II SA/Ke 110/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2014 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego p o s t a n a w i a zawiesić postępowanie sądowe. J. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], utrzymującą w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta z dnia [...], odmawiającą przyznania mu specjalnego zasiłki pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką A. L. W podstawie prawnej decyzji wskazano przepisy art. 16a, art. 20, art. 23, art. 24, art. 26, art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczenia rodzinnych (Dz. U. z 2006r. Nr 139, poz. 992 ze zm.). W uzasadnieniu organ argumentował, że wnioskodawca nie spełnił warunku, o jakim mowa w art. 16a ust. 1 ustawy z 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych, tj. nie zrezygnował z zatrudnienia w związku z koniecznością sprawowania opieki. W skardze J. L., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucił błędną interpretację przepisu art. 16a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Podniósł, że wcześniej otrzymywał świadczenie pielęgnacyjne do 30 czerwca 2013r. ze względu na sprawowaną opiekę nad matka i wówczas spełniał niezbędne warunki do przyznania świadczenia, aktualnie cały czas opiekuje się matką i decyzję odmawiającą przyznania mu świadczenia uważa za krzywdzącą, tym bardziej, że gdy zaczynał się opiekować matką to zrezygnował z zatrudnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W dniu 12 grudnia 2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowił przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne: czy art. 16a ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2006r. Nr 139, poz. 992 z późniejszymi zmianami), w zakresie jakim pomija wśród uprawnionych do uzyskania specjalnego zasiłku opiekuńczego osoby, na których ciąży obowiązek alimentacyjny i które nie podejmują zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby, w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, jest zgodny z: art. 2, art. 18, art. 32 ust. 1, art. 71 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Sprawa ta została zarejestrowana w Trybunale Konstytucyjnym pod sygn. akt P 1/14. Zgodnie z treścią art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 200, – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W ocenie Sądu, wyrok Trybunału Konstytucyjnego, rozstrzygający czy, mający w sprawie niniejszej zastosowanie przepis art. 16a ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2006r. Nr 139, poz. 992 z późniejszymi zmianami) jest zgodny z art. 2, art. 18, art. 32 ust. 1, art. 71 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, będzie miał wpływ na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. W związku z tym, Sąd uznał, że zachodzi w sprawie przesłanka do zawieszenia postępowania sądowego, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. i na tej podstawie zawiesił postępowanie sądowe do czasu rozstrzygnięcia sprawy przed Trybunałem Konstytucyjnym.