II SA/Ke 1075/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Ziomek po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. W. o wymierzenie Wójtowi Gminy Ł. grzywny za niewykonanie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 sierpnia 2016 r. znak: [...] postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącemu E. W. kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. E. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, skargę o wymierzenie Wójtowi Gminy Ł., w trybie art. 154 § 1 i 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, grzywny za niewykonanie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 sierpnia 2016 r. znak: [...] uwzględniającego jego zażalenie na niezałatwienie w terminie sprawy rozgraniczenia nieruchomości oznaczonej jako działka nr 358 z nieruchomością oznaczoną jako działka nr 322 w miejscowości P., gm. Ł., w zakresie wyjaśnienia przyczyn i ustalenia osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie. Na podstawie art. 6 ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa w zw. z art. 149 Ppsa wniósł o orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu skarżący podał, że ww. postanowieniem Kolegium wyznaczyło dodatkowy termin rozpatrzenia wniosku oraz zarządziło wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie. Wójt Gminy Ł. w dniu 5 października 2016 r. wydał decyzję w sprawie rozgraniczenia nieruchomości, w której w ogóle nie odniósł się do zarządzeń określonych postanowieniem Kolegium z dnia 31 sierpnia 2016 r. Do chwili wniesienia skargi Wójt Gminy Ł. nie wykonał więc postanowienia w zakresie wskazania osób winnych. W dniu 12 października 2016 r. skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa, jednak nie otrzymał żadnej odpowiedzi. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Ł. wniósł o jej oddalenie, ewentualnie odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej "Ppsa", sąd odrzuca skargę, której wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1-5a. Skarżący wniósł o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 154 § 1 Ppsa. Przepis ten, w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r., stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa GUS na podstawie odrębnych przepisów (§ 6). Grzywnę w trybie art. 154 § 1 Ppsa można więc wymierzyć tylko w przypadku niewykonania wyroku sądu, nie zaś rozstrzygnięcia (decyzji, postanowienia) organu administracji. W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł o wymierzenie grzywny w trybie art. 154 § 1 Ppsa z powodu niewykonania postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 sierpnia 2016 r. W konsekwencji, skarga wniesiona w trybie art. 154 § 1 Ppsa jest niedopuszczalna. Odnosząc się do żądania skarżącego dotyczącego stwierdzenia bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w zakresie wyjaśnienia przyczyn i ustalenia winnych niezałatwienia sprawy w terminie, wyjaśnić należy, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie ustalenia osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie nie mieści się w kognicji sądów administracyjnych, ponieważ nie dotyczy sprawy, w której wydawane są rozstrzygnięcia, akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 i 9 Ppsa. Postępowanie zainicjowane zażaleniem z art. 37 Kpa ma charakter nadzorczy i służy zdyscyplinowaniu organów właściwych do rozstrzygnięcia sprawy. W doktrynie podnosi się, że zarządzenie wyjaśnienia przyczyn zwłoki, należy do zakresu wewnętrznego urzędowania i może być wykonywane w formach prawnych przewidzianych w przepisach określających organizację i zakres działania tego organu (por. A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do art. 37 Kpa, Lex). Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 Ppsa orzekł jak w pkt I postanowienia. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 Ppsa.