II SA/Ke 113/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w [...] na uchwałę Rady Miejskiej w Końskich z dnia 21 października 2022 r. nr XLIX/454/2022 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części tekstowej w zakresie § 6 ust. 1 pkt 6, § 10 pkt 14, § 34 pkt 6 i § 35 pkt 5, a także w części graficznej w zakresie oznaczenia obszarów z brakiem możliwości lokalizowania stacji telefonii komórkowej; II. zasądza od Gminy Końskie na rzecz A Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 797 (siedemset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Rada Miejska w Końskich w dniu 21 października 2022 r., na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 i art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2022 r. poz. 559, 583, 1005, 1079, 1561), zwanej dalej "u.s.g.", oraz art. 14 ust. 8 i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r. poz. 503, 1846), dalej jako "u.p.z.p.", w związku z uchwałą Nr IX/67/2019 Rady Miejskiej w Końskich z dnia 27 czerwca 2019 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego sołectwo N. - stwierdzając, że plan nie narusza ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Końskie, uchwalonego uchwałą Nr XXI/189/2020 r. Rady Miejskiej w Końskich z dnia 30 czerwca 2020 r., podjęła uchwałę nr XLIX/454/2022 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego sołectwo N. Uchwała ta została ogłoszona w Dz. Urz. Woj. Świętokrzyskiego z 2022 r. pod poz. [...] w dniu 14 listopada 2022 r. i weszła w życie 29 listopada 2022 r. Skargę na powyższą uchwałę wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach P. Sp. z o.o. – w części obejmującej: § 6 ust. 1 pkt 6, § 10 pkt 14, § 34 pkt 6, § 35 pkt 5 części tekstowej oraz oznaczenia graficznego na rysunku planu wskazującego obszary z brakiem możliwości lokalizowania stacji telefonii komórkowej. Domagając się stwierdzenia nieważności uchwały we wskazanym zakresie, skarżąca Spółka zarzuciła naruszenie: 1. art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP w związku z art. 14 ust. 8 u.p.z.p. oraz art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 10 w związku z art. 1 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w związku z art. 46 ust. 1 i art. 75 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 884), dalej jako "u.w.r.u.s.t.", poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, co skutkowało przyjęciem uchwały w zaskarżonej części, z pominięciem regulacji rangi konstytucyjnej i ustawowej dla tworzenia aktów prawa miejscowego i wprowadzenia rozwiązań zakazujących realizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1899 ze zm.), zwanej dalej "u.g.n.", na większości terenu objętego planem miejscowym; 2. art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 46 ust. 1 u.w.r.u.s.t. poprzez naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego polegające na wprowadzeniu w zaskarżonej części uchwały rozwiązań, które wprost uniemożliwiają lokalizowanie na terenie obowiązywania uchwały inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, także w sytuacji, gdy taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 3. art. 46 ust. 1-2 u.w.r.u.s.t. w związku z art. 112 ust. 4 pkt 7 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 1648) oraz art. 4 i art. 15 ust. 2 u.p.z.p. w związku z art. 3 pkt 19 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 2070), poprzez przekroczenie władztwa planistycznego gminy, co skutkowało sprzecznym z prawem ograniczeniem rozwoju bezprzewodowej sieci telekomunikacyjnej na terenie objętym uchwałą, jak również przyjęciem uchwały w zaskarżonej części z naruszeniem zasady neutralności technologicznej, w sposób zagrażający realizacji przez Spółkę swoich zobowiązań przetargowych względem Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że art. 46 ust. 1 u.w.r.u.s.t. wyłącza możliwość wprowadzania w planach zakazów uniemożliwiających lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, podobnie jak i przyjmowania rozwiązań uniemożliwiających lokalizowanie takiej inwestycji, jeżeli jest ona zgodna z przepisami odrębnymi. Jakkolwiek ustawa nie daje przedsiębiorcom telekomunikacyjnym nieograniczonych możliwości w dowolnym lokalizowaniu infrastruktury telekomunikacyjnej, to jednak władztwo planistyczne gminy nie może wprowadzać co do tej lokalizacji ograniczeń sprzecznych z celem ustawy i z prawem. Ograniczenie powinno być uzasadnione szczególnymi względami, powinno wskazywać podstawę prawną, ale przede wszystkim powinno się odnosić do niezbędnego terenu. Trudno obiektywnie uznać, że realnie usprawiedliwiony jest zakaz lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej na całym terenie objętym planem miejscowym, który przeznaczony jest na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz w odległości mniejszej niż 250 m od tych obszarów. Zdaniem skarżącej, nie ma żadnego uzasadnienia, aby na terenie objętym planem miejscowym co do obszarów z zabudową jednorodzinną w całości wyłączyć możliwość lokalizowania stacji bazowych i to zarówno tych wolnostojących, jak i posadowionych na obiektach budowlanych. Tego typu inwestycje są niezbędne do prawidłowego pokrycia zasięgiem określonego terenu, a w konsekwencji tego, aby mieszkańcy danego terenu mieli zapewnioną prawidłową i wysokiej jakości łączność mobilną. Nie ma żadnego ani prawnego ani technicznego powodu, aby komentowane zapisy miały obowiązywać w aktualnym kształcie, tym bardziej, że § 10 pkt 8 dopuszcza, aby na obszarach MN i MW zlokalizowane były inwestycje celu publicznego z zakresu komunikacji i infrastruktury technicznej nawet te, które mogą potencjalnie oddziaływać na środowisko. De facto zaś wskazane postanowienia planu skutkować będą brakiem możliwości zlokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w tym infrastruktury wchodzącej w skład stacji bazowych telefonii komórkowej jako podstawowego elementu sieci mobilnej. Niejasne zdaniem Spółki są przesłanki przyjęcia przez Radę Miasta w Końskich skarżonych postanowień, gdyż zaskarżona uchwała nie zawiera dokładnego i przedmiotowego uzasadnienia. Z pewnością takim uzasadnieniem dla wprowadzonych ograniczeń w lokalizowaniu infrastruktury telekomunikacyjnej nie mogą być ogólne cele uchwały. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że sołectwo N. charakteryzuje się zwartą zabudową mieszkaniową jednorodzinną. Po przeanalizowaniu istniejącego układu urbanistycznego sołectwa N. uznano, że zasadnym jest wprowadzenie możliwości lokalizowania stacji telefonii komórkowej w odległości nie mniejszej niż 250 m od zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W planie miejscowym nie został więc wprowadzony zakaz dotyczący lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Ponadto przy ustalaniu przeznaczenia terenu i sposobu jego zagospodarowania, uwzględniono interes publiczny i interes prywatny, co znalazło swoje odbicie przy rozpatrywaniu wniosków złożonych do planu, które rozstrzygane były przy uwzględnieniu interesu publicznego, wyrażonego w polityce ochrony gminy, w odniesieniu do środowiska naturalnego. Plan miejscowy uwzględnia zarówno zapisy studium jak i stan dotychczasowych zobowiązań planistycznych. Ustawodawca zdaniem organu wymaga jedynie tego, aby miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego umożliwiały lokalizowanie urządzeń telekomunikacyjnych na terenie gminy, jednak gminy nie są zobowiązane do umożliwienia inwestorom realizacji inwestycji celu publicznego z zakresu telekomunikacji w każdym miejscu. W konsekwencji, poprzez uchwalenie planów miejscowych obejmujących cały obszar gminy i wyznaczających tereny do budowy urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej w sposób uwzględniający potrzeby mieszkańców i przedsiębiorców telekomunikacyjnych w zakresie zapewnienia wysokiej jakości oraz konkurencyjności usług telekomunikacyjnych, możliwe jest lokalizowanie inwestycji telekomunikacyjnych w miejscach zapewniających nienaruszalność ładu przestrzennego na terytorium gminy oraz ochronę ważnych interesów gminy i jej mieszkańców. To, że dla inwestora posadowienie stacji telefonii komórkowej w bliskiej odległości od istniejącej infrastruktury jest bardziej dogodne i łatwiejsze do zrealizowania niż w dalszej odległości nie oznacza naruszenia przepisów prawa. Wyrokiem z 28 lutego 2023 r., sygn. II SA/Ke 2/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę P. Sp. z o.o.. W uzasadnieniu wskazał, że organy gminy mogą w sposób władczy, przy zachowaniu przepisów ustawy, określać warunki zagospodarowania terenu, a ich władztwo zostało omawianą regulacją ustawy jedynie ograniczone, a nie zupełnie wykluczone, w zakresie decydowania o zakazie lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowych i jej warunkach. W okolicznościach niniejszej sprawy przepisy zaskarżonego planu nie przewidują całkowitego zakazu lokalizacji stacji telefonii komórkowej na terenie objętym jego działaniem, ani też nie wyznaczają konkretnych lokalizacji takich inwestycji. Ze względu na stosunkowo zwarty charakter zabudowy na obszarze planu sołectwa N. oraz rolniczy charakter tego sołectwa, przyjęte ograniczenie dotyczy mniejszej części obszaru planu. Oznacza to, że na większości obszaru objętego tym planem, lokalizacja stacji telefonii komórkowej nie jest zakazana, ani ograniczona. Z twierdzeń samej Spółki wynika, że zaskarżone zapisy planu nie prowadzą do powstawania obszarów niedostępnych dla rozwoju sieci bezprzewodowych. W § 23 ust. 1 m.p.z.p. w zakresie telekomunikacji ustalono obsługę z istniejących i projektowanych sieci telekomunikacyjnych z rozszerzeniem świadczonych usług z dopuszczeniem wszystkich operatorów oraz dopuszczono lokalizację naziemnych obiektów kubaturowych, urządzeń telekomunikacyjnych. Takie zapisy wskazują na to, że na obszarze m.p.z.p. sołectwa N. zasadą jest dopuszczenie lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej oraz brak dyskryminacji jakichkolwiek operatorów sieci telekomunikacyjnych. W zaskarżonym planie nie zostały także wyznaczone obszary, na których wyłącznie dopuszczona jest lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. To również wskazuje na niezasadność zarzutów o niedopuszczalnym w świetle przepisów art. 46 u.w.r.u.s.t. zakazaniu, czy też uniemożliwianiu lokalizowania takich inwestycji na obszarze tego planu. Brak takich zapisów w zaskarżonym planie wskazuje również na to, że wynikające z niego ograniczenie możliwości lokalizacji takich inwestycji nie będzie nadmierne, a nadto z pewnością nie będzie prowadzić do powstawania obszarów niedostępnych dla rozwoju sieci bezprzewodowych. W ocenie Sądu organ planistyczny wskazał w sprawie powody, dla których wprowadzone zostało wspomniane wyżej ograniczenie w możliwości lokalizacji stacji telefonii komórkowej. Wyjaśnił bowiem, że wynikły one z analizy istniejącego układu urbanistycznego sołectwa N. oraz były następstwem sprzeciwów co do lokalizacji stacji telefonii komórkowych na obszarze planu, zgłoszonych na spotkaniach z mieszkańcami odbytych w ramach szerokich konsultacji społecznych. W tej sytuacji nie można skarżonemu organowi przypisać nadużycia władztwa planistycznego. Zdaniem Sądu orzekającego w sprawie II SA/Ke 2/23, wynikające ze zdania pierwszego art. 46 ust. 2 u.w.r.u.s.t. dopuszczenie lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej pod warunkiem, że nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń oznacza, że każdy ze wskazanych warunków może wyłączać możliwość lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej na obszarze danego planu. Jeżeli jednak takie wyłączenie nie uniemożliwia lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w takim zakresie, który pozbawiałby jakichkolwiek odbiorców dostępu do bezprzewodowych sieci telekomunikacyjnych, czy też prowadził do powstawania na terenie objętym danym planem obszarów niedostępnych dla rozwoju sieci bezprzewodowych, to o naruszeniu art. 46 ust. 1, czy też domniemań zawartych w art. 2 zd. 2 u.w.r.u.s.t. - nie może być mowy. A taka właśnie sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Infrastruktura telekomunikacyjna wykraczająca poza parametry określone w art. 2 ust. 1 pkt 4 u.w.r.u.s.t. - a więc niemal wszystkie objęte zaskarżonym w niniejszej sprawie ograniczeniem stacje telefonii komórkowej, ze względu na ich wysokość niemal zawsze przekraczającą 5 metrów – nie jest objęta omawianym domniemaniem niesprzeczności z art. 46 ust. 2 zd. 2 in fine u.w.r.u.s.t. To dodatkowo przekonuje o bezzasadności zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez zaskarżone zapisy planu art. 46 ust. 1 i 2 u.w.r.u.s.t. W konsekwencji nie może być mowy o naruszeniu przez te zapisy zasad sporządzania planu miejscowego. Skoro zaskarżone zapisy nie ograniczają w sposób sprzeczny z prawem rozwoju bezprzewodowej sieci telekomunikacyjnej, to niezasadny jest zarzut przekroczenia w tym zakresie władztwa planistycznego przez Radę Miejską w Końskich. Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej P. Sp. z o.o. od ww. wyroku tut. Sądu z 21 października 2022 r., wyrokiem z 3 grudnia 2025 r., sygn. akt II OSK 1342/23, uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach. W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał, że plan miejscowy nie może jedynie wprowadzać na całym obszarze objętym planem zakazu lokalizacji obiektów i urządzeń telekomunikacyjnych. Regulacja art. 46 ust. 1 u.w.r.u.s.t. dopuszcza wprowadzenie ograniczeń co do rozmieszczenia obiektów i urządzeń telekomunikacyjnych z uwagi na miejsca, w których mają być lokalizowane. Wprowadzone w planie miejscowym ograniczenia muszą mieć jednak swoje przekonujące uzasadnienie w dokumentacji prac planistycznych, gdyż pozwala to na ocenę ich celowości z punktu widzenia chronionych wartości. W zaskarżonej uchwale przyjęto rozwiązania, które uniemożliwiają lokalizowanie inwestycji z zakresu łączności publicznej nie tylko na terenach oznaczonych na rysunku planu symbolami od 1.MN1 do 15.MN1, tj. na terenach o podstawowym przeznaczeniu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w całości, ale także na terenach poza tym obszarem, położonym w odległości nie mniejszej niż 250 m (linia wskazana na rysunku planu rozgranicza te tereny). Szczegółowa analiza rysunku planu w powiązaniu z ustaleniami zawartymi w części tekstowej planu prowadzi do wniosku, że zakaz lokalizowania inwestycji telekomunikacyjnych poza terenami zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej obejmuje obszar o różnym przeznaczeniu planistycznym. Powstaje pytanie, jakie uzasadnione względy spowodowały wprowadzenie całkowitego zakazu lokalizowania stacji telefonii komórkowej na całym terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej oraz na terenach poza tą zabudową o różnym przeznaczeniu, np. dotyczące ochrony środowiska, zdrowia, bezpieczeństwa, ochrony zabytków albo wynikające z przepisów odrębnych. Według organu, którego działalność uchwałodawczą zaskarżono, zdecydowały o tym dwa czynniki: układ urbanistyczny sołectwa i sprzeciw mieszkańców. Organ uchwałodawczy nie powołuje się więc na dokumentację specjalistyczną prac planistycznych mogącą usprawiedliwiać wprowadzone rozwiązania, np. Prognozę oddziaływania na środowisko. Sąd pierwszej instancji w trakcie kontroli nie zwrócił uwagi na cząstkowe, lapidarne, bez rzeczowej argumentacji stwierdzenia o istnieniu potencjalnych zagrożeń usprawiedliwiających wprowadzenie do uchwały zaskarżonych przepisów. Nie wyjaśniono w szczególności, jakie konkretnie akty prawne, przeprowadzone badania, ewentualnie inne kryteria decydują o tych "potencjalnych" zagrożeniach emitujących promieniowanie elektromagnetyczne o charakterze ponadnormatywnym, które spowodowały wprowadzenie całkowitego zakazu lokalizowania stacji telefonii komórkowej na terenach zabudowy mieszkaniowej i poza tą zabudową na obszarze w odległości nie mniejszej niż 250 m. Nie wyjaśniono także, jakie racje spowodowały przyjęcie takiej a nie innej odległości. Sąd odwoławczy podkreślił, że sprzeciw ze strony mieszkańców co do konkretnego rozwiązania przestrzennego nie może mieć decydującego znaczenia dla treści aktu prawa miejscowego. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne co do zasady nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Gdyby jednak istniały względy natury urbanistyczno-architektonicznej, np. specyficzny sposób zabudowy sołectwa N. (zabudowa po obu stronach ulicy (...)), uzasadniające na terenach zabudowy mieszkaniowej wyłączenie lub ograniczenie możliwości lokalizowania stacji telefonii komórkowej, to brak racjonalnych i jurydycznych powodów do przyjmowania rozwiązań uniemożliwiających lokalizowanie takich inwestycji na terenach poza tą zabudową, w tym przede wszystkim na terenach oznaczonych symbolami P, PU, U, ZŁ, R, RŁ. W każdym razie winno to znaleźć swoje usprawiedliwienie w dokumentacji prac planistycznych. Sąd pierwszej instancji tych wszystkich okoliczności nie wziął pod rozwagę w trakcie kontroli sądowej. Nie może zaś zostać uznane za rozstrzygające dla wyniku sprawy, że ustalenia planu miejscowego na pozostałym obszarze objętym planem miejscowym nie zawierają rozwiązań uniemożliwiających lokalizowanie inwestycji z zakresu łączności publicznej (stacji telefonii komórkowej), tj. częściowo na terenach lasów, łąk i pastwisk oraz użytków rolnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 poz. 143 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na akty, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Skarżąca spółka była legitymowana do wniesienia skargi na przedmiotową uchwałę w sprawie planu miejscowego na podstawie art. 48 u.w.r.u.s.t., stosownie do którego przedsiębiorca telekomunikacyjny oraz Prezes UKE mogą zaskarżyć, w zakresie telekomunikacji, uchwałę w sprawie uchwalenia planu miejscowego. Niespornym jest, że skarżąca Spółka spełnia przesłanki tego przepisu, jest bowiem przedsiębiorcą telekomunikacyjnym. Czym innym jest jednak naruszenie interesu prawnego skarżącego, stanowiące podstawę legitymacji skargowej, a czym innym istnienie podstawy do uwzględnienia skargi, w szczególności zaś stwierdzenia nieważności uchwały, które musi wiązać się ze stwierdzeniem naruszenia obiektywnego porządku prawnego. W pierwszej kolejności w tym aspekcie należy podkreślić, że jak wynika z art. 190 zdanie pierwsze p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana (na skutek uchylenia wyroku), związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z użytego określenia wynika, że wojewódzki sąd administracyjny nie jest związany oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego co do stanu faktycznego sprawy, albowiem ocena ta nie jest wykładnią przepisów prawa. W pozostałym jednakże zakresie ocena wyrażona przez Naczelny Sąd Administracyjny wiąże sąd rozpoznający sprawę ponownie. Możliwość odstąpienia od zawartej w orzeczeniu wykładni prawa istnieje tylko wtedy gdy: a) stan faktyczny ustalony w wyniku ponownego rozpoznania sprawy uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie mają zastosowania przepisy wyjaśnione przez Naczelny Sąd Administracyjny; b) po wydaniu orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego zmieni się stan prawny. Odnosząc przedstawione wyżej rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy wskazać trzeba na brak podstaw do stwierdzenia wystąpienia przesłanek umożliwiających odstąpienie przez tut. Sąd od oceny prawnej, wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 grudnia 2025 r. o sygn. akt II OSK 1342/23. Stosownie do art. 91 ust. 1 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Art. 28 ust. 1 u.p.z.p. stanowi z kolei, że istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Wskazanie w przytoczonym przepisie podstaw nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prowadzi do uznania, iż przepis ten stanowi lex specialis wobec art. 91 ust. 1 u.s.g., według którego uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem (a więc z jakimkolwiek przepisem prawa) są nieważne, chyba że naruszenie prawa ma charakter nieistotny, wtedy zgodnie z art. 91 ust. 4 u.s.g. organ nadzoru lub na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę wydano z naruszeniem prawa. Oznacza to, że rozstrzygnięcia nadzorcze wojewody albo orzeczenia sądu administracyjnego stwierdzające nieważność uchwał w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są wydawane w przypadku zajścia co najmniej jednej z podstaw nieważności wymienionych w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Zatem pozostałe naruszenia prawa (niewymienione w powołanym wyżej przepisie) należałoby traktować jako nieistotne, a więc niebędące przyczyną nieważności uchwały (por.: T. Bąkowski: Komentarz do art. 28 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w: T. Bąkowski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Zakamycze, 2004). Zasady sporządzania planu miejscowego rozumiane są jako wartości i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej przez uprawnione organy dotyczące m.in. zawartych w akcie planistycznym ustaleń. Pojęcie zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego należy wiązać zatem z zawartością aktu planistycznego (częścią tekstową, graficzną i załącznikami), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. Natomiast tryb postępowania odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia studium, czy też planu miejscowego począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania studium lub planu, a skończywszy na uchwaleniu studium lub planu (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 5 grudnia 2017 r., sygn. II SA/Kr 1037/17). Skarżący nie zarzucał naruszenia trybu sporządzenia planu ani naruszenia właściwości organów w tym zakresie, a Sąd w procesie kontroli dokonywanej niezależnie od zarzutów skargi nie dopatrzył się w przedmiotowej uchwale w jej zaskarżonej części naruszeń w tym zakresie. Podnoszone przez skarżącego zarzuty związane z treścią planu miejscowego dotyczyły zasad sporządzania planu miejscowego. W skardze zakwestionowano mianowicie następujące postanowienia miejscowego planu: - § 6 ust. 1 pkt 6, zgodnie z którym "Następujące oznaczenia graficzne na rysunku planu są oznaczeniami obowiązującymi: obszar z brakiem możliwości lokalizowania stacji telefonii komórkowej"; - § 10 pkt 14, który w zakresie zasad ochrony środowiska i przyrody ustala możliwość lokalizowania stacji telefonii komórkowej w odległości nie mniejszej niż 250 m od terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej; - § 34 pkt 6 i § 35 pkt 5 o identycznym brzmieniu: "oznaczenie graficzne pokazane na rysunku planu wskazuje obszary z brakiem możliwości lokalizowania stacji telefonii komórkowej", a także oznaczenie graficzne na rysunku planu wskazujące obszary z brakiem możliwości lokalizowania stacji telefonii komórkowej. NSA w wydanym w niniejszej sprawie wyroku z dnia 3 grudnia 2025 r. (sygn. akt II OSK 1342/23) w ramach rozważań prawnych wskazał, że "kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego należy do zadań własnych gminy (art. 3 ust. 1 u.p.z.p.). W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, będącym aktem prawa miejscowego, a zatem źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania organu, który go ustanowił (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP), następuje przeznaczenie terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu (art. 4 ust. 1 u.p.z.p.). Organy gminy kształtując na swym terenie politykę przestrzenną obowiązane są uwzględniać ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę swych działań (art. 1 ust. 1 u.p.z.p.), a w planowaniu - wymagania i potrzeby określone w przepisach prawa, w tym te wyszczególnione w art. 1 ust. 2 u.p.z.p. i przepisach odrębnych. W odniesieniu do lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej (art. 6 pkt 1 u.g.n.), stosownie do art. 46 ust. 1 ustawy, plan miejscowy nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania tych inwestycji, jeżeli inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zgodzić się trzeba z pełnomocnikiem skarżącej, odwołującym się do zasady neutralności technologicznej, że istotą regulacji zawartej w art. 46 ust. 1 ustawy było stworzenie warunków prawnych mających na celu dalszy rozwój telekomunikacyjnej infrastruktury technicznej, modernizację istniejącej i budowę nowych systemów. Jednakże pełnomocnik w przedstawionej argumentacji nie uwzględnił dostatecznie, że określony w art. 46 ust. 1 ustawy zakaz przyjmowania w przez radę gminy rozwiązań, które mogą uniemożliwić lokalizowanie na terenie objętym planem miejscowym inwestycji z zakresu łączności publicznej, jeśli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi, nie ma charakteru absolutnego. Jak trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji, powołując się na ugruntowaną już linię orzeczniczą sądów administracyjnych, plan miejscowy nie może jedynie wprowadzać na całym obszarze objętym planem zakazu lokalizacji obiektów i urządzeń telekomunikacyjnych. Regulacja ta dopuszcza wprowadzenie ograniczeń co do rozmieszczenia obiektów i urządzeń telekomunikacyjnych z uwagi na miejsca, w których mają być lokalizowane (...). Rada gminy ustalając na obszarze objętym planem miejscowym przeznaczenie terenu i określając na nim sposoby jego zagospodarowania, w ramach przysługującego jej władztwa planistycznego, nie traci więc kompetencji uchwałodawczej, jeśli chodzi o rozmieszczenie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, tyle tylko, że obowiązana jest uwzględniać ograniczenia z tym związane. W art. 46 ust. 2 ustawy nakazano zresztą respektowanie tych ograniczeń podczas lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej (zob. wyrok NSA z 18 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OSK 1508/17, LEX nr 2675851). Przyjmuje się, że organy gminy, zgodnie z zasadą proporcjonalności, w procedurze zmierzającej do przyjęcia planu miejscowego, ważąc interes publiczny i interes prywatny, w tym także przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, winny unikać nadmiernej ingerencji w stosunku do chronionych wartości, poszukiwać rozwiązań najmniej dolegliwych dla jednostek, społeczeństwa i optymalnych z punktu widzenia interesu społecznego (publicznego), a dokonana ingerencja musi pozostać w odpowiedniej proporcji do celu, z powodu którego zamierza ustanowić określone ograniczenia. Wprowadzone w planie miejscowym ograniczenia muszą mieć swoje przekonujące uzasadnienie w dokumentacji prac planistycznych, gdyż pozwala to na ocenę ich celowości z punktu widzenia chronionych wartości (zob. wyrok NSA z 25 lutego 2025 r., sygn. akt II OSK 1087/22, LEX nr 3852438). Ustalenia uchwały rady gminy wprowadzające na obszarze objętym planem miejscowym ograniczenia w lokalizowaniu obiektów i urządzeń telekomunikacyjnych, co do zasady nie naruszają więc licznych przepisów przywołanych w skardze kasacyjnej: zarówno Konstytucji RP, jak i rangi ustawowej z wyraźnym jednak zastrzeżeniem, że wprowadzone ograniczenia są usprawiedliwione i znajdują pełne oparcie w dokumentacji prac planistycznych". W ocenie Sądu w rozpatrywanym przypadku zarówno uzasadnienie zaskarżonej uchwały, dokumentacja prac planistycznych, jak i stanowisko wyrażone przez organ w toku niniejszego postępowania, nie pozwalają na odnalezienie uzasadnienia dla ograniczeń przyjętych w zaskarżonej uchwale, argumentujących dostatecznie zachowanie zasady proporcjonalności i dających podstawę do oceny celowości przyjętych ograniczeń z punktu widzenia chronionych wartości. Przede wszystkim, jak podkreślił sam Naczelny Sąd Administracyjny, z całą pewnością brak jest racjonalnych i jurydycznych powodów do przyjmowania rozwiązań uniemożliwiających lokalizowanie przedmiotowych inwestycji na terenach poza zabudową mieszkaniową, tj. na terenach oznaczonych symbolami: P (obszary zabudowy przemysłowo-produkcyjnej), U (obszary zabudowy usługowej), PU (obszary zabudowy produkcyjno-usługowej), ZL (tereny lasów), R (tereny użytków rolnych) i RŁ (tereny łąk, pastwisk, rowów melioracyjnych i zbiorników wodnych), a obszary te zostały objęte całkowitym zakazem lokalizacji stacji telefonii komórkowej w granicach terenu usytuowanego w odległości nie mniejszej niż 250 m od terenów zabudowy jednorodzinnej. Co istotne, a na co także zwrócił uwagę Sąd II instancji, przyjmując w § 10 pkt 14 zaskarżonej uchwały możliwość lokalizowania stacji telefonii komórkowej w odległości nie mniejszej niż 250 m od terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz wprowadzając na rysunku planu oznaczenie graficzne w postaci obszarów z brakiem możliwości lokalizowania stacji telefonii komórkowej, obejmującym tereny oznaczone wskazanymi wyżej symbolami, w części tekstowej planu wyłącznie w odniesieniu do obszarów R i RŁ wprowadzono zapisy (§ 34 pkt 6 i § 35 pkt 5), że dla tych terenów ustala się oznaczenie graficzne pokazane na rysunku planu, które wskazuje obszary z brakiem możliwości lokalizowania stacji telefonii komórkowej. Świadczy to o niekonsekwencji lokalnego prawodawcy (brak analogicznych regulacji w odniesieniu do terenów P, U, PU i ZL), mogącej powodować wątpliwość co do rzeczywistego zakresu obszaru, na którym nie jest możliwe lokalizowanie stacji telefonii komórkowej. Uwzględnienie skargi w powyższym zakresie było zatem konieczne i uzasadnione. Jeśli chodzi zaś o pozostałe obszary, na których przyjęto brak możliwości lokalizowania stacji telefonii komórkowej, to obejmują one w całości tereny oznaczone na rysunku planu symbolami od 1.MN1 do 15.MN1, tj. tereny o podstawowym przeznaczeniu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz (także w całości) teren o podstawowym przeznaczeniu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (symbol 1.MW). Uchylając wyrok tut. Sądu z dnia 21 października 2022 r. NSA podniósł, że "(...) powstaje pytanie, jakie uzasadnione względy spowodowały wprowadzenie całkowitego zakazu lokalizowania stacji telefonii komórkowej na całym terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej oraz na terenach poza tą zabudową o różnym przeznaczeniu, np. dotyczące ochrony środowiska, zdrowia, bezpieczeństwa, ochrony zabytków albo wynikające z przepisów odrębnych. Według organu, którego działalność uchwałodawczą zaskarżono, zdecydowały o tym dwa czynniki: układ urbanistyczny sołectwa i sprzeciw mieszkańców (s. 13 uzasadnienia projektu uchwały). Organ uchwałodawczy nie powołuje się więc na dokumentację specjalistyczną prac planistycznych mogącą usprawiedliwiać wprowadzone rozwiązania, np. Prognozę oddziaływania na środowisko, która jest ważnym, niezbędnym dokumentem w procedurze związanej ze sporządzeniem planu miejscowego. W pkt 6.3 Prognozy - Zagrożenie hałasem i promieniowaniem elektroenergetycznym (s. 40 - 41) brak jest jakiejkolwiek informacji o zagrożeniach związanych z lokalizowaniem stacji telefonii komórkowej (mowa jest o zagrożeniach emitowanych przez linie wysokiego i średniego napięcia, które, jak zaznaczono tamże, na terenie sołectwa nie występują). W ocenach skutków dla środowiska wynikających z przyszłego przeznaczenia terenów (pkt 9.5 Prognozy - w zakresie emitowania pól elektromagnetycznych, s. 63) uzasadniając ustalenia planu miejscowego w omawianej materii wskazano jedynie, że "... zabezpieczają obszar przed powstawaniem źródeł wytwarzających ponadnormatywne promieniowanie elektroenergetyczne". Sąd pierwszej instancji w trakcie kontroli nie zwrócił uwagi na cząstkowe, lapidarne, bez rzeczowej argumentacji stwierdzenia o istnieniu potencjalnych zagrożeń usprawiedliwiających wprowadzenie do uchwały zaskarżonych przepisów. Nie wyjaśniono w szczególności, jakie konkretnie akty prawne, przeprowadzone badania, ewentualnie inne kryteria decydują o tych "potencjalnych" zagrożeniach emitujących promieniowanie elektromagnetyczne o charakterze ponadnormatywnym, które spowodowały wprowadzenie całkowitego zakazu lokalizowania stacji telefonii komórkowej na terenach zabudowy mieszkaniowej i poza tą zabudową na obszarze w odległości nie mniejszej niż 250 m. Nie wyjaśniono także, jakie racje spowodowały przyjęcie takiej a nie innej odległości". W wyniku ponownego rozpoznania sprawy tut. Sąd nie doszukał się wystarczającego uzasadnienia dla zastosowanych ograniczeń na terenach zabudowy mieszkaniowej jedno- i wielorodzinnej. Jak zwrócił uwagę NSA, dokument w którym przede wszystkim taka argumentacja winna się znaleźć, tj. Prognoza oddziaływania na środowisko, ogranicza się jedynie do bardzo ogólnych twierdzeń, sprowadzających się – jeśli chodzi o emisję pól elektromagnetycznych – do przyjęcia że ustalenia planu miejscowego w omawianej materii zabezpieczają obszar przed powstawaniem źródeł wytwarzających ponadnormatywne promieniowanie elektroenergetyczne. Trudno natomiast doszukać się czy to w tym dokumencie, czy w innej dokumentacji prac planistycznych, odwołania do aktów prawnych, wyników badań czy innych konkretnych danych uzasadniających konieczność wprowadzenia całkowitego zakazu lokalizowania stacji telefonii komórkowej na terenach zabudowy mieszkaniowej. Trzeba zaś pamiętać, na co zwrócono uwagę w skardze, że procedura wybudowania i uruchomienia stacji bazowych telefonii komórkowej obejmuje kilka etapów, w tym obowiązkowy etap końcowy związany z ochroną środowiska (por. art. 122 i nast. ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska – t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 647 ze zm.). Tym samym, jak zauważyła skarżąca, to bezwzględnie obowiązujące przepisy środowiskowe gwarantują odpowiednią ochronę życia i zdrowia ludzkiego przed ponadnormatywnym wpływem pola elektromagnetycznego (nota bene w stanie prawnym ukształtowanym od dnia 4 czerwca 2022 r. instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne, nie są zaliczane do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko – na skutek uchylenia przepisów § 2 ust. 1 pkt 7 oraz 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko – Dz.U. z 2019 r. poz. 1839 ze zm.). Trzeba też w tym miejscu zwrócić uwagę na kolejną niekonsekwencję uchwałodawcy lokalnego, który w § 10 pkt 8 miejscowego planu wprowadził na terenach zabudowy mieszkaniowej (MN i MW) zakaz lokalizacji przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko, za wyjątkiem inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury technicznej i komunikacji. Wynika z tego, że dopuszczono lokalizowanie na terenach zabudowy mieszkaniowej, w tym jednorodzinnej, inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury technicznej nawet takich, które mogą potencjalnie oddziaływać na środowisko, zabroniono zaś w sposób całkowity lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej, które z woli ustawodawcy nie stanowią przedsięwzięć mogących choćby potencjalnie oddziaływać na środowisko. W celu wykonania wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku NSA, Sąd zwrócił się do organu o wyjaśnienie tego jakie uzasadnione względy (np. dotyczące ochrony środowiska, zdrowia, bezpieczeństwa, ochrony zabytków albo wynikające z przepisów odrębnych) spowodowały wprowadzenie całkowitego zakazu lokalizowania stacji telefonii komórkowej na całym terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej oraz na terenach poza tą zabudową o różnym przeznaczeniu, a także jakie akty prawne, przeprowadzone badania, ewentualnie inne kryteria decydują o istnieniu potencjalnych zagrożeń emitujących promieniowanie elektromagnetyczne o charakterze ponadnormatywnym, które spowodowały wprowadzenie całkowitego zakazu lokalizowania stacji telefonii komórkowej na terenach zabudowy mieszkaniowej i poza tą zabudową na obszarze w odległości nie mniejszej niż 250 m oraz jakie racje spowodowały przyjęcie takiej a nie innej odległości. W odpowiedzi udzielonej w piśmie z dnia 8 kwietnia 2026 r. Burmistrz Miasta i Gminy Końskie wyjaśnił, że: "Władztwo planistyczne to samodzielne prawo gminy do kształtowania polityki przestrzennej na jej terenie, realizowane głównie przez uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Jest to zadanie własne gminy, pozwalające określać przeznaczenie terenów, często ingerujące w prawo własności, lecz podlegające ograniczeniom prawnym i ochronie sądowej. Gmina ma prawo kształtować politykę przestrzenną na swoim terenie, w tym wprowadzać zakazy i ograniczenia zabudowy, jeśli służą one ochronie wartości takich jak: ład przestrzenny, krajobraz, środowisko, zdrowie mieszkańców. Wynika to z art. 6 ust. 1 oraz art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, który dopuszcza ograniczenia praw i wolności, jeśli są konieczne dla ochrony innych wartości konstytucyjnych. Wprowadzone ograniczenia polegające na zakazie lokalizacji stacji bazowych na terenach zabudowy mieszkaniowej oraz określenie minimalnej odległości 250 m od tych terenów stanowi instrument planistyczny służący rozdzieleniu funkcji mieszkaniowej od infrastruktury technicznej oraz ograniczeniu konfliktów przestrzennych. Rozwiązanie to ma na celu ochronę ładu przestrzennego oraz zachowanie charakteru zabudowy mieszkaniowej. Przyjęte ustalenia planu pozostają zgodne z kierunkami określonymi w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, które przewidują ochronę funkcji mieszkaniowej oraz możliwość różnicowania zasad zagospodarowania przestrzennego w zależności od lokalnych uwarunkowań. W ocenie Gminy przyjęte rozwiązania mają charakter proporcjonalny, nie wprowadzają zakazu generalnego realizacji infrastruktury telekomunikacyjnej oraz mieszczą się w granicach kompetencji gminy określonych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jednocześnie wskazać należy, że na obszarze objętym planem miejscowym nie wprowadzono całkowitego zakazu realizacji stacji bazowych, gdyż dopuszczono ich realizację na terenach rolniczych. Przyjęte rozwiązanie nie eliminuje zatem inwestycji celu publicznego, lecz określa zasady ich lokalizacji w sposób uwzględniający ład przestrzenny". Odnosząc się do ostatnio przywołanej kwestii należy zauważyć, że już Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 grudnia 2025 r. wskazał, iż nie może zostać uznane za rozstrzygające dla wyniku sprawy, że ustalenia planu miejscowego na pozostałym obszarze objętym planem miejscowym nie zawierają rozwiązań uniemożliwiających lokalizowanie inwestycji z zakresu łączności publicznej (stacji telefonii komórkowej), tj. częściowo na terenach lasów, łąk i pastwisk oraz użytków rolnych. Poza tym zaś przywołane stanowisko organu w ocenie Sądu w żaden sposób nie uzasadnia – z odwołaniem do konkretnych kryteriów wskazanych przez NSA – ograniczeń zastosowanych na terenach zabudowy mieszkaniowej, a także poza nimi. Za takie kryterium nie może zostać uznane ogólne odwołanie do ochrony ładu przestrzennego, czy wartości takich jak krajobraz, środowisko czy zdrowie mieszkańców. Ani ze stanowiska organu, uzasadnienia uchwały, ani z dokumentacji planistycznej nie sposób zaś wywieść w jaki konkretnie sposób rodzaj i charakter zabudowy ("zwarta zabudowa mieszkaniowa") sołectwa N. miałby determinować konieczność wprowadzenia całkowitego zakazu lokalizacji stacji telefonii komórkowej – zarówno wolnostojących, jak i posadowionych na obiektach budowlanych – także w sytuacji gdy inwestycje takie są zgodne z przepisami odrębnymi. W odpowiedzi na skargę mowa jest o "istniejącym układzie urbanistycznym", jednak jest to stwierdzenie ogólne, bez poparcia odwołaniem do jakichkolwiek danych czy parametrów, trudno zatem znaleźć tu stosowne odniesienie do wprowadzenia całkowitego zakazu. Jak zaś podkreślił NSA, sprzeciw ze strony mieszkańców co do konkretnego rozwiązania przestrzennego nie może mieć decydującego znaczenia dla treści aktu prawa miejscowego. Poza tym należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 46 ust. 2 u.w.r.u.s.t. jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Jeśli więc chodzi o tereny, które w planie miejscowym mają przeznaczenie na cele zabudowy jednorodzinnej, to takie przeznaczenie nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu (w rozumieniu art. 2 ust. 2 pkt 4 u.w.r.u.s.t.). Nie jest więc tak, że na terenie zabudowy jednorodzinnej możliwe jest lokalizowanie inwestycji z zakresu łączności publicznej w sposób dowolny (por. wyrok NSA z 11 maja 2023 r., sygn. II OSK 1623/20). Biorąc zatem pod uwagę powyższe Sąd uznał, że zaskarżona uchwała w kwestionowanym zakresie została podjęta z istotnym naruszeniem zasad sporządzania planu miejscowego w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p., co uzasadniało stwierdzenie jej nieważności na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. – w zaskarżonej części – o czym Sąd orzekł w punkcie I wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w pkt II wyroku, uwzględniając kwotę 300 zł uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi oraz kwotę 480 zł tytułem wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika strony skarżącej, obliczonego na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 118) oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.