II SA/Ke 1076/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Protokolant Joanna Nowak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 lutego 2015 r. sprawy ze skargi Skarbu Państwa - Nadleśnictwa S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 października 2014 r. znak: [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] decyzją z dnia 7 października 2014r. znak: [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchyliło w całości decyzję Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych w S. z dnia 23 czerwca 2014r. znak: [...] i w to miejsce orzekło o nałożeniu na Skarb Państwa – Nadleśnictwo S. kary pieniężnej w wysokości 14.880zł za zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej nr [...] W.-S.-L. (dz. Nr 109/2) w miejscowości R., bez zezwolenia zarządcy drogi, w okresie od dnia 18.04.2013r. do dnia 2.05.2013r. Organ ustalił następujący stan faktyczny i prawny: W trakcie wykonywanej kontroli dróg w dniu 18.04.2013r. stwierdzono w ciągu drogi powiatowej nr [...] W.-S.-Le w miejscowości R. zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi powiatowej, poprzez składowanie drewna uzyskanego z wycinki lasu. Przedmiotowa droga ujęta jest w tabeli przebiegu dróg powiatowych na terenie Powiatu S., stanowiącej załącznik do Uchwały Nr [...] Rady Powiatu w S. z dnia 28.08.2008r. w sprawie ustalenia przebiegu dróg powiatowych na terenie powiatu S., ogłoszonej w Dzienniku Urzędowym Województwa Nr [...] z dnia 7 listopada 2008r., poz. [...]. Szerokość pasa drogi wynosi 12m i liczona jest od osi jezdni po 6m obustronnie. Drewno ocechowane nr [...] składowane było częściowo w jezdni, a częściowo w poboczu i mieściło się w liniach pasa drogowego. Powyższe ustalenia zostały potwierdzone także w dniu 23.04.2013r. Z czynności kontrolnych sporządzono protokoły i wykonano dokumentację fotograficzną. Informację o usunięciu drzewa w dniu 2 maja 2013r., podał Nadleśniczy Nadleśnictwa S. do protokołu z oględzin w dniu 9 maja 2013r. W uzasadnieniu podkreślono, że początkowo postępowanie w sprawie zajęcia pasa drogowego było prowadzone z udziałem Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w R.. Oględziny z udziałem przedstawicieli Nadleśnictwa S., jako strony postępowania odbyły się w dniu 9 maja 2013r. W toku ponownego rozpatrywania sprawy, dokonano odtworzenia granic pasa drogowego przez uprawnionego geodetę, a protokół z tej czynności został przez strony podpisany. Stwierdzono, że działka nr 109 uległa podziałowi na działki o nr 109/2 i 109/3. W terminie, w którym dokonano zajęcia pasa drogowego, w obrębie działki nr 109/2 prace z zakresu pozyskiwania i zrywki drewna dla Nadleśnictwa wykonywał Zakład Usług Leśnych "M." M. S. Ze złożonych przez niego wyjaśnień wynikało, że wymieniona wyżej firma dokonała wycinki drzew dla Nadleśnictwa S., a drewno zostało złożone w pasie drogowym w okolicy leśniczówki R., które to miejsce wskazał podleśniczy Leśnictwa R. Identyfikacja drewna nastąpiła w oparciu o nr [...], którym posługuje się Nadleśnictwo S. dla cechowania i numerowania surowca drzewnego. Powyższe ustalenia legły u podstaw wydanej w dniu 23.06.2014r. decyzji Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych w S. o wymierzeniu Nadleśniczemu Nadleśnictwa S. kary pieniężnej w wysokości 14.880zł za zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej nr [...] W.-S.-L. (dz. Nr 109/2) w miejscowości R. bez zezwolenia zarządcy drogi. W odwołaniu od tej decyzji Nadleśnictwo wnosiło o jej uchylenie zarzucając brak dostatecznie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, z pominięciem dowodu z urzędowego dokumentu geodezyjnego określającego linie graniczne pasa drogowego oraz kolizję umieszczonego w pasie drogowym drewna, jeżeli taka zachodzi. Zdaniem strony, nie wydzielenie geodezyjnego pasa drogowego skutkuje brakiem podstaw do nakładania kary za zajęcie pasa drogowego. Nadleśnictwo nie było zawiadomione o terminie oględzin i uniemożliwiono mu wypowiedzenie się odnośnie składowanego drewna. Ponadto organ nie udowodnił, że drzewo w pasie drogowym umieściło Nadleśnictwo. Zgodnie ze stanowiskiem odwołującego, działka nr 109, przez którą biegnie droga powiatowa stanowi własność Skarbu Państwa w zarządzie Nadleśnictwa S., co wynika z księgi wieczystej oraz danych z ewidencji gruntów. Stronie nie doręczono decyzji Wojewody z dnia 7.10.2011r., stwierdzającej, że działka nr 109 stała się z dniem 1.01.1999r. własnością Powiatu S. Nadleśnictwo było więc przekonane, że jest wyłącznym zarządcą tamtego terenu i nie można mu przypisać winy. Wyjaśniono, że wprawdzie numer [...] świadczy o pozyskaniu drewna z Nadleśnictwa S., ale mogło ono w tym czasie już być sprzedane i umieszczone tam przez kupującego. Zakwestionowano również nałożenie opłaty na Nadleśniczego zamiast na Nadleśnictwo. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując odwołanie uznało potrzebę zreformowania decyzji organu I instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. z uwagi na błędne określenie podmiotu, któremu wymierzono karę. W ocenie organu, w niniejszej sprawie kara powinna być wymierzona na Skarb Państwa – Nadleśnictwo S., gdyż Nadleśniczy jest wyłącznie reprezentantem tego Nadleśnictwa. W pozostałym zakresie Kolegium w całości podzieliło argumentację zaprezentowaną w treści zaskarżonej decyzji. Przywołując przepisy art. 39 ust. 1, art. 40 ust. 1 – 4 oraz ust. 12 pkt 1 i ust. 13 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych organ odwoławczy stwierdził, że odpowiedzialność za zajęcie pasa drogowego bez zgody zarządcy drogi jest obiektywna i niezależna od winy sprawcy naruszenia. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania Kolegium wskazało, że udział Nadleśnictwa S. w postępowaniu wyjaśniającym był możliwy po otrzymaniu pisma z Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w R. kierowanego do Nadleśniczego Nadleśnictwa S., jako właściwej strony. Zgodnie bowiem z treścią art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991r. o lasach (Dz.U. z 2011r. Nr 12, poz. 59 ze zm.), nadleśniczy prowadzi samodzielnie gospodarkę leśną w nadleśnictwie na podstawie planu urządzenia lasu oraz odpowiada za stan lasu. W okolicznościach niniejszej sprawy należało więc uznać, że stroną jest Nadleśnictwo S., które jest kierowane i reprezentowane przez Nadleśniczego. Przedstawiciele Nadleśnictwa S. brali udział w oględzinach pasa drogowego w dniu 9 maja 2013r. W ocenie Kolegium, kierując się oznaczeniem drewna numerem "[...]", zgodnie z Zarządzeniem nr 22 Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia 29 maja 1999r. w sprawie cechowania i numerowania surowca drzewnego w jednostkach organizacyjnych Lasów Państwowych oraz wyjaśnieniami M. S. wykonującego usługi leśne na rzecz Nadleśnictwa S. w zakresie wycinki drzew, organ I instancji prawidłowo przyjął, że usunięte drewno należało do Nadleśnictwa S., a drewno zostało złożone w pasie drogowym w okolicy leśniczówki R., które to miejsce wskazał Podleśniczy Leśnictwa R., podległy Nadleśniczemu Nadleśnictwa S.. Odwołujący nie przedstawił jakichkolwiek dowodów na okoliczność sprzedaży drzew na rzecz innych podmiotów. Usunięcia drewna z pasa drogowego, dokonało wskazane Nadleśnictwo, co wynika z wyjaśnień strony złożonych w toku postępowania. Nadto w toku postępowania dokonano odtworzenia granic pasa drogowego przez uprawnionego geodetę, ustalając, że szerokość pasa drogowego w okolicy leśniczówki wynosi 10m, a na dalszym odcinku 12m, zaś protokół z tej czynności Nadleśnictwo podpisało bez zastrzeżeń. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podkreślono, że nastąpił podział działki nr 109 w miejscowości R., na działki nr 109/2 i 109/3, a działka nr 109/2 na podstawie decyzji Zarządu Powiatu w S. z dnia 22 stycznia 2013r. znak: [...] przeszła w trwały zarząd Zarządu Dróg Powiatowych w S., co również wynika z rejestru gruntów. Za prawidłowe Kolegium uznało ustalenia organu I instancji w zakresie powierzchni zajętego pasa drogowego oraz terminu zajęcia w oparciu o protokoły z kontroli z dnia 18.04.2013r. oraz wyjaśnienia Nadleśniczego Nadleśnictwa S. ujęte w protokole oględzin z dnia 9.05.2013r. Zdaniem organu odwoławczego, kara pieniężna za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia została wymierzona zgodnie z prawem, z uwzględnieniem stawek opłat wynikających z uchwały Nr [...] Rady Powiatu w S. z dnia 25 marca 2004r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego, zmienionej uchwałą Nr [...] Rady Powiatu w S. z dnia 28 marca 2007r. zważywszy, że ustalono jej wysokość jako iloczyn zajętej powierzchni (12,40m2 jezdni oraz 31 m2 pobocza), stawki opłaty za zajęcie 1m2 pasa drogowego i liczby dni zajmowania pasa drogowego x 10. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 października 2014r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach złożył Skarb Państwa – Nadleśnictwo S. wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżący zarzucił decyzji: - istotne naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na rozstrzygnięcie tj. art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez nie rozpatrzenie zabranego materiału dowodowego w sposób pełny i wnikliwy skutkujący nie odniesieniem się przez organ do zarzutów oraz wniosków dowodowych skarżącego, nie zawiadomienie skarżącego o oględzinach terenu, kiedy drewno rzekomo znajdowało się w okolicach pasa drogowego, w czasie kiedy organ na gruncie ustalał rzekome składowanie drewna oraz wskazanie rzekomej kolizji drewna, brak ustaleń przy pomocy jakich urządzeń z jaką dokładnością było mierzone, brak wskazania przez organ wszystkich numerów drewna i przez to uniemożliwienie wypowiedzenia się Nadleśnictwu S. czy drewno to było faktycznie jego własnością i czy było umieszczone w pasie drogowym, czy też poza tym pasem drogowym. - naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 40 ust. 4 i 12 ustawy o drogach publicznych polegającego na braku wskazania w sposób nie budzący wątpliwości, że Skarżący zajął pas drogowy i umieścił w nim drewno. Zdaniem strony, brak wskazania dokładnie dalszych numerów cechowania drewna uniemożliwia ustalenie, czy w tym okresie, za który zostały naliczone kary było ono faktycznie własnością Nadleśnictwa czy osób trzecich oraz ustalenie faktycznej masy drewna stanowiącej podstawę naliczonej kary. Nadleśnictwo pozyskuje miesięcznie ok. 6 tys. m3 drewna i przy dużej rotacji na skutek sprzedaży zarówno w detalu jak i podmiotom gospodarczym, nie jest w stanie ustalić czyją było własnością. Skarżący zakwestionował ustalenia organów w oparciu o wyjaśnienia S. podnosząc, że nie wiadomo w jaki sposób Pan S. wskazał, że drewno było składowane w pasie drogowym, czy były to oględziny na gruncie, czy w inny sposób. Wskazanie lokalizacji, "w okolicach leśniczówki", nie oznacza, że było to z naruszeniem pasa drogowego. Zgodnie ze stanowiskiem strony, w dacie stwierdzania przez organ, że drewno znajdowało się w okolicach pasa drogowego, organ nie dysponował odtworzonymi granicami pasa drogowego przez uprawnionego geodetę, natomiast ten dokument został wysłany do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego znacznie później. Wskazany dokument podpisany przez przedstawiciela Nadleśnictwa nie zawierał zaznaczonych miejsc zajęcia spornego pasa drogowego. Powyższe oznacza tylko tyle, że Nadleśnictwo nie zakwestionowało wydzielonego pasa, ale nie potwierdziło, że w przedmiotowym okresie znajdowało się tam drewno i faktycznie zajmowało powierzchnię ustaloną jednoznacznie przez organ. Nadinterpretacją ze strony organu jest więc stwierdzenie, że przedstawiciele Nadleśnictwa podpisując protokół dotyczący odtworzenia granic pasa drogowego potwierdzili, że drewno było umieszczone w pasie drogowym i częściowo w jezdni. W ocenie skarżącego organ wadliwie nie odniósł się do kwestii podnoszonych w odwołaniu dotyczących zapisów w księdze wieczystej KW Nr [...], w której działka nr 109 przez, którą przebiega droga jest nadal wpisana jako własność Skarbu Państwa Nadleśnictwo S.. Organ ponosi winę za to, że do dnia zdarzenia nie dokonał zmian w KW, w ewidencji nieruchomości, a punkty graniczne były wyznaczone dopiero 20 grudnia 2013r., czyli po fakcie zdarzenia. Warunkiem wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego jest poczynienie bezspornych ustaleń określających linie graniczne tego pasa jak i miejsca usytuowania drewna. Dokument ten winien być sporządzony w trakcie ustaleń dotyczących złożonego drewna, czyli w dacie zdarzenia, a nie kilka miesięcy po i w dodatku nie zawierający usytuowania tego drewna. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, z argumentacją jak w uzasadnieniu własnej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania jeżeli mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wychodząc z tak zakreślonych granic kognicji, Sąd stwierdził, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 października 2014r. takich naruszeń nie wykazała. Zgodnie z dyspozycją art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2013r., poz. 260), zwanej w dalszej części uzasadnienia ustawą, zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Stosownie do treści ust. 2 cyt. przepisu, zezwolenie o którym mowa w ust. 1 dotyczy: 1) prowadzenia robót w pasie drogowym; 2) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego 3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam 4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1 – 3; Za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę (ust. 3 art. 40). Zasady jej pobierania regulują ust. 4 – 6 art. 40 ustawy. Materialnoprawną podstawą wymierzenia kary pieniężnej jest art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy, w przypadku wystąpienia jednej z przesłanek przewidzianej art. 40 ust. 2, wykazanej przez zarządcę drogi w toku postępowania administracyjnego. W postępowaniu w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego mają zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące przestrzegania zasady dochodzenia do prawdy materialnej (art. 7 k.p.a.) polegającej na podejmowaniu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Obowiązkiem organu jest wyczerpujące zebranie, rozpatrzenie i ocena zebranego materiału dowodowego (art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.), a następnie przedstawienie swego stanowiska w uzasadnieniu odpowiadającym wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Powyższym wymogom organ sprostał ustalając, że w niniejszej sprawie zaistniały okoliczności, które uzasadniały wydanie decyzji wymierzającej karę pieniężną w trybie art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy. Zarzut skarżącego, iż nie uczestniczył w czynnościach kontrolnych związanych z ustaleniem umieszczenia drewna w pasie drogowym nie zasługuje na uwzględnienie. Należy zauważyć, że kontrola w dniu 18.04.2013r. była prowadzona przed wszczęciem postępowania w sprawie zajęcia pasa drogowego drogi powiatowej nr 0582T, zaś zawiadomienie o wszczęciu postępowania skierowane do Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w R., organ ten przekazał Nadleśniczemu Nadleśnictwa S.. W zawiadomieniu zawarto informację o przeprowadzeniu w dniu 9 maja 2013r. oględzin, w których jak wynika ze sporządzonego w tym dniu protokołu uczestniczyli przedstawiciele Nadleśnictwa S.. Strona brała również udział w czynnościach wyznaczenia punktów granicznych ujawnionych uprzednio w ewidencji gruntów i budynków, przez uprawnionego geodetę, a protokół z tych czynności jak podniosło Kolegium, został w dniu 20.12.2013r. podpisany przez przedstawiciela Nadleśnictwa bez zastrzeżeń. Nadto czynny udział strony w postępowaniu gwarantowało również zawiadomienie wydane na podstawie art. 10 § 1 k.p.a, wskazujące Nadleśnictwu S. możliwość zapoznania się z dokumentacją dotyczącą zajęcia pasa drogowego, celem złożenia wyjaśnień w sprawie. Sąd nie podziela zarzutów skargi akcentujących niedostateczne zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego. Zdaniem Sądu, wywody skarżącego w tym względzie ograniczają się do polemiki z oceną dowodów dokonaną w zaskarżonej decyzji. Podważenie tej oceny byłoby skuteczne, gdyby zostało wykazane, że naruszone zostały zasady prawidłowego wnioskowania na bazie poczynionych ustaleń, a tego skarżący nie dowiódł. W sprawach o nałożenie kary pieniężnej za zające pasa drogowego bez wymaganego zezwolenia elementami istotnymi do jej rozstrzygnięcia są dokonane w sposób nie budzący wątpliwości ustalenia, kto dokonał zajęcia, na czym polegało zajęcie, jaka była powierzchnia zajęcia pasa drogowego oraz czas trwania zajęcia, a więc elementy określające podmiot postępowania i dane rzutujące w świetle powołanych przepisów prawa na wysokość orzeczonej kary pieniężnej. Protokół z oględzin sporządzony w toku wykonanej kontroli dróg w dniu 18.04.2013r. w ciągu drogi powiatowej nr [...] W.-S.-L. w miejscowości R., protokół z oględzin przeprowadzonych 23 kwietnia 2013 roku potwierdzający wcześniejsze ustalenia wraz z wykonaną dokumentacją fotograficzną stanowią wiarygodne dowody, na okoliczność stwierdzenia zajęcia pasa drogowego poprzez składowanie drewna pochodzącego z wycinki lasu, zaś w protokole oględzin z 9 maja 2013 r. Nadleśniczy Nadleśnictwa S. wręcz przyznaje fakt usunięcia drewna w dniu 2 maja 2013r. Zarzuty co do wadliwości, dowolności bądź błędów w ustaleniach organu I instancji poczynionych na podstawie przywołanych protokołów z 18 kwietnia 2013 roku, 23 kwietnia 2013 roku i 9 maja 2013 r. są zdaniem Sądu jedynie luźną polemiką, skoro protokół z dnia 20 grudnia 2013r. z czynności wyznaczenia punktów granicznych ujawnionych uprzednio w ewidencji gruntów i budynków jednoznacznie wskazuje granice pasa drogowego, a jak już wcześniej podniesiono, został przyjęty przez strony bez zastrzeżeń. Wbrew twierdzeniom skarżącego, brak dokumentu potwierdzającego granice pasa drogowego w dacie stwierdzenia zajęcia tego pasa, nie oznacza przeszkody dla wymierzenia kary pieniężnej w trybie art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy. Dokonanie czynności geodezyjnego odtworzenia granic pasa drogowego w dniu 20.12.2013r. z których dokumentacja została przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (k. nr 21 akt adm.), w powiązaniu z innymi dowodami, stanowi wyłącznie potwierdzenie ustaleń organu w przedmiocie złożenia drewna w pasie drogowym. Zatem bez wpływu na ocenę prawidłowości dokonanego rozstrzygnięcia pozostaje fakt, że wspomniane czynności dokonano w dniu 20.12.2013r., czyli po dacie stwierdzenia zajęcia pasa drogowego. Droga powiatowa nr [...] W.-S.-L. wykazana jest w tabeli przebiegu dróg powiatowych na terenie Powiatu S., stanowiącej załącznik do Uchwały Nr [...] Rady Powiatu w S. z dnia 28.08.2008r. w sprawie ustalenia przebiegu dróg powiatowych na terenie powiatu S., ogłoszonej w Dzienniku Urzędowym Województwa Nr [...] z dnia 7 listopada 2008r., poz. [...]. Szerokość pasa drogi wynosi 12m i liczona jest od osi jezdni po 6m obustronnie. Wchodząca w skład pasa drogowego działka nr 109/2 została wydzielona z nieruchomości oznaczonej numerem ewidencyjnym 109 będącej własnością Skarbu Państwa w zarządzie Nadleśnictwa S.. Stanowisko odwołującego, zgodnie z którym działka nr 109, przez którą biegnie droga powiatowa stanowi własność Skarbu Państwa w zarządzie Nadleśnictwa S., z powołaniem na treść księgi wieczystej nie wytrzymuje krytyki w związku z wpisem w dziale I-O księgi wieczystej [...], w którym wpisano część działki ewidencyjnej 109 w obrębie R.. Nie oceniając prawidłowości wpisu, z samej treści księgi wieczystej, z której wywodzi swoje twierdzenia skarżący winien wiedzieć, że Nadleśnictwo S. nie zarządza całą działką ewidencyjną 109 i przy dołożeniu należytej staranności z łatwością na podstawie chociażby ewidencji gruntów i budynków mógł ustalić zakres władania zarządzającego. Bezspornie decyzją Wojewody z dnia 7.10.2011r., wydaną na podstawie art. 73 ust. 1 i 3 w zw. z art. 103 ustawy z dnia 13 października 1998r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), stwierdzono, że działka nr 109 stała się z dniem 1.01.1999r. własnością Powiatu S. Podział działki nr 109 zgodnie z wykazem zmian gruntowych wraz z rejestrem gruntowym przyjęto do zasobu Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w dniu 20.04.2010r. pod nr [...]. Następnie decyzją z dnia 22.01.2013r. Zarząd Powiatu S. ustanowił na rzecz Zarządu Dróg Powiatowych w S. trwały zarząd dla nieruchomości stanowiącej własność Powiatu S. oznaczonej nr 109/2 o pow. 4,4319ha. Nie zasługuje na uwzględnienie pogląd skarżącego, że dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotne jest wyjaśnienie kto był właścicielem drewna, które w toku kontroli dróg w dniu 18.04.2013r. znajdowało się w ciągu drogi powiatowej nr [...] W.-S.-L. w miejscowości R., albowiem znaczenie w tym zakresie ma tylko ustalenie kto je tam umieścił i w rezultacie dokonał zajęcia pasa drogowego bez zgody zarządcy drogi. Powyższa kwestia została należycie wyjaśniona przez organ, z zachowaniem reguł i zasad określonych w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 75 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Kolegium prawidłowo ustaliło, że ocechowanie drewna nr [...], którym posługuje się Nadleśnictwo S., oraz wyjaśnienia M. S. potwierdzają, że drewno w pasie drogowym przedmiotowej drogi w okolicy leśniczówki R., zostało umieszczone w miejscu wskazanym przez Podleśniczego Leśnictwa R., działającego w imieniu Nadleśniczego Nadleśnictwa S.. Zarówno z akt administracyjnych jak i z treści skargi nie wynika, by Skarżący kwestionowali okoliczność prowadzenia działalności polegającej na pozyskiwaniu i zrywce drewna dla Nadleśnictwa S. przez Zakład Usług Leśnych "M." M. S. Zgodnie z ust. 4 art. 40 ustawy, opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i 4, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego, stawki opłaty za zajęcie 1m2 pasa drogowego i liczby dni zajmowania pasa drogowego. W sprawie powyższe wymogi zostały zachowane. Wysokość kary pieniężnej w kwocie 14.880,00zł została ustalona prawidłowo na podstawie powierzchni zajętego pasa drogowego według obmiaru wynikającego z przyjętego protokołu z dnia 18.04.2013r., oraz stawek uchwalonych Uchwalą Nr [...] Rady Powiatu w S. z dnia 25 marca 20904r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego, zmienionej uchwałą Nr [...] Rady Powiatu w S. z dnia 28.03.2007r., podjętą na podstawie art. 40 ust. 8 ustawy. Mylne określenie w decyzji organu I instancji podmiotu, któremu wymierzono karę pieniężną tj. Nadleśniczemu zamiast Skarbowi Państwa - Nadleśnictwu S. w pełni uzasadniało konieczność reformacji, której Kolegium dokonało w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. W tych warunkach należało uznać, że ustalenia faktyczne poczynione w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uzasadniały wymierzenie skarżącemu w drodze decyzji kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej nr [...] W.-S.-L. (dz. Nr 109/2) w miejscowości R. bez zezwolenia zarządcy drogi. Z podniesionych wyżej względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002r., nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako bezzasadną, należało oddalić.