II SA/Ke 1136/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędzia WSA Danuta Kuchta, Sędzia WSA Maria Grabowska, Protokolant Sekretarz sądowy Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi J.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję ; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku. II SA/KE 1136/05 UZASADNIENIE DECYZJĄ Z DNIA [...] WÓJT GMINY M., NA PODSTAWIE ART. 50 UST. 1 I 4, ART. 51 UST. 1 PKT 2, ART. 53 UST. 4 ORAZ ART. 54 USTAWY Z DNIA 27 MARCA 2003R. O PLANOWANIU I ZAGOSPODAROWANIU PRZESTRZENNYM ORAZ ART. 104 K.P.A., USTALIŁ NA RZECZ GMINY M. LOKALIZACJĘ INWESTYCJI CELU PUBLICZNEGO W ROZUMIENIU ART. 6 PKT 1 USTAWY Z DNIA 21 SIERPNIA 1997 R. O GOSPODARCE NIERUCHOMOŚCIAMI (DZ. U. NR 46, POZ. 543 Z PÓŹN. ZM.), W ZAKRESIE DRÓG PUBLICZNYCH. ORGAN OKREŚLIŁ RODZAJ INWESTYCJI JAKO BUDOWĘ OK. 220 M ODCINKA UL. P. W MIEJSCOWOŚCI P., GMINA M. WRAZ Z JEJ ODWODNIENIEM DRENAŻEM PODZIEMNYM Z KRĘGÓW BETONOWYCH, BIEGNĄCYM PRZEZ DZIAŁKI GRUNTU OZNACZONE NUMERAMI EWIDENCYJNYMI 537/57, 537/44 I 566/6. OKREŚLONO RÓWNIEŻ WARUNKI I SZCZEGÓŁOWE ZASADY ZAGOSPODAROWANIA TERENU ORAZ JEGO ZABUDOWY WYNIKAJĄCE Z PRZEPISÓW ODRĘBNYCH, W SZCZEGÓLNOŚCI W ZAKRESIE: - WARUNKÓW I WYMAGAŃ OCHRONY I KSZTAŁTOWANIA ŁADU PRZESTRZENNEGO, - OCHRONY ŚRODOWISKA I ZDROWIA LUDZI ORAZ DZIEDZICTWA KULTUROWEGO I ZABYTKÓW ORAZ DÓBR KULTURY WSPÓŁCZESNEJ, - OBSŁUGI W ZAKRESIE INFRASTRUKTURY TECHNICZNEJ I KOMUNIKACJI, - wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Linię rozgraniczającą teren inwestycji wyznaczono na mapie sytuacyjno- wysokościowej stanowiącej załącznik graficzny do decyzji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji podał, że zgodnie z postanowieniami ustawy z dni 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przedmiotowa decyzja została wydana po uprzednim uzgodnieniu z właściwymi organami wymienionymi w art. 53 ust. 4 tej ustawy, tj. Starostą Kieleckim w kwestii ochrony gruntów rolnych, Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych i Powiatowym Zarządem Dróg. Stosownie natomiast do art. 53 ust. 4 pkt 10 cytowanej ustawy, obowiązującego od dnia 22 września 2004 r., przedsięwzięcie inwestycyjne objęte decyzją nie wymaga uzgodnienia z Wojewodą, Zarządem Województwa i Zarządem Powiatu w zakresie zadań samorządowych i rządowych służących realizacji celu publicznego, o którym mowa w art. 39 ust.3 pkt 3 i art. 48, gdyż działka przewidziana pod jego realizację nie znajduje się w zasięgu terenu przeznaczonego na te cele w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy M., który utracił moc z dniem 31 grudnia 2003 r. Organ I instancji wskazał, że rozstrzygnięcie objęte przedmiotową decyzją podjęto po uprzednim dokonaniu analizy, o której mowa w art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, jak również analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Przedsięwzięcie inwestycyjne objęte decyzją spełnia wymogi ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, gdyż dla powierzchni gruntu rolnego objętego niniejszą decyzją wynoszącą około 300 m-, nie jest wymagana zgoda na przeznaczenie gruntu rolnego na cele nierolnicze. Organ I instancji podał, że w trakcie postępowania administracyjnego zastrzeżenia wniosła J.G., która podniosła zarzut, iż problemy ogólnogminne związane z odwodnieniem ulicy P., są rozwiązywane kosztem jej praw własnościowych, w związku z czym nie wyraża zgody na przebieg drenażu podziemnego przez działkę 566/6 stanowiącą jej własność, bez wykupu działki. Niewyrażenie przez J.G. zgody na przebieg drenażu, nie skutkuje jednak odmową ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Rozpatrując odwołanie od tej decyzji wniesione przez J. B., Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 30 września 2005 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygniecie. W uzasadnieniu organ odwoławczy opisał przebieg sprawy i przytaczając brzmienie art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami wskazał, że podziela stanowisko organu I instancji w zakresie zakwalifikowania określonego wnioskiem z dnia 2 marca 2005 r. zamierzenia inwestycyjnego, do inwestycji celu publicznego. Z akt sprawy wynika bowiem, że ulica P. jest drogą zaliczoną do dróg gminnych. Organ II instancji podkreślił, że stosownie do art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, inwestycja celu publicznego jest realizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Dla terenu objętego wnioskiem brak jest planu miejscowego, wobec czego budowa określonego we wniosku zamierzenia inwestycyjnego wymagała wydania decyzji, której projekt stosownie do art. 50 ust. 4 cytowanej ustawy, powierzono osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że zgodnie z ustaleniami organu I instancji, projektowane zamierzenie inwestycyjne, obejmujące budowę ok. 220 m odcinka ul. P. nie jest zaliczane do przedsięwzięć, dla których może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko. Stosownie do § 3 ust. 1 pkt 56 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określania rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzeniu raportu o oddziaływaniu na środowisko, sporządzenia raportu mogła wymagać budowa dróg publicznych o długości nie mniejszej niż 1 km. Skoro postępowanie w sprawie wszczęte zostało wnioskiem z dnia 2 marca 2005 r., to organ I-szej instancji zasadnie zastosował przepisy tego rozporządzenia. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że w dniu 8 czerwca 2005 r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 maja 2005 r. zmieniające w/w rozporządzenie, a stosownie do § 3 ust. 1 pkt 56 nowego prawa, sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko mogą wymagać przedsięwzięcia polegające na budowie dróg publicznych o nawietrzni utwardzonej, z wyłączeniem przedsięwzięć polegających na budowie zjazdów z dróg publicznych, a zatem bez względu na długość drogi, raport oddziaływania na środowisko może być wymagany. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że odwołanie od decyzji organu I instancji zostało przekazane do organu odwoławczego w dniu 25 sierpnia 2005 r., a zatem Kolegium rozpatruje sprawę po tej dacie, według przepisów prawa materialnego obowiązujących w dniu wydania decyzji odwoławczej. Dnia 28 lipca 2005 r. weszła w życie ustawa z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska i niektórych innych ustaw, a art. 19 ust 1 tej ustawy stanowi, że do postępowań w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wszczętych, a nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy dotychczasowe stosuje się na wniosek inwestora. Inwestorem projektowanego zamierzenia inwestycyjnego jest gmina M., która pismem z dnia 25 sierpnia 2005 r. poinformowała, iż wszczęte zostało postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach według obowiązujących od 28 lipca 2005 r. przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska. Organ odwoławczy powołał treść przepisów art. 46 ust.1 oraz art. 46 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska, z których wynika, że postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko nie stanowi już części postępowania zmierzającego do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Od 28 lipca 2005 r. realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego wymagane jest sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia oraz dla którego obowiązek sporządzenia raportu stwierdzany jest w drodze postanowienia, jest dopuszczalne wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się zaś na wniosek podmiotu podejmującego realizację przedsięwzięcia. Dlatego postępowanie w sprawie oceny oddziaływania projektowanej inwestycji na środowisko, będzie częścią postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a nie częścią postępowania o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Nawiązując do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ wskazał, że stosownie do art. 52 ust. 1 i art. 56 cyt. ustawy, ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora, jeżeli zaś zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, nie można odmówić lokalizacji celu publicznego. Zdaniem organu odwoławczego, nie podlega uwzględnieniu wniosek o zmianę decyzji organu I instancji, tak aby rów odwadniający nie przebiegał przez działki nr 537/57, 537/44 i 566/6, tym bardziej, że właściciele tych działek zajęli odmienne stanowiska w sprawie. Nie można także uznać za uzasadniony zarzut dotyczący naruszenia prawa własności działki nr 566/6, gdyż właściciel wyraził zgodę na przebieg drenażu odwadniającego podziemnego z kręgów betonowych w pasie 3 metrowego terenu, po jego wykupieniu. Odnosząc się do zarzutów dotyczących obaw w zakresie zalewania działki skarżącej od strony ulicy Żurawiej na skutek wpływu wód z ul. P. poprzez rów odwadniający, do rowu przy ul. Żurawiej, organ odwoławczy podkreślił, że kwestia ta będzie szczegółowo analizowana na etapie udzielania pozwolenia wodnoprawnego. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. B., wnosząc o "zamianę decyzji Wójta Gminy M. w ten sposób, aby odwodnienie ul. P. biegło wyłącznie ulicą P.". Skarżąca podniosła, że decyzja dotycząca inwestycji celu publicznego powinna być realizowana bez jakiegokolwiek uszczerbku dla ludzi i ich otoczenia. Przedmiotowa decyzja jest natomiast nieprzemyślana, a inwestycja zaszkodzi najbliższemu otoczeniu skarżącej i zeszpeci estetykę części osiedla P.. Na skutek jej realizacji dojdzie do naruszenia zasady przestrzegania ładu przestrzennego, nastąpi brak poszanowania i niszczenia własności skarżącej, a samo przedsięwzięcie jest "zamachem" na jej zdrowie i mienie. W ocenie J. B., dla prowadzenia odwodnienia ulicy P. gmina ma do dyspozycji tę właśnie ulicę, będącą jej własnością. Odnosząc się natomiast do odmienności stanowisk właścicieli działek nr 566/6, 537/44 i 537/57, o którym Samorządowe Kolegium Odwoławcze wspomniało w swojej decyzji skarżąca podniosła, że świadczy to o nieznajomości tematu, gdyż właściciele działek o nr 537/44 i 537/57 są "potencjalnymi" mieszkańcami ulicy P. i w ich interesie jest budowa tej drogi wraz z odwodnieniem. Odpowiadając na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w pisemnych motywach zaskarżonej decyzji. WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE: SKARGA JEST ZASADNA, ACZKOLWIEK PRZYCZYNY WADLIWOŚCI ZASKARŻONEJ DECYZJI NIE SĄ TOŻSAME Z ZARZUTAMI PODNOSZONYMI PRZEZ SKARŻĄCĄ. UWZGLĘDNIENIE SKARGI WYNIKA W TAKIM PRZYPADKU Z DYSPOZYCJI ART. 134 § 2 USTAWY Z DNIA 30 SIERPNIA 2002 R. PRAWO O POSTĘPOWANIU PRZED SĄDAMI ADMINISTRACYJNYMI ( DZ.U. NR 153, POZ.1270), ZWANEJ DALEJ P.P.S.A., ZGODNIE Z KTÓRYM SĄD ROZSTRZYGA W GRANICACH SPRAWY I NIE JEST ZWIĄZANY ZARZUTAMI I WNIOSKAMI SKARGI ORAZ POWOŁANĄ W NIEJ PODSTAWĄ PRAWNĄ. DOKONUJĄC TAK ROZUMIANEJ KONTROLI ZASKARŻONEJ DECYZJI, WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY DOPATRZYŁ SIĘ NARUSZENIA PRZEZ ORGAN ODWOŁAWCZY PRAWA PROCESOWEGO W STOPNIU MOGĄCYM MIEĆ ISTOTNY WPŁYW NA WYNIK SPRAWY, CO POWODUJE KONIECZNOŚĆ UCHYLENIA ZASKARŻONEJ DECYZJI ( ART. 145 § 1 PKT 1C P.P.S.A.). PRZEPIS ART. 50 UST. 1 USTAWY Z DNIA 27 MARCA 2003 R. O PLANOWANIU I ZAGOSPODAROWANIU PRZESTRZENNYM ( DZ.U. NR 80, POZ. 717 ZE ZM.), ZWANEJ DALEJ USTAWĄ, STANOWI, ŻE INWESTYCJA CELU PUBLICZNEGO - W RAZIE BRAKU PLANU MIEJSCOWEGO- LOKALIZOWANA JEST NA PODSTAWIE DECYZJI O USTALENIU LOKALIZACJI INWESTYCJI CELU PUBLICZNEGO. PRZEZ UŻYTE W USTAWIE POJĘCIE "INWESTYCJA CELU PUBLICZNEGO", NALEŻY PRZY TYM ROZUMIEĆ DZIAŁANIA O ZNACZENIU LOKALNYM ( GMINNYM) I PONADLOKALNYM ( POWIATOWYM, WOJEWÓDZKIM I KRAJOWYM), STANOWIĄCE REALIZACJĘ CELÓW, O KTÓRYCH MOWA ART. 6 USTAWY Z DNIA 21 SIERPNIA 1997 R. O GOSPODARCE NIERUCHOMOŚCIAMI ( DZ.U. Z 2000 R., NR 46, POZ. 543 ZE ZM.). W PKT 1 TEGO PRZEPISU, ZA CEL PUBLICZNY USTAWODAWCA UZNAŁ MIĘDZY INNYMI WYDZIELANIE GRUNTÓW POD DROGI PUBLICZNE I DROGI WODNE, BUDOWĘ I UTRZYMANIE TYCH DRÓG, OBIEKTÓW I URZĄDZEŃ TRANSPORTU DROGOWEGO. JAK WYNIKA Z UZASADNIENIA ZASKARŻONEJ DECYZJI, DO TAK OKREŚLONEGO CELU PUBLICZNEGO, UZASADNIAJĄCEGO WYDANIE DECYZJI USTALAJĄCEJ LOKALIZACJĘ INWESTYCJI CELU PUBLICZNEGO, ZALICZYŁ ORGAN ODWOŁAWCZY PLANOWANE PRZEDSIĘWZIĘCIE POLEGAJĄCE NA BUDOWIE ODCINKA ULICY P. W P. WRAZ Z JEJ ODWODNIENIEM. UŻYTE W ART. 6 USTAWY O GOSPODARCE NIERUCHOMOŚCIAMI OKREŚLENIE "DROGA PUBLICZNA", NALEŻY Z KOLEI ODCZYTYWAĆ W OPARCIU O PRZEPISY INNEJ USTAWY - Z DNIA 21 MARCA 1985R. O DROGACH PUBLICZNYCH ( DZ.U. Z 2000 R., NR 71, POZ. 838 ZE ZM.), KTÓRA W ART. 2 UST. 1 I 2 STANOWI, ŻE DROGI PUBLICZNE DZIELĄ SIĘ NA: KRAJOWE, WOJEWÓDZKIE, POWIATOWE I GMINNE, PRZY CZYM ZALICZENIE DANEJ DROGI DO JEDNEJ Z WYŻEJ WYMIENIONYCH KATEGORII NASTĘPUJE W ŚCIŚLE OKREŚLONY SPOSÓB. DO KATEGORII DRÓG KRAJOWYCH DOKONUJE TEGO W FORMIE ROZPORZĄDZENIA MINISTER WŁAŚCIWY DO SPRAW TRANSPORTU, A ZALICZENIE DO KATEGORII DRÓG WOJEWÓDZKICH, POWIATOWYCH I GMINNYCH NASTĘPUJE ODPOWIEDNIO W DRODZE UCHWAŁY SEJMIKU WOJEWÓDZTWA, RADY POWIATU I RADY GMINY ( ART. 5 UST.2, ART. 6 UST. 2, ART. 6A UST. 2 I ART. 7 UST. 2 USTAWY O DROGACH PUBLICZNYCH). DROGI NIEZLICZONE DO ŻADNEJ KATEGORII DRÓG PUBLICZNYCH, SĄ NATOMIAST DROGAMI WEWNĘTRZNYMI ( ART. 8 UST. 1 USTAWY O DROGACH PUBLICZNYCH). UZNAJĄC DROGĘ OBJĘTĄ NINIEJSZYM POSTĘPOWANIEM ZA DROGĘ PUBLICZNĄ, KTÓREJ BUDOWA WYMAGA USTALENIA W DRODZE DECYZJI, O JAKIEJ MOWA W ART. 50 UST. 1 USTAWY, ORGAN II-GIEJ INSTANCJI OGRANICZYŁ SIĘ DO LAKONICZNEGO STWIERDZENIA, IŻ "Z AKT SPRAWY WYNIKA, ŻE ULICA P. JEST DROGĄ ZALICZONĄ DO DRÓG GMINNYCH". NIE ZNAJDUJE ONO JEDNAK OPARCIA W ZGROMADZONYCH W SPRAWIE DOKUMENTACH. W SZCZEGÓLNOŚCI, BRAK JEST POTWIERDZENIA TEJ OKOLICZNOŚCI DOWODEM W POSTACI WYPISU Z REJESTRU GRUNTÓW CZY ODPISU STOSOWNEJ UCHWAŁY ZALICZAJĄCEJ PRZEDMIOTOWĄ DROGĘ DO KATEGORII DRÓG GMINNYCH. W CELU OCENY PRAWIDŁOWOŚCI USTALENIA ORGANU II-GIEJ INSTANCJI, WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY PRZEPROWADZIŁ W TRYBIE ART. 106 § 3 P.P.S.A., DOWÓD Z INFORMACJI DOTYCZĄCEJ STANU PRAWNEGO PRZEDMIOTOWEJ DZIAŁKI - ULICY P. W P.. JAK WYNIKA Z TREŚCI PISMA ZŁOŻONEGO DNIA 2 LUTEGO 2007 R., SPORZĄDZONEGO Z UPOWAŻNIENIA WÓJTA GMINY M., DROGA TA "NALEŻY DO DRÓG PUBLICZNYCH DOJAZDOWYCH WEWNĘTRZNYCH, ZALICZONYCH DO KATEGORII DRÓG GMINNYCH", CO MA POTWIERDZAĆ WYPIS Z MIEJSCOWEGO PLANU ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO GMINY M., UCHWALONEGO UCHWAŁĄ RADY GMINY Z DNIA 13 LIPCA 2006 R. ( K. 193-198). PRZEPROWADZONY PRZEZ SĄD DOWÓD NIE POTWIERDZIŁ ZATEM USTALENIA ORGANU ODWOŁAWCZEGO, O JAKIM MOWA WYŻEJ, ALBOWIEM WEDLE ZNACZENIA POJĘCIOWEGO WYRAŻEŃ, JAKIMI POSŁUGUJE SIĘ USTAWA O DROGACH PUBLICZNYCH, PUBLICZNA DROGA GMINNA NIE MOŻE BYĆ JEDNOCZEŚNIE DROGĄ WEWNĘTRZNĄ I NA ODWRÓT. Z TYCH WZGLĘDÓW UZNAĆ NALEŻY, ŻE ROZPATRUJĄC SPRAWĘ W TRYBIE INSTANCYJNYM, SAMORZĄDOWE KOLEGIUM ODWOŁAWCZE NARUSZYŁO PRZEPISY ART. 7 I 77 § 1 KPA, NIE WYJAŚNIAJĄC NALEŻYCIE WSZYSTKICH OKOLICZNOŚCI SPRAWY, A W SZCZEGÓLNOŚCI CHARAKTERU PRAWNEGO DROGI, KTÓRA JEST PRZEDMIOTEM PLANOWANEJ INWESTYCJI. PONIEWAŻ OD USTALENIA, CZY ULICA P. W P. JEST DROGĄ PUBLICZNĄ W ROZUMIENIU USTAWY O DROGACH PUBLICZNYCH, CZY TEŻ NIE, ZALEŻY DOPUSZCZALNOŚĆ WYDANIA W SPRAWIE DECYZJI W TRYBIE ART. 50 UST. 1 USTAWY, NIE ULEGA WĄTPLIWOŚCI, ŻE UCHYBIENIE TO MIAŁO ISTOTNY WPŁYW NA WYNIK SPRAWY POWODUJĄC KONIECZNOŚĆ UCHYLENIA ZASKARŻONEJ DECYZJI NA PODSTAWIE ART. 145 § 1 PKT 1C USTAWY P.P.S.A. ODNOSZĄC SIĘ ZAŚ DO ZARZUTÓW SKARGI, TO ZE WZGLĘDÓW O JAKICH MOWA WYŻEJ, ROZSTRZYGANIE O ICH ZASADNOŚCI NALEŻY AKTUALNIE UZNAĆ ZA PRZEDWCZESNE. MOŻNA JEDYNIE ZASYGNALIZOWAĆ, ŻE W RAZIE USTALENIA, ŻE ZACHODZĄ PRZESŁANKI DO WYDANIA DECYZJI O LOKALIZACJI INWESTYCJI CELU PUBLICZNEGO, GDY STANIE SIĘ ONA OSTATECZNA, INWESTOR ZOBOWIĄZANY BĘDZIE ZAINICJOWAĆ KOLEJNE POSTĘPOWANIA MAJĄCE NA CELU UZYSKANIE STOSOWNYCH POZWOLEŃ NA REALIZACJĘ INWESTYCJI. W ICH RAMACH, ORGANY ADMINISTRACJI PUBLICZNEJ BĘDĄ BADAĆ SZCZEGÓŁOWE WARUNKI, JAKIE MUSZĄ ZOSTAĆ SPEŁNIONE, ABY NIE NARUSZAŁA ONA UZASADNIONYCH PRAW I INTERESÓW OSÓB TRZECICH, PRZEPISÓW DOTYCZĄCYCH OCHRONY ŚRODOWISKA, ZDROWIA I ŻYCIA LUDZI ITP. PRZY PONOWNYM ROZPOZNANIU SPRAWY, ORGAN II-GIEJ INSTANCJI MAJĄC NA WZGLĘDZIE PRZEDSTAWIONE WYŻEJ UWAGI USTALI, CZY BUDOWA DROGI OBJĘTEJ WNIOSKIEM, MOŻE ZOSTAĆ UZNANA ZA INWESTYCJĘ CELU PUBLICZNEGO, A KONKRETNIE, CZY JEST ONA ZALICZONA DO JAKIEJKOLWIEK KATEGORII DRÓG PUBLICZNYCH W ROZUMIENIU USTAWY O DROGACH PUBLICZNYCH, A NASTĘPNIE OCENI, CZY W AKTUALNYM STANIE PRAWNYM I FAKTYCZNYM, ZACHODZĄ PODSTAWY DO WYDANIA DECYZJI W TRYBIE ART. 51 UST. 1 USTAWY. W OPARCIU O POWYŻSZE, ORGAN ODWOŁAWCZY PODEJMIE STOSOWNE ROZSTRZYGNIĘCIE.