnienie ogólne. Wnioskujący podkreślił, że nowy gazociąg zapewni przesył gazu ziemnego z Sandomierza w kierunku Ostrowca Świętokrzyskiego i Kielc. Inwestycja zapewni bezpieczeństwo zaopatrzenia w paliwo gazowe odbiorców. Obecnie eksploatowany gazociąg DN 350 pracuje na granicy możliwości technicznych oraz uniemożliwia zwiększenie dostaw gazu w rejonie Ostrowca Świętokrzyskiego i Kielc. Ponadto jest on wyeksploatowany i w złym stanie technicznym, co przekłada się na bezpieczeństwo ludzi i mienia. Trasa projektowanego gazociągu została wyznaczona przy uwzględnieniu warunków terenowych (np. przekroczenie istniejących dróg), technicznych (np. wyeliminowanie zbędnych załamań i zmian kierunków trasy, co ma wpływ na ewentualne awarie), obowiązujących przepisów prawa oraz uwarunkowań ewidencyjnych i urbanistycznych. Zdaniem wnioskodawcy zmiana projektowanej trasy jest niemożliwa, gdyż skutkowałaby wprowadzeniem dodatkowych punktów zmiany kierunku przebiegu gazociągu. Przyczyniłoby się to do dodatkowego ryzyka pojawienia się potencjalnych miejsc awarii na połączeniach kształtek oraz utrudniłoby lub wręcz uniemożliwiłoby zastosowanie urządzeń diagnostycznych. Wiązałoby się to także ze zwiększeniem długości i obszaru strefy kontrolowanej projektowanej inwestycji. Nadto inwestor nadmienił, że zobowiązuje się do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po zrealizowaniu inwestycji. Organ odwoławczy stwierdził, że opisane stanowisko inwestora jest zasadne i wyczerpujące, a planowana trasa gazociągu jest trasą ingerującą w jak najmniejszym stopniu w prawo własności i jednocześnie pozwala inwestorowi na zrealizowanie celu publicznego. Z materiału dowodowego wynika, że działka nr [...] zgodnie z ewidencją gruntów stanowi użytek budowlany o pow. 0,0800 ha i użytek rolny - grunt klasy Rll o pow. 0,1300 ha. W obszarze budowlanym na działce zlokalizowany jest budynek mieszkalny, natomiast użytek rolny wykorzystywany jest pod uprawy. Wybudowanie gazociągu na tej działce nie wpłynie negatywnie na dalszy sposób jej użytkowania. Odnosząc się do poruszonej w odwołaniu kwestii braku określenia wysokości odszkodowania organ zaznaczył, że ewentualne odszkodowanie zostanie ustalone w odrębnej decyzji, jednakże dopiero po zakończeniu realizacji inwestycji i po stwierdzeniu, że przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty. Organ odwoławczy podniósł, że powodem uchylenia punktu 2. był błąd rachunkowy powstały przy obliczaniu powierzchni ograniczanej strefy kontrolowanej, wynikający z przeliczenia długości gazociągu przechodzącego przez działkę (37,5 m) pomnożonej przez szerokość strefy kontrolowanej (8m). Z kolei punkt 3 uchylono z powodu braku precyzyjnego określenia w tym punkcie obszaru nieruchomości, na którym następuje ograniczenie prawa właściciela do nieruchomości. Zgodnie bowiem z tą częścią decyzji organu I instancji (pkt 3), właścicielka nieruchomości została zobowiązana do udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z założeniem, a następnie z konserwacją oraz usuwaniem awarii przewodów i urządzeń służących do przesyłania gazu ziemnego tj. gazociągu wysokiego ciśnienia wraz z linią światłowodową. Z takiego rozstrzygnięcia wynika, że skarżąca została zobowiązana do udostępnienia całej swojej nieruchomości, oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. 0,2100 ha, podczas gdy ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości dotyczy tylko części nieruchomości. Tym samym orzeczenie organu I instancji w punkcie 3 wykracza poza zakres żądania inwestora wynikający z wniosku. Organ II instancji uznał, że zarzuty podnoszone w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie. Zarzut, iż skarżąca nigdy nie wyraziła zgody na przebieg gazociągu przez jej nieruchomość jest zupełnie niezrozumiały. To właśnie brak zgody właściciela na realizację inwestycji celu publicznego (brak zawarcia umowy przesłanej przez PSG), daje inwestorowi prawo złożenia wniosku do starosty o administracyjne ograniczenie nieruchomości, co w niniejszej sprawie nastąpiło. Decyzja Wójta Gminy Bodzechów jest ostateczna, co daje podstawę do żądania wykonania prac, zatem zarzut braku waloru ostateczności nie jest trafny. Zarzut nieprzeprowadzenia rokowań jest również bezpodstawny. W sprawie bez wątpienia rokowania zostały przeprowadzone przez pełnomocnika inwestora, co potwierdzają m.in. pisma oraz notatki służbowe zgromadzone w aktach sprawy. Propozycja właścicielki odnośnie wykupu całej zabudowanej nieruchomości lub zamiany jej na inną podobną, nie może zostać uwzględniona. Roszczenie o wykup nie jest elementem postępowania prowadzonego w trybie art. 124 u.g.n. i nie podlega załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej. Z kolei fakt, że na spornej nieruchomości jest już jeden gazociąg, nie ma wpływu na niniejsze postępowanie. Ponadto zarzut dotyczący usytuowania gazociągu zbyt blisko budynku mieszkalnego, nie może być przedmiotem oceny w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji z art. 124 u.g.n. Kwestia zachowania bezpiecznej odległości pomiędzy budynkiem mieszkalnym a gazociągiem będzie przedmiotem analizy i oceny na kolejnym etapie postępowania administracyjnego zmierzającego do zatwierdzenia projektu budowlanego, na podstawie którego projektowany gazociąg będzie realizowany. Natomiast kwestia zmiany trasy gazociągu na obecnym etapie postępowania jest niemożliwa, albowiem lokalizacja ta wynika z ostatecznej decyzji Wójta Gminy. Kolejny zarzut, dotyczący braku szczegółowego określenia w decyzji przedmiotu ograniczenia i jego terytorialnego zakresu, jest zupełnie nieuzasadniony. Przedmiot ograniczenia jak również zakres tego ograniczenia zostały precyzyjnie określone w punktach 1 i 2 decyzji Starosty. Również zarzut braku w sprawie odpowiedniej analizy, jakie skutki (ekologiczne, zdrowotne i materialne) zaistnieją w przypadku przeprowadzenia gazociągu przez nieruchomość, jest nieuzasadniony, gdyż z żadnych przepisów prawa nie wynika, aby wydanie decyzji w trybie art. 124 u.g.n. było uzależnione od uzyskania jakiejkolwiek opinii sporządzonej przez biegłego. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję, domagając się jej zmiany, D.S. zarzuciła: sprzeczność istotnych ustaleń z treścią zebranego materiału dowodowego, naruszenie art. 112 ust. 3, art. 124 ust. 3 u.g.n., naruszenie art. 7, 77, 79, 85, 106 kpa oraz art. 5, 140, 143 kodeksu cywilnego. W uzasadnieniu zarzuciła, że w niniejszej sprawie nie było żadnych rokowań w przedmiocie zgody na udostępnienie gruntu jak również nie przedstawiono jej żadnej oferty kupna czy zamiany. W przypadku prowadzenia rokowań winien być sporządzony protokół i przedstawiony stan faktyczny obu stron. Tymczasem ona nie podpisywała dokumentu czyniącego zadość tym wymogom co wskazuje, że dokumenty były sporządzanie nie w jej obecności.. Skarżąca zarzuciła, że decyzja Wójta Gminy o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest nieprawomocna, gdyż WSA nie wydał orzeczenia. Jej zdaniem "brak ustawowych znamion celu publicznego inwestycji w formie zaplanowanej" i decyzja narusza art. 52 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Dodała, że była z jej strony propozycja wykupu całej nieruchomości lub zamiany jej na inną podobną, jednak nikt nie podjął negocjacji w tym przedmiocie. Ponadto przez jej działkę przebiega już jeden gazociąg i posadowienie kolejnego jest sprzeczne z prawem. Zdaniem skarżącej wszelkie sporne kwestie powinny być uzgodnione w niniejszym postępowaniu, a nie jak twierdzi organ odwoławczy w innych postępowaniach. Podkreśliła, że przeprowadzenie gazociągu w odległości 3 metrów od budynków jest niezgodne z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury, wskazującego 17, 5 metra jako odległość bezpieczną, a strefa kontrolowana wyznaczona przez organ nie mieści się w granicach jej nieruchomości. Ponadto skarżąca wskazała, że skoro zmieniono trasę projektowanego gazociągu przez pewne nieruchomości, to gołosłownym jest twierdzenie, że zmiana przebiegu trasy gazociągu jest niemożliwa. W opinii skarżącej analiza uciążliwości orzekanego ograniczenia w istotny i znaczny sposób wykracza poza uregulowania określone w u.g.n. Nadto od wszczęcia postępowania nie przeprowadzono odpowiedniej analizy, jakie skutki (ekologiczne, zdrowotne i materialne) zaistnieją w przypadku przeprowadzenia gazociągu przez nieruchomość. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuję: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawą materialną zaskarżonej decyzji jest art. 124 u.g.n., zgodnie z którym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Tak więc aby możliwe było uwzględnienie wniosku o wydanie decyzji na podstawie tego przepisu konieczne jest ustalenie, że inwestycja należy do inwestycji celu publicznego, jest ona przewidziana w planie miejscowym bądź została wydana decyzja ustalająca jej lokalizację na nieruchomości, której dotyczy wniosek, a ponadto właściciel tej nieruchomości nie wyraża zgody na ograniczenie sposobu korzystania ze swojej własności, a więc nie wyraża zgody na zlokalizowanie inwestycji na swojej nieruchomości. Ta ostatnia okoliczność powinna być wykazana dokumentami, potwierdzającymi wcześniejsze przeprowadzenie rokowań, które nie doprowadziły do uzyskania przez inwestora zgody na realizację inwestycji na nieruchomości, której dotyczy wniosek. Ze skargi wynika, że jej autorka kwestionuje ustalenie przez organ, że wniosek dotyczy zgody na ograniczenie sposobu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości z uwagi na realizację inwestycji celu publicznego, a także ustalenie, że zostały przeprowadzone rokowania. Odnosząc się do pierwszego z zarzutów, to przede wszystkim stwierdzić należy, że organ w niniejszej sprawie dysponował ostateczną decyzją Wójta Gminy Bodzechów o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji obejmującej budowę gazociągu wysokiego ciśnienia wraz z budową kabla światłowodowego między innymi na działce [...], będącej własnością skarżącej. Skarga wniesiona na tę decyzję została wyrokiem tut. Sądu oddalona (wyrok z dnia 24 września 2015 r. sygn. akt II SA/Ke 474/14). Pomijając kwestię związania w tej sprawie organu ostateczną decyzją Wójta, to dodatkowo zauważyć należy, że w świetle art. 6 pkt. 2 u.g.n. oraz art. 124 ust. 1 u.g.n. nie może budzić żadnych wątpliwości to, że gazociąg wysokiego ciśnienia jest inwestycją celu publicznego. Zarzut naruszenia w tym postępowaniu art. 52 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest w związku z tym bezzasadny. Co się tyczy zarzutów związanych z rokowaniami, to na wstępie podkreślenia wymaga, że rokowania powinny poprzedzać wniesienie wniosku o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości na podstawie art. 124 u.g.n. i są one prowadzone pomiędzy inwestorem ( osobą lub jednostką organizacyjną zamierzającą wystąpić o zezwolenie) a właścicielem nieruchomości (art. 124 ust. 3 u.g.n.). W takiej bowiem sprawie, w przeciwieństwie do sprawy o wywłaszczenie (art. 114 ust. 1 u.g.n.), organ – starosta – nie prowadzi już żadnych rokowań. W niniejszej sprawie, jak to wynika z akt administracyjnych, inwestor do wniosku dołączył notatkę z 13 kwietnia 2011 r., z której wynika, że właścicielka działki [...] "kategorycznie nie wyraża zgody na poprowadzenie gazociągu. Właścicielka zamknęła drzwi nie podejmując rozmowy. Brak możliwości negocjacji oraz przedstawienia warunków budowy gazociągu oraz umowy cywilnoprawnej", pismo adresowane do D.S. z 13.04.2011 r. wraz z umową, przewidującą między innymi wynagrodzenie w wysokości 30 zł za metr bieżący, z załącznikiem graficznym do umowy i kopertą, w której te dokumenty zostały wysłane na adres skarżącej, na której znajduje się adnotacja doręczyciela "adresat odmówił przyjęcia", pismo D.S. z 8 stycznia 2003 r. adresowane do Karpackiej Spółki Gazownictwa w Tarnowie, z którego wynika, że nie wyraża ona zgody na zajęcie jakiejkolwiek części swojej nieruchomości oraz notatkę urzędową z 29 stycznia 2003 r. z rozmowy telefonicznej ze skarżącą, z której wynika, że podtrzymuje ona swoje stanowisko co do braku zgody na lokalizację gazociągu na jej działce. Zauważyć należy, że D.S. również obecnie prezentuje jednoznaczne stanowisko, iż nie wyraża zgody na usytuowanie gazociągu na jej nieruchomości, chyba, że otrzyma nieruchomość zamienną bądź też, że cała nieruchomość zostanie od niej wykupiona. W tej sytuacji prawidłowo organ doszedł do przekonania, że były prowadzone rokowania, ale nie doprowadziły one do porozumienia w kwestii zgody na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Na ocenę prawidłowości tego ustalenia nie ma wpływu zarzucany przez skarżącą brak protokołu z rokowań z jej podpisem. O prowadzeniu bowiem tych rokowań świadczą dokumenty w postaci pism wysyłanych do skarżącej oraz jej pismo, z którego jednoznacznie wynika, że nie wyraża ona zgody na poprowadzenie gazociągu przez jakąkolwiek część jej nieruchomość. Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarty w wyroku z dnia 17 września 2014 r. (sygn. akt I OSK 296/13, publ. Lex nr 1569512), w którym wskazano, że rokowania polegają na tym, że strony przedstawiają własne stanowiska w sprawie, zgodnie z posiadaną wiedzą i wolą. Brak natomiast wypracowania wspólnego stanowiska na skutek np. niereagowania właściciela nieruchomości na pisma przedsiębiorstwa przesyłowego, musi skutkować uznaniem braku zgody właściciela na przeprowadzenie prac na jego gruncie. Przepis art. 124 ust. 3 u.g.n. nie wymaga prowadzenia "wiecznych rokowań". W związku z powyższym obecnie skarżąca nie może także skutecznie zarzucać, że istnieje możliwość usytuowania tej inwestycji w innym miejscu, a w szczególności poza jej nieruchomością. Ostateczna decyzja o ustaleniu lokalizacji tej inwestycji przewiduje bowiem, że gazociąg będzie przebiegał przez działkę [...]. Słusznie także organ wskazał, że kwestie związane z odległością gazociągu od budynku oraz istniejącego w chwili obecnej starego gazociągu będą badane na następnym etapie procesu inwestycyjnego, a mianowicie w sprawie dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Jak bowiem była już o tym mowa na wstępie, w tej sprawie, prowadzonej na podstawie art. 124 u.g.n., organ jedynie bada, czy inwestycja na nieruchomości, której dotyczy wniosek jest przewidziana w miejscowym planie zagospodarowania lub w decyzji o lokalizacji celu publicznego i czy faktycznie właściciel nie wyraził zgody na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości poprzez założenie i przeprowadzenie po niej instalacji - w tym przypadku gazociągu wysokiego ciśnienia. Obowiązujące przepisy nie przewidują w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji na podstawie art. 124 u.g.n. możliwości przeprowadzania dowodów z analizy i opinii na okoliczność skutków ekologicznych i zdrowotnych inwestycji. Dlatego tez zawarty w skardze zarzut naruszenia art. 7 i 77 kpa jest nieuzasadniony. Również zarzut naruszenia art. 79, 80 i 85 kpa nie zasługuje na uwzględnienie. D.S. o terminie oględzin i rozprawy administracyjnej wyznaczonych na 16 grudnia 2014 r. na godzinę 10 45 i 11 00 została zawiadomiona w dniu 9 grudnia 2014 r. i jak wynika z protokołu oględzin nie zostały one ostatecznie przeprowadzone z uwagi na nieudostępnienie nieruchomości. Skarżąca odmówiła także udziału w rozprawie. Wydanie decyzji na podstawie art. 124 u.g.n. nie jest uzależnione od zajęcia stanowiska przez inny organ, w związku z czym również zarzut naruszenia art. 106 kpa uznać należy za bezzasadny Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 21 ust. 1 Konstytucji R.P. Już bowiem ust. 2 tego samego artykułu dopuszcza wywłaszczenia na cele publiczne. W niniejszej sprawie na skutek zaskarżonej decyzji nie doszło do pozbawienia skarżącej własności nieruchomości ale do ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Jeżeli po zakończeniu robót związanych z realizacją celu publicznego inwestor nie doprowadzi nieruchomości do stanu poprzedniego, ewentualnie wartość tej nieruchomości na skutek inwestycji ulegnie zmniejszeniu, skarżąca będzie mogła ubiegać się na podstawie art. 128 ust. 4 u.g.n. o stosowne odszkodowanie. Jeśli zaś przeprowadzenie gazociągu uniemożliwi dalsze prawidłowe korzystanie z nieruchomości w sposób dotychczasowy albo w sposób zgodny z jej dotychczasowym przeznaczeniem, skarżąca będzie mogła żądać, aby na podstawie art. 124 ust. 5 u.g.n. w drodze umowy tę nieruchomość od niej kupiono. W decyzji wydanej na podstawie art. 124 u.g.n. nie jest możliwe orzekanie o odszkodowaniu (bowiem na tym etapie nie jest wiadome, czy w ogóle dojdzie do powstania szkody), ani tym bardziej orzekanie o wykupie nieruchomości czy też o przyznaniu działki zamiennej. Z kolei odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów kodeksu cywilnego, a mianowicie art. 5, 140 i 142 to w sprawie administracyjnej prowadzonej na podstawie art. 124 u.g.n. nie mają one zastosowania. Ponieważ zawarte w skardze zarzuty okazały się nieuzasadnione, a Sąd z urzędu nie dopatrzył się naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy ani też przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie ar. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zmianami). O wynagrodzeniu reprezentującego skarżącą pełnomocnika w osobie adwokata Sąd orzekł na podstawie art. 250 tej samej ustawy w związku z § 19, § 18 ust. 1 pkt lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013r., poz. 461) oraz w zw. z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800).