II SA/Ke 1140/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sylwester Miziołek po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2015r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi O., na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gry na automatach poza kasynem p o s t a n a w i a : wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu odwołania O., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Kielcach z dnia [...] wymierzającą karę pieniężną w wysokości 24.000 zł za urządzanie gry poza kasynem gry na wskazanych w tym rozstrzygnięciu automatach. W podstawach prawnych decyzji organów obu instancji powołano m. in. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (Dz. U. nr 201, poz. 1540 ze zm.). Skargę na ww. decyzję organu odwoławczego wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach O. podnosząc m.in. zarzut naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych – poprzez bezpodstawne uznanie, że zachodzą przesłanki do wymierzenia kary z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, podczas gdy spółka prowadziła działalność w oparciu o ważne i legalne dokumenty urzędowe świadczące o tym, ze automaty są automatami niskostawkowymi i nie dokonano w nich żadnych zmian - mogących wpływać na ich parametry, w tym na charakter "niskostawkowy". Postanowieniem z dnia 26 stycznia 2015r. tut. Sąd zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie – z uwagi na przedstawienie przez Naczelny Sąd Administracyjny pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu (sprawa o sygn. akt P 4/14) Pismem z dnia 5 grudnia 2014r., uzupełnionym pismem z dnia 9 lutego 2015r. 12 grudnia 2015r. skarżąca Spółka wniosła o wstrzymanie wykonania opisanej na wstępie decyzji Dyrektora Izby Celnej. W uzasadnieniu wskazano, że wykonanie zaskarżonej decyzji pociągnie za sobą daleko idące skutku – co wpłynie znacznie na kondycję finansową Spółki tak, że nie pozostanie to bez wpływu na jej płynność finansową. Natomiast w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji obu instancji konieczne będzie przywrócenie stanu poprzedniego, to jest zwrot wymierzonej Spółce kary pieniężnej – co z kolei pociągnie nakład środków Spółki, pozbawionej możliwości dysponowania taką sumą w czasie trwania ewentualnych postępowań w tym zakresie (nie wyłączając oczywiście strat poniesionych w tym okresie przez skarżącą). Zachodzi zatem niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody skarżącej. Niezależnie od powyższego Spółka wskazała, że wysokość nałożonej nań kary pieniężnej należy rozpatrywać łącznie z jednocześnie nałożonymi karami aż w sześciu innych równoległych postępowaniach w przedmiocie wymierzenia kar pieniężnych, zakończonych przez Dyrektora Izby Celnej decyzjami nakładającymi na skarżącą kary pieniężne po 24.000 zł. (5 decyzji) oraz 36.000 zł (1 decyzja). W konsekwencji łączny wymiar kary to 156.000 zł, wynosząc wraz z karą wymierzoną w niniejszym postępowaniu 180.000 zł. Wskazano przy tym, że w bieżącym okresie funkcjonowania skarżąca i tak będzie musiała uiścić wszelkie należne z tytułu prowadzenia działalności na terenie województwa koszty (podatki, wynagrodzenia, koszty najmów pomieszczeń i inne). Kwota ta ma niebagatelne znaczenie dla bieżącego funkcjonowania Spółki, gdy już teraz utrzymanie działalności spółki wymaga ciągłego powiększania kwoty należnych zobowiązań, które na dzień 31 października 2014r. wyniosły już 16.340.371,71 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a. sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykazanie wystąpienia przesłanek do zastosowania ochrony tymczasowej należy do wnioskującego o jej udzielenie. W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ma miejsce wówczas, gdy nie będzie już możliwy późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, lub powrót do stanu pierwotnego. Mając na uwadze argumentację przedstawioną w złożonym w niniejszej sprawie wniosku Sąd uznał, że skarżąca uprawdopodobniła w wystarczający sposób, że wykonanie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej, utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji o wymierzeniu Spółce kary pieniężnej w łącznej wysokości 24.000 zł, może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Wskazać przy tym trzeba, że uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu, które nie daje pewności, a jedynie wiarygodność twierdzenia określonych faktów. W tym zakresie należy zwrócić uwagę na dane o ogólnej sytuacji finansowej Spółki, która nie dość, że na dzień 31 października 2014r. posiada zobowiązania w ogromnej wysokości 16.340.371,71 zł, to jeszcze decyzjami Dyrektora Izby Celnej nałożono nań kary pieniężne w łącznej kwocie 180.000 zł. Podkreślić przy tym trzeba, że jakkolwiek nałożony na Spółkę obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są niewątpliwie odwracalne, to skutków zapłaty należności pieniężnej, nie można – zdaniem Sądu – rozpatrywać w oderwaniu od jej wysokości, która w okolicznościach konkretnego przypadku, w połączeniu z ilością spraw podobnego rodzaju może wpłynąć na uzasadnione przypuszczenie utraty płynności finansowej Spółki. Wskazać przy tym trzeba, że wykonanie zaskarżonej decyzji – grożące zakończeniem prowadzenia działalności gospodarczej – stanowi spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2004r., sygn. akt FZ 136/04, cytowane (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Komentarz do art. 61, LEX 2013). Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji – na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy P.p.s.a.