II SA/Ke 1103/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka (spr.),, Asesor WSA Sylwester Miziołek, Protokolant Sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 grudnia 2006r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. Decyzją [...] Prezydent Miasta O. na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61 ust. 1 oraz art. 54 w związku z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu wniosku H. W. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz ze zmianą konstrukcji dachu, na działce nr 31 przy ulicy S. w O.., ustalił warunki zabudowy dla wyżej wymienionej inwestycji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji podał, że wniosek inwestora H. W. spełnia niezbędne wymogi określone w art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zwanej dalej u.p.z.p). Nieruchomość-działka nr 31 przy ulicy S. w O. nie jest objęta ustaleniami żadnego obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego i nie ogłoszono o przystąpieniu przez Gminę O. do sporządzenia planu miejscowego tego terenu. Zgodnie natomiast z art. 4 ust. 2 pkt 2 i art. 59 ust. 1 u.p.z.p, inwestycja wymaga wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Stosownie do treści art. 53 ust.4 pkt 9 i art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. przeprowadzono uzgodnienia decyzji z zarządcą drogi krajowej - Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w K., która postanowieniem z dnia [...] uzgodniła warunki zabudowy dla planowanej rozbudowy. Organ podał, że stosownie do wymogu art. 53 ust. 3 u.p.z.p. po przeprowadzeniu analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych oraz analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji ustalono, że: - działka nr 31 przy ul. S. w O. wg ewidencji gruntów stanowi współwłasność wnioskodawcy i położona jest terenie o funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej. Według ewidencji gruntów działka stanowi grunty oznaczone symbolem "B", określone jako tereny mieszkaniowe przeznaczone do zainwestowania, nie wymagające zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, ustalenie więc warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji nie narusza art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 2 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, - planowana inwestycja jest zgodna z dotychczasowym przeznaczeniem terenu i istniejącym zagospodarowaniem, - studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta O. podtrzymuje dotychczasową funkcję terenu, -przedmiotowej inwestycji nie dotyczą ograniczenia w zakresie potrzeb ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej i nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko; nie występuje potrzeba sporządzania raportu oddziaływania na środowisko. Organ I instancji wskazał, że przeprowadzono analizę stosownie do wymogów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która wykazała, że spełnione zostały warunki określone w art. 61 u.p.z.p., a planowana inwestycja nie narusza przepisów prawa, prawa własności i ładu przestrzennego, spełnia natomiast wszelkie wymagania określone w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz w przepisach odrębnych, stosownie zaś do treści art. 60 ust. 4 u.p.z.p. projekt decyzji został sporządzony przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując odwołanie J. S. od powyższego rozstrzygnięcia, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, że zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Stosownie zaś do art. 60 ust. 1 cytowanej ustawy, decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Organ odwoławczy podkreślił, że stosownie do art. 60 ust. 4 omawianej ustawy, projekt przedmiotowej decyzji został sporządzony przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustaliło, że wnioskodawca we wniosku z dnia 17 marca 2005 r., stosownie do dyspozycji art. 52 ust. 1 w związku z art. 64 ustawy o planowaniu iż zagospodarowaniu przestrzennym wskazał, iż zamierzenie inwestycyjne dotyczy rozbudowy i nadbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Organ podkreślił, że w przedmiotowej sprawie zostały również spełnione warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1 cytowanej ustawy, zgodnie z którym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2. teren ma dostęp do drogi publicznej; 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art.67 ustawy, której mowa w art.88 ust.1 ; 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Analiza przeprowadzona przez organ I instancji stosownie dyspozycji § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wykazała, iż w analizowanym obszarze zlokalizowane są budynki mieszkalne oraz budynki gospodarcze. Na działkach, w obszarze analizowanym znajdują się budynki o funkcji identycznej do wnioskowanej, które pozwoliły na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych. W przekonaniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego, przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne stanowi w znacznej części kontynuację istniejącej funkcji , tj. zabudowy jednorodzinnej. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że zgodnie z dyspozycją art. 56 w związku z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że będą one przedmiotem analizy i oceny w odrębnym postępowaniu zmierzającym do udzielenia pozwolenia na budowę w zakresie przebudowy i rozbudowy budynku mieszkalnego. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach J. S. podnosząc, że organ II instancji nie odniósł się w sposób wyczerpujący do kwestii spornych podniesionych w odwołaniu. Dowolnie określono parametry dla zabudowy na działce sąsiedniej, tj. dla linii zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wysokości budynku oraz kształtu dachu. J.S. podała, że w zdecydowanej większości na analizowanym obszarze występują budynki trójkondygnacyjne, a zarówno organ I jak i II instancji w sposób nieuzasadniony odstąpiły od kontynuacji cech zabudowy. Skarżąca podała, że wprawdzie wniosek inwestora spełnia wymogi określone w art. 52 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, natomiast w jej przekonaniu występuje naruszenie art. 52 ust.2 w/w ustawy poprzez niewskazanie obszaru, na który inwestycja ma oddziaływać oraz "nieustanowienie" przez organ I instancji właścicieli działek bezpośrednio graniczących z terenem inwestycji (działek nr 33/2 i 33/4) - jako strona w sprawie. Spośród pięciu właścicieli działek bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji, tylko trojgu przyznano status strony w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy. Ponadto skarżąca podniosła, że realizacja rozbudowy na działce nr 31 w sposób zamierzony przez wnioskodawcę spowoduje utratę prywatności oraz pogorszy sposób użytkowania nieruchomości sąsiednich i zagrozi bezpieczeństwu pożarowemu. Z uwagi na drewnianą konstrukcję istniejącej zabudowy na działce sąsiada oraz prawnie wymaganą odległość od budynków, zabudowa sąsiednich działek będzie utrudniona, a niektórych przypadkach wręcz niemożliwa. W przekonaniu J.S., wydanie zaskarżonej decyzji powoduje naruszenie konstytucyjnego obowiązku równego traktowania stron, a także art. 144 kodeksu cywilnego, który stanowi, iż właściciel nieruchomości sąsiedniej powinien powstrzymywać się od działań, które zakłócałyby korzystanie z nieruchomości sąsiedniej. Zdaniem skarżącej organy administracji nie wzięły pod uwagę faktu, że budynki oraz zagospodarowanie jej działki istnieje od czterdziestu lat natomiast nieuwzględnienie tych uwarunkowań powoduje uciążliwe dla sąsiadów oraz niezgodne z prawem zagospodarowanie działki nr 31 przy ulicy S. Odpowiadając na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w pisemnych motywach zaskarżonej decyzji. Dodatkowo odnosząc się do zarzutów skarżącej podniesionych w odwołaniu organ odwoławczy wyjaśnił, że organ I instancji ustalając linię zabudowy spełnił dyspozycje określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż uwzględniając uskokowy przebieg linii zabudowy na działkach sąsiednich, obowiązującą linię zabudowy ustalił jako kontynuację zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. SKO podało, że z ustaleń organu I instancji wynika, iż linia zabudowy wynosi 10,0 m od krawędzi drogi, po przeanalizowaniu załącznika graficznego stwierdzić należy, że na działkach sąsiadujących z terenem inwestycji, w tym na działce skarżącej usytuowany jest budynek mieszkalny w odległości mniejszej niż 10,0 m. Organ II instancji podkreślił, że określona w decyzji szerokość elewacji frontowej oraz wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej spełnia dyspozycje § 6 oraz § 7 cytowanego rozporządzenia. Szerokość elewacji frontowej na działkach sąsiadujących jest zróżnicowana, tj. zarówno większa jak i mniejsza od szerokości budynku objętego wnioskiem inwestorskim, określenie więc przez organ I instancji szerokości elewacji jako nie ulegająca zmianie jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności ( art. 145 § 1 ustawy o p.p.s.a.). Prawidłowo bowiem uznał organ odwoławczy, przytaczając wszystkie mające w sprawie zastosowanie przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej ustawą, że w sprawie zachodzą przesłanki do ustalenia warunków zabudowy zgodnie z wnioskiem, a decyzja organu I-szej instancji odpowiada prawu. Rozstrzygnięcie ustalające warunki zabudowy podjęte zostało przez właściwy organ ( art. 60 ust. 1 ustawy) i po uzyskaniu uzgodnień wymaganych art. 53 ust. 4 - przy czym w tym przypadku wymagane było jedynie uzgodnienie z zarządcą drogi, do której przylega obszar objęty przyszłą inwestycją. Decyzja ustalająca warunki zabudowy zawiera wszystkie elementy ustawowe, o jakich mowa w art. 63 ust.2 oraz art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy. Spełnione zostały nadto przesłanki z art. 61 ust. 1, którego brzmienie przytoczył organ odwoławczy w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, umożliwiające wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz.U. nr 164, poz. 1588), w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, organ wyznaczył obszar analizowany wokół działki, której dotyczył wniosek, a wyniki analizy w formie graficznej i tekstowej ujęte zostały w załącznikach do decyzji, stosownie do treści § 9 ust. 2 Rozporządzenia. Nie można podzielić zarzutu skarżącej, iż organ w sposób dowolny określił parametry dla planowanej inwestycji w zakresie linii zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wysokości budynku oraz kształtu dachu. Jak wynika z analizy stanowiącej załącznik nr 2 do decyzji organu I-szej instancji, budynki usytuowane w najbliższym sąsiedztwie działki objętej wnioskiem tworzą regularną linię zabudowy w odległości 8 m od krawędzi jezdni tj. w odległości mniejszej niż wymagana przepisami ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Organ odstąpił od kontynuacji tej linii uzasadniając swoje stanowisko w analizie i przyjmując linię nowej zabudowy w odległości 10 m od krawędzi jezdni - ulicy S., co pozostaje w zgodzie z treścią § 4 ust. 4 cyt. rozporządzenia. Przedmiotem analizy były również pozostałe parametry takie jak wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi tej elewacji oraz geometria dachu i ich ustalenie odpowiada przepisom § 5-8 cytowanego wyżej rozporządzenia. Zawarte w skardze zarzuty nie zostały poparte w tym zakresie żadnymi konkretnymi argumentami natury prawnej, dlatego nie ma podstaw, aby uznać je za uzasadnione. Jeśli chodzi o ustalenie niepełnego - w ocenie skarżącej - kręgu osób zainteresowanych wynikiem niniejszego postępowania, to podkreślić należy na wstępie, że stosownie do treści art. 28 kpa stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie lub kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie interesu prawnego należy rozumieć w ten sposób, że osobie, która się na niego powołuje przysługuje prawo podmiotowe uregulowane w konkretnym przepisie prawa materialnego, które może realizować w toku postępowania administracyjnego. Powyższe nie oznacza zatem automatyzmu przy ustalaniu kręgu osób zainteresowanych, a w realiach niniejszej sprawy nie jest jednoznaczne ze stwierdzeniem, że wszyscy sąsiedzi nieruchomości objętej wnioskiem winni być stronami w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Będzie tak jedynie wówczas, gdy planowana inwestycja oddziałuje poza granice nieruchomości, na której ma być zlokalizowana ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 maja 2005 r., LEX nr 168098 oraz uzasadnienie uchwały składu 5 sędziów NSA z dnia 25 września 1995 r., ONSA 1995, z.4, poz. 154 oraz z dnia 4 grudnia 1995 r., ONSA 1996, z.2, poz. 54). Biorąc pod uwagę okoliczności niniejszego postępowania, a to: charakter zamierzonego przez wnioskodawcę przedsięwzięcia budowlanego będący rozbudową istniejącego budynku mieszkalnego z pozostawieniem jego dotychczasowej funkcji, a także kierunek planowanej inwestycji w stronę ulicy S., przyjąć należy, że krąg stron ustalony został w sprawie prawidłowo. Niewątpliwie osobami mającymi interes prawny w rozumieniu art. 28 kpa, są właściciele nieruchomości sąsiednich w stosunku do przedmiotowej działki, których posesje przylegają bezpośrednio do ulicy S. W stronę ich budynków wnioskodawca zamierza bowiem zrealizować rozbudowę swojego domu i na ich nieruchomości inwestycja ta może ewentualnie oddziaływać. Są to J.S. i W. S. oraz M. K., którzy brali udział w postępowaniu. Nie można zatem zgodzić się ze skarżącą, że w tym zakresie organy dopuściły się uchybienia, które mogłoby stanowić podstawę do wznowienia postępowania, a tym samym do uchylenia zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Co do zarzutu dotyczącego zagrożenia pożarowego, to nie ma żadnych podstaw aby przyjąć za skarżącą, że decyzja ustalająca warunki zabudowy dla zamierzonej przez wnioskodawcę inwestycji jest sprzeczna z przepisami przeciwpożarowymi. Przestrzeganie obowiązujących w tym zakresie zasad, ich konkretyzacja w stosunku do konkretnego obiektu oraz prawidłowa realizacja, będą natomiast przedmiotem badania w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Jeśli chodzi o podniesiony w skardze argument dotyczący "łamania konstytucyjnego obowiązku równego traktowania stron", jak również przepisu art. 144 kc zawierającego skierowany do właściciela nieruchomości zakaz podejmowania przy wykonywaniu swego prawa działań, które zakłócałyby korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, to mając na uwadze okoliczności sprawy trudno oprzeć się wrażeniu, że skarżąca niewłaściwie pojmuje powołane wyżej zasady, interpretując je w sposób bardzo subiektywny i podporządkowując wyłącznie przysługującemu jej prawu własności. Nie zauważa przy tym, że te same zasady działają na rzecz każdego właściciela, także H. W., który poprzez złożenie wniosku w niniejszej sprawie realizuje przysługujące jemu z kolei prawo. Z materiału dokumentacyjnego przedłożonego także do akt sądowych wynika przy tym, że jedynie nieruchomość wnioskodawcy nie odpowiada tego rodzaju zabudowie, jaka występuje na sąsiednich nieruchomościach. Dzięki temu powstała pomiędzy budynkami przestrzeń, która niewątpliwie zwiększa komfort korzystania z nieruchomości należącej do skarżącej, ale nie może stanowić przeszkody prawnej do rozbudowy budynku należącego do wnioskodawcy. Pamiętać trzeba bowiem, że stosownie do art. 64 ust. 2 Konstytucji RP własność podlega równej dla wszystkich ochronie prawnej, co oznacza, że każdy ma prawo w takim samym stopniu realizować wypływające z własności uprawnienia, jeżeli mieszczą się one w granicach zakreślonych obowiązującymi przepisami. Dokonując kontroli zaskarżonego orzeczenia Wojewódzki Sąd Administracyjny dostrzegł, iż doręczając zaskarżoną decyzję stronom Samorządowe Kolegium Odwoławcze pominęło wnioskodawcę H.W., co jest niewątpliwie naruszeniem art. 109 § 1 kpa. Mogłoby być również podstawą do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa, jednak tylko w sferze teoretycznej, skoro uprawnionym do złożenia takiego wniosku stosownie do art. 147 zdanie drugie kpa, jest wyłącznie H. W. nie mający interesu w tego rodzaju akcji procesowej. Mając zatem na uwadze fakt, iż ostatecznie utrzymane zostało w mocy orzeczenie organu I-szej instancji uwzględniające w całości wniosek, ponadto decyzja organu odwoławczego doręczona została G. W. - zamieszkałej wspólnie z H. W., Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że okoliczność o jakiej mowa wyżej nie ma wpływu na wynik sprawy, a uchylenie z tego tylko powodu zaskarżonej decyzji - odpowiadającej prawu pod każdym innym względem - byłoby przesadnym formalizmem sprzecznym z istotą postępowania administracyjnego. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1270 ).