II SA/Ke 1108/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 marca 2015r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę we wznowionym postępowaniu I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz radcy prawnego [...] kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych w tym VAT w kwocie 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Decyzją z dnia [...] Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania A. P., utrzymał w mocy decyzję nr 1472/2014 Starosty z dnia 2.09.2014r. znak: B-I.6740.61.124.2013 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę we wznowionym postępowaniu. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją z dnia [...] Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił D. L. pozwolenia na rozbudowę, nadbudowę i przebudowę budynku usługowego – sklep spożywczo-przemysłowy z instalacjami wewnętrznymi: wodno-kanalizacyjną, centralnego ogrzewania, elektryczną, wentylacji, klimatyzacji na działkach nr A, B, C położonych w miejscowości [...]. W uzasadnieniu wskazano m. in., że obszar oddziaływania planowanej inwestycji obejmuje wyłącznie działki nr B, C, A. W przedmiotowym postępowaniu nie brał udziału współwłaściciel sąsiedniej działki nr ewid. E - A. P. Postanowieniem z dnia 26.03.2014r. Starosta wznowił na żądanie A. P. postępowanie w sprawie zakończonej ww. decyzją ostateczną z dnia 22.11.2013r. – na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. oraz art. 149 § 1 i 2 K.p.a. Decyzją z dnia 23.04.2014r. Starosta odmówił uchylenia decyzji z dnia 22.11.2013r. Decyzją z dnia 9.06.2014r. Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania A. P., uchylił ww. decyzję z dnia 23.04.2014r w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu wskazano na konieczność wyjaśnienia kwestii zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie. Decyzją z dnia [...] Starosta , działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. i art. 150 § 1 K.p.a., odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia 22.11.2013r. Organ ustalił, że w niniejszej sprawie został zachowanych termin określony w art. 148 § 2 K.p.a., gdyż A. P. dowiedział się o wydaniu kwestionowanej decyzji ostatecznej w dniu 19.03.2014r., natomiast z odpowiednim wnioskiem wystąpił w dniu 24.03.2014r. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ wskazał, że: - projektowane obiekty zostały zlokalizowane zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2009r. nr 56, poz. 461 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem; - projektowana rozbudowa istniejącego budynku handlowego została zlokalizowana w odległości 3,60 m od granicy z sąsiednią działką oznaczoną nr ewid. E, stanowiącą współwłasność A. P. oraz M. i A. P.; - utwardzony teren pod pojemnik na odpady stałe został zlokalizowany w odległości 4,40 m od granicy działki oznaczonej nr E – co jest zgodne z § 23 ust 1 rozporządzenia; - projekt budowlany spełnia wymogi określone w decyzji Wójta Gminy z dnia 31.07.2013r. ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, będąc jednocześnie opracowany przez osoby posiadające stosowne uprawnienia, uzgodniony bez zastrzeżeń pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych oraz zaopiniowany bez zastrzeżeń pod względem zgodności z przepisami bezpieczeństwa i higieny pracy oraz wymaganiami ergonomii; - obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013r. poz. 1409 ze zm.), obejmuje nieruchomości stanowiące własność inwestora oznaczoną nr ewid. A, B i C, - działka oznaczona nr ewid. E stanowiąca współwłasność A. P. oraz M. i A. P. nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. Mając na względzie treść art. 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane organ wskazał, że A. P. nie został uznany za stronę w postępowaniu. Podobnie bowiem jak w poprzednim postępowaniu, tak i w obecnie prowadzonym, właściciele działki sąsiedniej oznaczonej nr ewid. E nie biorą udziału w postępowaniu w charakterze strony – z uwagi na fakt, że działka ta nie znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanej zabudowy. W konsekwencji nie zachodzą podstawy do uchylenia kwestionowanej decyzji z przyczyn wynikających z art. 145 § 1 K.p.a. Odwołanie od ww. decyzji wniósł A. P., zarzucając organowi I instancji brak uznania go za stronę postępowania. Ponadto, zdaniem odwołującego się, w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 7, 19 oraz 65 § 1 K.p.a. w zw. z art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 17.05.1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. nr 193 z 2010r. poz. 1287 ze zm.) – poprzez brak wyjaśnienia przez organ administracji, czy pomiędzy działkami nr ewid. A, B, C a działką nr ewid. E prawidłowo wyznaczono przebieg granicy. W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w tym zakresie należałoby bowiem rozważyć, czy w interesie społecznym nie leży przeprowadzenia rozgraniczenia z urzędu. Organ odwoławczy, utrzymując w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie, podzielił w całości ustalenia faktyczne i argumentację przedstawione w uzasadnieniu decyzji organu I instancji. W tym zakresie organ wskazał, że jeżeli z przepisów odrębnych wynikają ograniczenia w możliwości zagospodarowania lub zabudowy nieruchomości, to nieruchomość ta znajduje się w obszarze oddziaływania planowanego obiektu, a jej właścicielowi (użytkownikowi wieczystemu, zarządcy) przysługuje prawo strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie kwestionowaną decyzją ostateczną objęto rozbudowę, nadbudowę i przebudowę budynku usługowego usytuowanego na działkach nr A, B, C w Szczukowicach wraz z wykonaniem: częściowego utwardzenia działek, utwardzenia pod cztery stanowiska postojowe oraz utwardzenia pod pojemnik na odpady stałe. Organ, przytaczając treść § 12 ust. 1 pkt 1 i 2, § 19 ust. 1 i 2 oraz § 23 ust. 1 rozporządzenia podkreślił, że usytuowanie budynku, jak również innych elementów zagospodarowania terenu inwestycji spełnia wymagania przepisów ww. rozporządzenia i nie wprowadza ograniczeń w sposobie zagospodarowania działki nr ewid. E w Szczukowicach. W konsekwencji brak podstaw by uznać, że działka nr ewid. E znajdowała się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji zamyka się bowiem w granicach działek objętych pozwoleniem na budowę. Tym samym współwłaściciel działki nr ewid. E – A. P. nie posiada przymiotu strony postępowania w sprawie zakończonej decyzją Starosty z dnia 22.11.2013r. w przedmiocie pozwolenia na budowę. Jeśli chodzi zaś o spór graniczny to organ wyjaśnił, że sprawy rozgraniczenia są regulowane przepisami ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne i nie należą do kompetencji organów administracji architektoniczno-budowlanej. Skargę na powyższą decyzję Wojewody wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach A. P., zarzucając temu rozstrzygnięciu: 1. brak uznania za stronę w postępowaniu o pozwolenie na budowę z wniosku D. L.; 2. naruszenie przepisów prawa budowlanego przy wydaniu pozwolenia na budowę, w szczególności poprzez brak uznania, że nieruchomość skarżącego znajduje się w strefie oddziaływania budynku wybudowanego przez D. L.; 3. naruszenie art. 7 K.p.a. – poprzez brak wyjaśnienia przez organ administracji, czy przebieg granicy pomiędzy działkami nr ewid. A, B oraz C a działką nr ewid. E jest prawidłowo wyznaczony, a w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w tym zakresie, czy w interesie społecznym nie leży przeprowadzenie rozgraniczenia z urzędu oraz stwierdzenie, że kwestie graniczne nie należą do kompetencji organów administracji architektoniczno-budowlanej; 4. niedostateczne wyjaśnienie stanu rzeczywistego budowy, gdyż okna w budowanym budynku są skierowane w kierunku działki skarżącego i w ten sposób przekroczone są normy minimalnej odległości budynku od granicy działki; Mając na względzie powyższe A. P. wniósł o uchylenie decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Na rozprawie sądowej w dniu 19.03.2015r.: - pełnomocnik skarżącego poparł skargę i wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu oświadczając jednocześnie, że koszty te w żadnej części nie zostały uiszczone; - pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi; - uczestniczka D. L. wniosła o oddalenie skargi, oświadczając, że nie toczy się żadne postępowanie rozgraniczeniowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zakwestionowana decyzja odpowiada przepisom prawa. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną. Dokonując oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia w ramach tak zakreślonej właściwości Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest wydana w postępowaniu wznowieniowym decyzja Wojewody, utrzymująca w mocy decyzję Starosty – wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. – o odmowie uchylenia decyzji własnej z dnia 22.11.2013r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia D. L. pozwolenia na budowę. Zgodnie z powołanym przepisem organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150 (organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji, właściwy w sprawach wymienionych w art. 149 K.p.a.), po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b. Prowadzone w sprawie niniejszej postępowanie przed organami obu instancji miało charakter nadzwyczajny. Stanowi bowiem odstępstwo od przewidzianej w art. 16 K.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Tym samym instytucja wznowienia postępowania stwarza możliwość ponownego rozpoznania sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną wyłącznie w przypadku wystąpienia wad postępowania wymienionych w art. 145 § 1 lub 145a § 1 K.p.a. Z treści art. 149 § 2 K.p.a., który reguluje przebieg postępowania wznowieniowego, wynika że wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania daje organowi podstawę do rozpoznania przyczyn wznowienia oraz do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Należy mieć przy tym na uwadze, że w toku rozpatrywania sprawy we wznowionym postępowaniu nadal funkcjonuje w obrocie prawnym ostateczna decyzja administracyjna wydana w postępowaniu, co do którego sformułowano zarzut jego wadliwości, o której mowa w art. 145 § 1 K.p.a. Podstawy wznowienia wymienione w tym przepisie organ bada po wznowieniu postępowania. Natomiast formą rozstrzygnięcia tak co do przyczyn wznowienia, jak i co do istoty sprawy jest decyzja administracyjna wydana na podstawie art. 151 § 1 K.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 9.03.1987r., II SA 1389 -1390/86, OSP nr 7/89, poz. 109). W rozpoznawanej sprawie A. P., składając wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego, powołał się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. (K-I-9). Zgodnie z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Postanowieniem z dnia 26.03.2014r. (K-I-10) Starosta prawidłowo wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ww. decyzją ostateczną z dnia 22.11.2013r. – na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 149 § 1 i 2 K.p.a. Jak wynika bowiem z akt sprawy skarżący o wydaniu kwestionowanej decyzji ostatecznej dowiedział się w dniu 19.03.2014r., a z wnioskiem wystąpił w dniu 24.03.2014r., a zatem zachował termin do jego złożenia, określony w art. 148 § 2 K.p.a. Zgodnie bowiem z art. 148 § 1 K.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Okolicznością niesporną jest brak udziału A. P. w postępowaniu zakończonym wydaniem ostatecznej decyzji Starosty z dnia 22.11.2013r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę na działkach nr A, B, C położonych w miejscowości [...]. Zaznaczyć przy tym trzeba, że należąca do skarżącego działka nr ewid. E od strony północnej graniczy z ww. działką nr C. Mając na względzie powyższe rzeczą organów w postępowaniu wznowieniowym było ustalenie, czy A. P. przysługiwał status strony w postępowaniu zakończonym wydaniem ww. decyzji ostatecznej. W tym zakresie organ zasadnie odwołał się do art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013r. poz. 1409 ze zm.), zgodnie z którym stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu oraz art. art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego zgodnie z którym - przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Obszar ten wymaga konkretyzacji oraz indywidualizacji na podstawie znajdujących zastosowanie w sprawie szczególnych przepisów. Sam fakt, że wnioskodawca posiada tytuł prawny do nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością na której ma być realizowana inwestycja, nie jest wystarczającą podstawą do uznania, że nieruchomość ta znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 18.04.2013r. o sygn. akt II SA/Gl 1223/12, LEX nr 1373623). Wbrew zarzutom skargi w niniejszej sprawie organy obu instancji przeprowadziły postępowanie administracyjne w zgodzie z wymogami procedury administracyjnej. Na gruncie przedmiotowego postępowania zabezpieczono realizację zasady prawdy obiektywnej, podejmując wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia niniejszej sprawy (art. 7 K.p.a.), zbierając i rozpatrując w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.) – przy jednoczesnym zachowaniu reguł oceny materiału dowodowego wskazanych w art. 80 K.p.a. Analizując materiał dowodowy zebrany w aktach administracyjnych sprawy niniejszej (w tym załączony projekt architektoniczno-budowlany oraz projekt zagospodarowania terenu) nie budzi wątpliwości Sądu prawidłowość stanowiska organów obu instancji, że A. P. nie przysługiwał status strony w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę, nadbudowę i przebudowę budynku usługowego – sklepu spożywczo-przemysłowego z odpowiednimi instalacjami wraz z wykonaniem: częściowego utwardzenia działek, utwardzenia pod cztery stanowiska postojowe oraz utwardzenia pod pojemnik na odpady stałe. Jak trafnie bowiem wskazał organ odwoławczy brak jest podstaw do uznania by działka nr ewid. E, której współwłaścicielem jest skarżący znajdowała się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, a w konsekwencji aby jej właściciele byli stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. W tym zakresie wskazać należy, co następuje: Po pierwsze, z projektu budowlanego wynika, że projektowana rozbudowa istniejącego budynku handlowego została zlokalizowana ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych w stronę granicy z działką nr E – najbliżej w odległości 3,6 m. Stosownie do § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków, technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r. nr 75 poz. 690 ze zm.), jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271 - 273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: - 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy (pkt 1), - 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy (pkt 2). Po drugie, zgodnie z projektem budowlanym utwardzenie terenu pod pojemnik na odpady stałe jest usytuowane w odległości 4,4 m od granicy z działką nr E. Stosownie do § 23 ust. 1 ww. rozporządzenia odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe, o których mowa w § 22 ust. 2 pkt 1 i 3, powinna wynosić co najmniej 10 m od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz co najmniej 3 m od granicy z sąsiednią działką. Po trzecie, jak wynika z projektu budowlanego cztery stanowiska postojowe dla samochodów osobowych zostały usytuowane w odległości 3 m od granicy z działką nr E – stosownie do wymogów § 19 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia. Zgodnie z § 19 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia odległość wydzielonych miejsc postojowych, w tym również zadaszonych, lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem hotelu, budynku opieki zdrowotnej, oświaty i wychowania, a także od placu zabaw i boiska dla dzieci i młodzieży, nie może być mniejsza niż 7 m - w przypadku do 4 stanowisk włącznie. Z kolei stosownie do § 19 ust. 2 pkt 1 ww. rozporządzenia odległość wydzielonych miejsc postojowych lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 3 m - w przypadku do 4 stanowisk włącznie. W konsekwencji opisane powyżej usytuowanie budynku, jak również innych elementów zagospodarowania terenu inwestycji nie wprowadza ograniczeń w sposobie zagospodarowania działki nr E. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że skarżący nie powołał żadnego konkretnego przepisu, wprowadzającego ograniczenia w zagospodarowaniu terenu wyznaczonego w otoczeniu obiektu budowlanego (obejmującego swym zasięgiem również działkę nr ewid. E), związane z tym obiektem (art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego). Zaznaczyć przy tym trzeba, że projekt zagospodarowania terenu przedmiotowej inwestycji został sporządzony na kopii aktualnej mapy do celów projektowych (zaktualizowanej przez uprawnionego geodetę), a dokumenty potwierdzające aktualność mapy przyjęto do zasobu Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w dniu 22.11.2012r. Za bezzasadny należy uznać zarzut zawarty w pkt 3 petitum skargi. Jak bowiem słusznie podkreślił organ odwoławczy, sprawy rozgraniczenia nieruchomości uregulowane są w ustawie z dnia 17.05.1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. nr 193 z 2010r. poz. 1287 ze zm.) i nie należą do kompetencji organów administracji architektoniczno-budowlanej. Zgodnie bowiem z art. 30 ust. 1 tej ustawy to wójtowie (burmistrzowie, prezydenci miast) przeprowadzają rozgraniczenie nieruchomości z urzędu lub na wniosek strony. Z kolei stosownie do art. 30 ust. 2 ww. ustawy postępowanie o rozgraniczenie nieruchomości przeprowadza się z urzędu przy scaleniu gruntów, a także jeżeli jest brak wniosku strony, a potrzeby gospodarki narodowej lub interes społeczny uzasadniają przeprowadzenie rozgraniczenia. Podkreślić również trzeba, że stosownie do art. 133 § 1 ustawy P.p.s.a. Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. W konsekwencji Sąd nie czyni własnych ustaleń faktycznych, opierając się zasadniczo na zebranym przez organy materiale dowodowym. Zasadą w postępowaniu sądowym - pełniącym rolę postępowania kontrolnego w stosunku do postępowania przed organami administracji, które wydały decyzje w sprawie - jest orzekanie przez Sąd na podstawie akt administracyjnych sprawy zgromadzonych przez organ. W rozpoznawanej sprawie z materiału dowodowego zebranego w aktach administracyjnych nie wynika, aby toczyło się postępowania rozgraniczeniowe dotyczące przedmiotowych nieruchomości, co z resztą potwierdziła na rozprawie sądowej uczestniczka D. L.. Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w pkt I sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a. Orzeczenie zawarte w pkt II wyroku oparto na treści § 2 ust. 3, § 16 oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28.09.2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163 poz. 1349 ze zm.) w związku z art. 250 ustawy P.p.s.a.