II SA/Ke 108/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Asesor WSA Sylwester Miziołek po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. M. na decyzję Starosty Powiatu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności aktu nadania stopnia awansu zawodowego p o s t a n a w i a : odrzucić skargę G. M. Starosta Powiatu decyzją z dnia [...] nr [...] stwierdził nieważność aktu nadania G. M. stopnia awansu zawodowego na stopień nauczyciela kontraktowego nr [...] z dnia [...] wydanego przez Dyrektora Szkół. Decyzja ta została doręczona skarżącemu w dniu 5 stycznia 2007 r. wraz z pouczeniem o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach w terminie 30 dni od daty doręczenia decyzji. Dnia 2 lutego 2007 r. G. M. wniósł do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargę na wyżej wymienioną decyzję Starosty Powiatu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. W myśl art. 52 § 2 cyt. ustawy, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Samo wniesienie środka zaskarżenia nie jest równoznaczne ze spełnieniem warunku, o którym mowa w art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O spełnieniu tego warunku można bowiem mówić dopiero po rozpoznaniu wniesionego środka zaskarżenia przez organ administracji publicznej. W rozpatrywanej sprawie nie doszło do wyczerpania środków zaskarżenia. Zgodnie z At. 9b ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (Dz.U. z 2006 Nr 97 poz.674) dyrektor szkoły w drodze decyzji administracyjnej nadaje stopień awansu zawodowego nauczycielowi stażyście na stopień nauczyciela kontraktowego. Stosownie do art. 157 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.z 2000.Nr 98 poz.1071 ze zm.) organ wyższego stopnia jest właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 Kpa. Zgodnie z art. 158 § 1 Kpa rozstrzygnięcie w sprawie nieważności decyzji następuje w drodze decyzji. Decyzja w przedmiocie stwierdzenia nieważności aktu nadania stopnia awansu zawodowego na stopień nauczyciela kontraktowego jest zatem decyzją wydaną w nowej sprawie administracyjnej i wobec tego przysługuje od niej odwołanie do organu wyższego stopnia, a dopiero w dalszej kolejności skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Stosownie do art. 9b ust 7. Karty Nauczyciela, organami wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w sprawach nadania stopnia awansu zawodowego są odpowiednio: w stosunku do dyrektora szkoły - organ prowadzący szkołę, a w stosunku do organu prowadzącego szkołę - organ sprawujący nadzór pedagogiczny. Zgodnie z art. 31 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U.z 2004.Nr 256.poz.2572 za zm.) kurator oświaty, w imieniu wojewody, wykonuje zadania i kompetencje w zakresie oświaty określone w ustawie i przepisach odrębnych na obszarze województwa, a w szczególności sprawuje nadzór pedagogiczny nad publicznymi i niepublicznymi szkołami i placówkami oraz placówkami doskonalenia nauczycieli, w tym nad niepublicznymi placówkami doskonalenia nauczycieli o zasięgu ogólnokrajowym, które znajdują się na obszarze danego województwa i wykonuje zadania organu wyższego stopnia w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego - w sprawach szkół publicznych, zakładanych i prowadzonych przez osoby prawne i fizyczne, oraz szkół i placówek niepublicznych, W rozpatrywanej sprawie od decyzji w przedmiocie stwierdzenia nieważności aktu nadania stopnia awansu zawodowego na stopień nauczyciela kontraktowego wydanej w pierwszej instancji przez Starostę Powiatu przysługiwało odwołanie do Kuratora Oświaty, a nie jak błędnie wskazano w pouczeniu zaskarżonej decyzji, skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Dopiero po wniesieniu ewentualnego odwołania i wydaniu decyzji przez Kuratora Oświaty, strona miała prawo złożyć skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn niż wymienione w art. 58 § 1 pkt 1-5 cyt. ustawy wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn występuje w szczególności, gdy skarga zostanie wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia. Na marginesie należy dodać, że wprawdzie art. 112 Kodeksu postępowania administracyjnego stanowi, że błędne pouczenie w decyzji co do prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia, ale też nie może dawać tej stronie specjalnych uprawnień naruszających ustalone prawem zasady postępowania. Błędne pouczenie będzie stanowiło uzasadnienie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, jeśli skarżący zechce z tej możliwości wzruszenia zaskarżonej decyzji skorzystać (por. postanowienie NSA z 1 lipca 1998 r. - niepubl. LEX nr 38205). W tym celu skarżący powinien złożyć do Kuratora Oświaty prośbę o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty Powiatu z dnia [...] nr [...] w terminie 7 dni od daty ustania przyczyny uchybienia terminu. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę odrzucił.