II SA/Ke 11/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Armański, Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Banach, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 maja 2026 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 27 listopada 2025 r., znak: SKO.PZ-71/3499/512/2025 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy we wznowionym postępowaniu administracyjnym oddala skargę. Decyzją z 27 listopada 2025 r., znak: SKO.PZ-71/3499/512/2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach, po rozpatrzeniu odwołania A. M. od decyzji Prezydenta Miasta Kielce z 25 lipca 2025 r. znak: IA-III.6730.2.27.2024.BM, którą we wznowionym postępowaniu odmówiono uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Kielce z 1 września 2021 r. Nr 276/2021 ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami (w tym usługi handlu o powierzchni sprzedaży do 800 m²) wraz z garażem na działce nr ewid. [...], obr. [...], w rejonie Alei T., Alei S. i ul. D. w Kielcach, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że A. M., na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, wnioskiem z 21.10.2024r. (zmienionym i uzupełnionym 6.12.2024 r. oraz 11.02.2025 r.) wniósł o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Kielce z 1 września 2021 r. Nr 276/2021, podnosząc, że bez własnej winy nie brał udziału w tym postępowaniu. Na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 Kpa, wniósł o uchylenie ww. decyzji oraz wydanie w jej miejsce nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy poprzez uwzględnienie jego stanowiska, jako strony postępowania, z uwagi na fakt, że nieruchomość której jest współwłaścicielem oddalona jest od terenu inwestycji o zaledwie 15,00m i od terenu inwestycji oddziela ją ul. D. W piśmie z 11.04.2025 r. dodatkowo zarzucił: brak kontynuacji funkcji oraz cech i parametrów zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym, nie wykonanie rzetelnej oraz pogłębionej analizy urbanistycznej, błędne wyznaczenie parametrów projektowanego budynku (m.in. co do wysokości zabudowy), nie odniesienie się do wytycznych studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta. Nadto, zdaniem strony, w wyniku realizacji inwestycji zwiększy się obciążenie istniejących sieci, ilości odpadów komunalnych oraz projektowana inwestycja wpłynie na zwiększenie poziomu hałasu oraz emisji spalin na skutek zwiększenia natężenia ruchu pojazdów oraz zapotrzebowania na miejsca parkingowe. Wnioskodawca uzasadnił interes prawny do występowania w sprawie potrzebą ochrony jego prawa własności (art. 140 K.c.) oraz ochroną przed immisjami i innymi negatywnymi oddziaływaniami, które mogą zakłócić korzystanie z jego nieruchomości ponad przeciętną miarę (art. 144 K.c). Fundamentem tego interesu są również przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (u.p.z.p.), w szczególności art. 6 ust. 2 u.p.z.p. oraz zasada dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.), a także art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Postanowieniem z 26.02.2025 r. znak: IA-III.6730.2.27.2024.BM, Prezydent Miasta Kielce wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej ostateczną decyzją tego organu z 1.09.2021 r., znak: UA-II.6730.1.200.2020.EZ, Nr 276/2024 o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami (w tym usługi handlu o powierzchni sprzedaży do 800m2) oraz wbudowanym garażem, na działce nr ewid. [...] obręb [...], w rejonie Alei T., Alei S. i ul. D. w Kielcach, a następnie po przeprowadzeniu wznowionego postępowania decyzją z 25.07.2025 r., znak: IA-III.6730.2.27.2024.BM, wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 Kpa, odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z 1.09.2021 r. Organ uznał, że A. M. nie posiada statusu strony w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, bowiem działka na której znajduje się jego budynek nie graniczy z planowaną zabudową, jak również nie pozostaje w strefie oddziaływania planowanej inwestycji. W odwołaniu od powyższej decyzji A. M. zarzucił naruszenie art. 28 Kpa w zw. z art. 140 i art. 144 K.c., art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 21 i art. 64 Konstytucji RP, art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 8 § 1, art. 77 § 1 i § 5, art. 78 i art. 107 § 3 Kpa oraz w przypadku uznania przez Kolegium, że Skarżącemu przysługuje przymiot strony zarzucono decyzji rażące naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 1,2 i 7 i w zw. z § 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie wydania decyzji oraz naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W odwołaniu wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji organu I instancji, orzeczenie co do istoty sprawy, względnie wydanie decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy, ewentualnie o uchylenie decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji o warunkach zabudowy i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Kolegium wyjaśniło, że Prezydent Miasta Kielce, decyzją Nr 276/2021 z 1.09.2021r., znak: UA-II.6730.1.200.2020.EZ, ustalił na wniosek E. Sp. z o.o. Sp. K., warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Powołując się na stanowisko nauki i orzecznictwa podniesiono, że przymiot strony w sprawach wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, której podstawę prawną stanowią przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, będą mieli: wnioskodawcy, podmioty mające tytuł prawny do terenu inwestycji oraz nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie i w obszarze oddziaływania zamierzonego przedsięwzięcia, gdyż będą narażone na jego oddziaływanie oraz władający nieruchomościami posiadający inne prawa rzeczowe, swoim zakresem zbliżone do prawa własności. W ocenie Kolegium organ I instancji prawidłowo uznał, że A. M. nie posiadając prawa własności ani innego prawa rzeczowego do terenu wnioskowanej inwestycji, jak również do terenu sąsiedniego oraz udokumentowanego terenu, na który planowana inwestycja będzie oddziaływać, nie posiada statusu strony w tym postepowaniu. Ustalenie, że nieruchomość gruntowa A. M. nie przylega bezpośrednio do działek, na których planowana jest budowa planowanego przedsięwzięcia i nie znajduje się w obszarze jego oddziaływania wynika z wypisów z rejestru gruntów, załączników graficznych do wniosku oraz decyzji o warunkach zabudowy. Działka A. M. oddzielona jest od linii rozgraniczających teren planowanej inwestycji drogą publiczną - ulicą D. o szerokości ok. 12m. Planowane przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zaś obszar jego oddziaływania zamyka się w granicach terenu planowanej inwestycji. Analiza materiału dowodowego, zdaniem Kolegium, prowadzi do wniosku, że A. M. ma wyłącznie interes faktyczny, o czym świadczą podnoszone przez niego zarzuty w kwestii wzmożonego ruchu kołowego i zacieniania, immisji pyłu i hałasu, jednakże one nie dają odwołującemu przymiotu strony. Mogą być natomiast badane na dalszym etapie procesu inwestycyjnego tj. pozwolenia na budowę. Biorąc pod uwagę ustalony stan faktyczny organ I instancji zasadnie na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 Kpa odmówił uchylenia decyzji Prezydenta Miasta Kielce z 1.09.2021 r. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z 27 listopada 2025 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach A. M. zarzucając: I. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: 1. Art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 28 Kpa w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (u.p.z.p.). oraz art. 151 § 1 pkt 1 Kpa - poprzez wadliwe utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej, będące skutkiem rażąco błędnej wykładni pojęcia interesu prawnego. Organ odwoławczy bezpodstawnie przyjął, że Skarżącemu - właścicielowi nieruchomości położonej w odległości zaledwie 15 metrów od planowanej 30-metrowej dominanty wysokościowej - nie przysługuje przymiot strony, redukując jego uprawnienia wynikające z konstytucyjnej ochrony własności i art. 140 K.c. do kategorii interesu faktycznego. 2. Art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 Kpa - poprzez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego i oparcie rozstrzygnięcia na dowolnym ustaleniu, iż obszar oddziaływania zamyka się w granicach terenu inwestycji. Organ oparł się bezkrytycznie na deklaracji inwestora, ignorując specyfikę obiektu (wysokość 30 m w niskiej zabudowie] oraz obiektywne immisje (zacienienie, wgląd, hałas), które fizycznie wykraczają poza pas drogowy oddzielający nieruchomości, co skutkowało błędnym ustaleniem kręgu stron postępowania. 3. Art. 145 § 1 pkt 4 Kpa - poprzez jego niezastosowanie i odmowę uchylenia decyzji ostatecznej WZ z 2021 r., mimo że w sprawie zaistniała przesłanka wznowieniowa: skarżący, posiadając przymiot strony w świetle obiektywnych kryteriów oddziaływania inwestycji (sąsiedztwo urbanistyczne), bez własnej winy nie brał udziału w pierwotnym postępowaniu. 4. Art. 78 § 1 w zw. z art. 7 i art. 8 Kpa - poprzez usankcjonowanie pominięcia przez organ I instancji kluczowych wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżącego (m.in. o analizę urbanistyczną, symulację zacienienia, oględziny), co doprowadziło do sytuacji, w której organy odmówiły skarżącemu statusu strony, nie przeprowadzając dowodów, które ten status by potwierdziły. II. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: 1. Art. 6 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz art. 140 i 144 K.c. - poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że ochrona przed nadmiernymi immisjami (cień, hałas, utrata prywatności) generowanymi przez obiekt o gabarytach rażąco odbiegających od otoczenia, nie stanowi podstawy interesu prawnego właściciela nieruchomości sąsiedniej na etapie postępowania o ustalenie warunków zabudowy. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Kielce z 25 lipca 2025 r., zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy bez rozprawy. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zaciemnienie, hałas i utrata prywatności nie są samodzielną podstawą interesu prawnego, jak przyjęło Kolegium, tylko są skutkami naruszenia norm chroniących prawo własności. Gdyby zaakceptować stanowisko organu, to każde oddziaływanie inwestycji (cień, hałas, ruch) byłoby jedynie interesem faktycznym. Twierdzenie o braku oddziaływania na nieruchomość skarżącego budynku o wysokości 30m (9-10 kondygnacji) w odległości 15m od niskiej zabudowy jednorodzinnej jest sprzeczne z elementarnymi prawami fizyki i doświadczeniem życiowym. Cień rzucany przez taki budynek wielokrotnie przekracza odległość ok. 12m jaką ma szerokość ul. D. Za wadliwy pogląd skarżący uznaje argumentację jakoby na etapie pozwolenia na budowę badane były takie kwestie jak: nasłonecznienie, intensywność zabudowy czy obsługa komunikacyjna. Przepisy ustawy Prawo budowlane stanowią o związaniu ustaleniami ostatecznej decyzji WZ względem pozwolenia na budowę. Odsyłanie skarżącego do późniejszego etapu jest więc w istocie pozbawieniem go prawa do obrony. Skarżący odwołał się do stanowiska zawartego w wyroku sygn. II OSK 2350/24, w którym NSA wskazał, że wprowadzenie budynku wielorodzinnego na terenie jednolicie dotychczas zagospodarowanym zabudową jednorodzinną godzi w ład przestrzenny, nie tworząc harmonijnej całości z otoczeniem – a właściciele sąsiednich nieruchomości mają interes prawny w kwestionowaniu takiej inwestycji. Na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143), dalej "Ppsa", sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Istota sprawy sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy orzekające w sprawie organy zasadnie uznały, że brak prawa własności i innego prawa rzeczowego do terenu wnioskowanej inwestycji oraz do terenu sąsiedniego, jak również terenu na który ma ta inwestycja oddziaływać, uzasadnia stanowisko, że skarżącemu nie przysługuje status strony w sprawie zakończonej wydaniem ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Kielce z 1.09.2021 r. ustalającej warunki zabudowy dla budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami i garażem na działce nr ewidencyjny [...] obr. [...], w rejonie Alei T., Alei S. i ul. D. w Kielcach. Przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w brzmieniu na datę orzekania: j.t. Dz.U. z 2024 r., poz. 1130 z późn. zm.), dalej jako u.p.z.p. nie przewidują szczególnych zasad ustalania kręgu stron postępowania w sprawie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Zastosowanie zatem znajduje ogólna zasada wyrażona w art. 28 Kpa, zgodnie z którą, stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W orzecznictwie wskazuje się, że o istnieniu interesu prawnego przesądza związek o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, a co wyraża się w tym, że akt stosowania owej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w sprawie administracyjnej (por. wyrok z 8.10.2024 r. sygn. akt II SA/Wr 383/24). Interes taki powinien być bezpośredni, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniają zastosowanie normy prawa materialnego (zob. wyrok NSA z 9 maja 2013 r., II GSK 330/12). W sprawie zagospodarowania przestrzennego prawo do ochrony interesu prawnego może być skutecznie realizowane poprzez wskazanie konkretnego przepisu prawa materialnego, który chroni bezpośredni i rzeczywisty interes, a który zostaje naruszony postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy. Zasada ta wynika bezpośrednio z art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., stanowiącego, że każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do ochrony własnego interesu prawnego, przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. SKO prawidłowo przyjęło, komu przysługuje przymiot strony w sprawach wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, której podstawę stanowią przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z ugruntowanego orzecznictwa sądowoadministracyjnego wynika, że w zakresie wyżej wymienionym stronami postępowania są: wnioskodawca (inwestor), a także właściciel lub użytkownik wieczysty terenu planowanej inwestycji (w przypadkach, gdy to nie właściciel czy też użytkownik wieczysty jest wnioskodawcą). Stronami w takich postępowaniach są również właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości sąsiadujących (graniczących) z terenem inwestycji, jak również właściciele działek niesąsiadujących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji, jeżeli ich nieruchomości znajdą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Zatem uzyskanie przez właścicieli działek sąsiednich (bliższych i dalszych) statusu strony w postępowaniu nie jest związane z samym tylko faktem bycia właścicielem, ale dodatkowo z zasięgiem oddziaływania danej inwestycji na sferę praw podmiotowych do nieruchomości sąsiednich, związanych m.in. zawężeniem korzystania z nich, o którym mowa w art. 140 k.c. (por. wyroki NSA z: 24.01.2012 r., II OSK 2105/10, LEX nr 1121203; 12.04.2012 r., II OSK 135/11, LEX nr 1410745; 29.01.2016 r., II OSK 1358/14, LEX nr 2034071; 23.02.2022 r., II OSK 613/19, LEX nr 3335163 oraz z 25.03.2025 r., II OSK 613/24, LEX nr 3850945). W analizowanej sprawie skarżący upatruje naruszenia interesu prawnego w tym, że jako właściciel nieruchomości oddalonej ok. 15m od planowanej inwestycji o wysokości 30m, jest narażony na jej oddziaływanie z powodu obiektywnych immisji (zacienienie, wgląd, hałas), które fizycznie wykraczają poza pas drogowy oddzielający te nieruchomości. Przepisy prawa cywilnego, w tym art. 140 i art. 144 K.c., dają podstawy do wyprowadzenia interesu prawnego z tytułu prawa własności tylko o tyle, o ile przepisy administracyjnego prawa materialnego dają do tego podstawę (wyroki NSA z 15.10.2019 r., sygn. akt II OSK 2879/17 oraz z 8.01.2020 r., sygn. akt II OSK 1094/18). Wymienione przepisy, stanowią element cywilnoprawnego określenia treści i granic prawa własności nieruchomości i nie mogą być wyłączną i samoistną podstawą interesu prawnego w sprawie administracyjnej dotyczącej warunków zabudowy. O interesie prawnym przesądza jednak zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości. Oddziaływanie w postaci immisji pośrednich np. pyły, zapachy, hałasy i.t.p. mogłoby stanowić w aspekcie art. 144 K.c. źródło interesu prawnego o ile strona wykazałaby, że jest to oddziaływanie przekraczające ponad przeciętną miarę. Źródłem interesu prawnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie może być perspektywa potencjalnych i przyszłych uciążliwości dla sąsiadów, jakie mogą powstać przy realizacji planowanej inwestycji. Kwestie te, na co słusznie zwróciło uwagę Kolegium, nie podlegają ocenie w ramach postępowania poprzedzającego wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Wynika to z faktu, że warunki zabudowy nie przesądzają o tym, czy konkretna inwestycja zostanie zrealizowana. Decyzja o warunkach zabudowy określa natomiast jedynie, czy dana inwestycja jest w danym miejscu możliwa i jeśli tak - jakie warunki i zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy są dopuszczalne (por. m.in. wyrok NSA z 5 marca 2014 r., sygn. II OSK 1809/12, wyrok WSA w Warszawie z 5 lutego 2020 r., sygn. IV SA/Wa 2319/19, wyrok WSA w Krakowie z 21 października 2021 r., sygn. II SA/Kr 789/21, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 23 września 2021 r., sygn. II SA/Go 437/21). Na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy nieuzasadnione są więc zarzuty związane z: ograniczeniem dostępu do światła, zwiększeniem hałasu i zanieczyszczeń oraz natężenia ruchu oraz innych czynników wpływających na pogorszenie warunków życia. Zarzuty te mogą być poddane ocenie dopiero na dalszym etapie procesu inwestycyjno-budowlanego, a mianowicie w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Dlatego też uprawnienia wyprowadzane z art. 144 k.c., nie mogą same w sobie stanowić źródła interesu prawnego uzasadniającego uznanie za stronę w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy (por. wyroki: NSA z 13.07.2021 r., II OSK 3020/18, LEX nr 3243993; NSA z 13.02.2020 r., II OSK 37/19, LEX nr 3022386; NSA z 23.03.2016 r., II OSK 1830/14, LEX nr 2066384; NSA z 4.12.2009 r., II OSK 1909/08, LEX nr 580981; NSA z 4.12.2009 r., II OSK 1909/08, LEX nr 580981; NSA z 27.10.1999 r., IV SA 1731/97, LEX nr 48740). Jak ustaliło Kolegium, sporna inwestycja polegająca na budowie budynku wielorodzinnego z usługami na działce nr ewid. [...] obr. [...] w Kielcach, nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. 2019 r., poz. 1839). Skarżący skutecznie nie wykazał też, że jego nieruchomość znajduje się w obszarze jej oddziaływania. Podnoszone przez skarżącego uciążliwości w postaci hałasu i spalin, które na skutek realizacji inwestycji będą generowane i kumulowane na ul. D., przy wjeździe na jego posesję mogą co najwyżej wskazywać na interes faktyczny, polegający na próbie zapewnienia sobie dotychczasowego komfortu korzystania z danej przestrzeni. Słuszne jest zatem stanowisko Kolegium, że skarżący, jako właściciel działki, która nie graniczy bezpośrednio z liniami rozgraniczającymi teren planowanej inwestycji ani nie znajduje się w zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji może w niniejszym postępowaniu legitymować się wyłącznie interesem faktycznym. Sprowadza się on do tego, że określony podmiot jest bezpośrednio zainteresowany korzystnym dla siebie rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, ale nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 Ppsa.