II SA/Ke 1165/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2016r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]. znak: [...] w przedmiocie odmowy zwrotu zatrzymanego prawa jazdy I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokata T. K. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych w tym VAT w kwocie 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. II SA/Ke 1165/15 UZASADNIENIE Decyzją z [...] r., [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach po rozpatrzeniu odwołania T.a P. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 kpa utrzymało w mocy decyzję Starosty Powiatowego w Busku-Zdroju z 10 września 2015 r. w przedmiocie odmowy zwrotu prawa jazdy kat. A i B. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że decyzja organu I instancji została wydana na podstawie art. 102 ust. 2 i art. 49 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami. Starosta wskazał, że decyzją własną z 22 czerwca 2011 r. zostały cofnięte skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami z uwagi na niepoddanie się w wyznaczonym terminie badaniom lekarskim i psychologicznym. W złożonym odwołaniu skarżący wniósł o uchylenie ww. decyzji jako sprzecznej z prawem oraz o zwrot prawa jazdy, które jest mu niezbędne jako osobie niepełnosprawnej. Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym SKO podniosło, że znanym mu jest z urzędu fakt, iż zatrzymanie prawa jazdy skarżącemu nastąpiło w dniu 2 lutego 2011 r. co oznacza, że od dnia zatrzymania prawa jazdy upłynął okres przekraczający rok. W związku z tym zwrot prawa jazdy może nastąpić po ustaniu przyczyny zatrzymania, po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej oraz po uzyskaniu pozytywnego wyniku kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji. W aktach sprawy znajduje się orzeczenie lekarskie z 17 lipca 2015 r. stwierdzające brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W toku postępowania strona przedłożyła organowi niepoświadczoną za zgodność z oryginałem kserokopię orzeczenia psychologicznego z 23 czerwca 2015r. W ocenie organu, status dokumentów mają jedynie oryginały i to one stanowią właściwy i jedyny skuteczny środek dowodowy. Tym samym niepoświadczone urzędowo kserokopie dokumentów nie mogą stanowić dowodu na to, co jest w nich zapisane. W aktach sprawy brak jest natomiast zaświadczenia potwierdzającego pozytywny wynik z państwowego egzaminu sprawdzającego kwalifikacje. Ponieważ skarżący nie spełnił wszystkich warunków, od których ustawodawca uzależnia zwrot zatrzymanego prawa jazdy, SKO orzekło jak w sentencji decyzji. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze T. P. wniósł o uchylenie decyzji z 4 listopada 2015 r. zarzucając jej: - brak merytoryczności w rozpatrzeniu odwołania chociażby dlatego, że ustały przeciwskazania psychiczno-lekarskie do prowadzenia pojazdów mechanicznych, których kserokopię doręczono Staroście, a oryginał w dniu 17 listopada 2015 r., - stronniczość w rozpatrywaniu odwołania tj. branie w obronę urzędników Starosty, ignorowanie inwalidztwa skarżącego z dysfunkcją kończyn dolnych, utrudniające samodzielną egzystencję i narażającą go na zbędne koszty. T. P. podniósł, że nie zgadza się z podjętymi decyzjami, gdyż są one dla niego krzywdzące i oparte na przepisach ustawy Prawo o ruchu drogowym, które "działają z naruszeniem obowiązującego prawa pod skrzydłami władzy koalicyjnej PO i PSL, zarządzają – w powiecie jak i województwie." Podkreślił, że jest inwalidą II-giej grupy z dysfunkcją kończyn dolnych i poruszanie samochodem jest niezbędnym warunkiem egzystencji życiowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji objętej skargą (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja SKO utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji orzekającą o odmowie zwrotu skarżącemu zatrzymanego prawa jazdy. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 102 ust. 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2015 r., poz. 155 ze zm.), zwanej dalej ustawą, stanowiący, że zwrot zatrzymanego prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem następuje po ustaniu przyczyny zatrzymania oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej. Jeżeli od dnia zatrzymania prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem upłynął okres przekraczający rok, warunkiem wydania prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem jest uzyskanie pozytywnego wyniku kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji. Okolicznością niekwestionowaną w niniejszej sprawie jest to, że od daty zatrzymania skarżącemu prawa jazdy upłynął ponad rok. Bezspornym jest także, iż T. P. składał już wnioski o zwrot zatrzymanego prawa jazdy, a podjęte w jego wyniku rozstrzygnięcia organów administracji były przedmiotem kontroli sądowej. Prawomocnym wyrokiem z dnia 17 października 2013 r., sygn. akt II SA/Ke 656/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę T. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z 13 maja 2013 r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty Buskiego odmawiającą zwrotu zatrzymanego prawa jazdy, z uwagi na niepoddanie się badaniom lekarskim i psychologicznym. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd ustalił, że prawo jazdy zostało zatrzymane skarżącemu postanowieniem Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Busku-Zdroju w dniu 24 kwietnia 2011 r. w związku z prowadzeniem pojazdu mechanicznego w dniu 2 lutego 2011 r. w stanie nietrzeźwości. Konsekwencją tego zdarzenia było skierowanie T.a P. na badanie lekarskie i psychologiczne, a w wyniku nie wykonania tych badań w wyznaczonym terminie, decyzją z 22 czerwca 2011 r. Starosta Buski orzekł o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach utrzymało w mocy powyższe rozstrzygnięcie. Z kolei prawomocnym wyrokiem z dnia 19 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Ke 618/14, WSA w Kielcach oddalił skargę T.a P. na postanowienie SKO w Kielcach z 9 czerwca 2014 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego z wniosku skarżącego o zwrot zatrzymanego prawa jazdy. Powodem tego rozstrzygnięcia był fakt, że wniosek dotyczył sprawy już rozstrzygniętej opisaną wyżej ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z 13 maja 2013r., kontrolowaną przez Sąd w sprawie II SA/Ke 656/13. W stanie faktycznym niniejszej sprawy okoliczności zmieniły się o tyle, że T. P. złożył wraz z wnioskiem o zwrot prawa jazdy orzeczenie lekarskie nr 502/2015 z 17 lipca 2015 r. stwierdzające brak przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami oraz kserokopię orzeczenia psychologicznego nr [...] z 23 czerwca 2015 r. stwierdzającego brak przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem w zakresie prawa jazdy kategorii A i B, jednak nie ulega wątpliwości, że nie przedłożył żadnych dowodów na to, że poddał się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji i uzyskał wynik pozytywny. Ta ostatnia okoliczność jest natomiast – stosownie do treści zacytowanego na wstępie art. 102 ust. 2 ustawy - warunkiem niezbędnym do zwrotu zatrzymanego prawa jazdy w sytuacji, gdy od dnia jego zatrzymania upłynął okres przekraczający rok, jak ma to miejsce w tym przypadku. Niezależnie od tego zasadnie organ dostrzegł, że zgodnie art. 76a § 2 kpa zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym. W niniejszej sprawie odpis orzeczenia psychologicznego nie spełniał ww. warunków, więc nie mógł być potraktowany jako dokument stanowiący dowód przeprowadzenia badań psychologicznych. Bez znaczenia dla wyniku sprawy pozostaje przy tym podnoszona w skardze okoliczność, że w dniu 17 listopada 2015 r. T. P. złożył do organu I instancji oryginał ww. orzeczenia psychologicznego. Przede wszystkim nastąpiło to już po wydaniu i doręczeniu skarżącemu decyzji SKO w Kielcach, zaś Sąd ocenia legalność decyzji według stanu faktycznego i prawnego na datę jej podjęcia, a ponadto w dalszym ciągu nie ma podstaw do przyjęcia, że T. P. uzyskał pozytywny wynik z państwowego egzaminu sprawdzającego kwalifikacje. Z tych względów niespełnienie warunków z art. 102 ust. 2 ustawy czyni zasadną odmowę zwrotu zatrzymanego prawa jazdy. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę - Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Orzeczenie zawarte w pkt II wyroku oparto o przepis art. 250 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 19, § 18 ust. 1 pkt 1c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 461 z późn. zm.).