II SA/Ke 118/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal,, Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Zielińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2011 roku sprawy ze skargi H. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. Decyzją z dnia [...] znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania H. K. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy i Miasta C. z dnia [...] znak: [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie, nadbudowie i przebudowie istniejącego budynku mieszkalnego (parter z poddaszem użytkowym) z niezbędnymi urządzeniami techniczno-budowlanymi, w tym bezodpływowym zbiornikiem na ścieki na terenie działki nr ewid. 241/1 w C. ul. D., oznaczonej na załączniku graficznym literami ABCD-A. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym: Po rozpatrzeniu wniosku S. T., Burmistrz Gminy i Miasta C. decyzją z dnia [...] ustalił warunki zabudowy dla opisanej wyżej inwestycji, uznając że spełnione zostały łącznie warunki przewidziane w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz decyzja nie narusza przepisów odrębnych. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł H. K. podnosząc, iż doszło do naruszenia stanu posiadania jego i żony. Zdaniem odwołującego, organ błędnie zinterpretował treść decyzji Burmistrza Gminy i Miasta C. z dnia [...] Wskazywał, że dostęp do działki inwestora prowadził dotychczas przez działkę nr 241/2. W jego ocenie, akt notarialny kupna nieruchomości od Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa [...], decyzja Burmistrza Gminy i Miasta C. Nr [...] znak: [...] dotycząca zabudowy działki nr 241/3, mapa Starostwa z dnia 23.07.2002r. nie potwierdzają, aby nieruchomość nr 241/1 była obciążona jakimś prawem na rzecz osób trzecich. Rozpatrując odwołanie organ drugiej instancji uznał, że nie jest ono zasadne. Przywołując brzmienie art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ wskazał, że zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu wymaga ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wniosek inwestora stosownie do art. 52 ust. 1 i 2 w zw. z art. 64 ust. 1 cyt. ustawy powinien określać teren objęty wnioskiem, charakterystykę inwestycji oraz zabudowy i zagospodarowania terenu, planowany sposób zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenie i gabaryty projektowanych obiektów budowlanych przedstawione w formie opisowej i graficznej, parametry techniczne inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. W ocenie Kolegium, ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego tj. decyzji Burmistrza Gminy i Miasta C. z dnia [...] znak: [...], mapy przyjętej do Państwowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej z dnia 5.08.2008r. z uwidocznioną na niej drogą dojazdową do działki 241/1, aktu notarialnego z dnia [...], zawiadomienia Sądu Rejonowego Wydział VI Ksiąg Wieczystych jednoznacznie wynika, że działka nr 241/3 jest obciążona prawem przejścia i przejazdu do działki inwestora nr 241/1. Nie ma zatem racji strona twierdząc, iż takiego prawa brak. Tego ustalenia nie podważa więc treść aktu notarialnego z dnia [...], który nie zawiera informacji w kwestii służebności drogi. Bez znaczenia jest natomiast powoływana przez odwołującego decyzja z dnia [...], albowiem dotyczy odrębnego postępowania i innej sprawy. Skoro zatem działka inwestora posiada dostęp do drogi publicznej, inwestycja położona jest na terenie spełniającym warunki o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, określone zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania nowych wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu to decyzja organu I instancji odpowiada prawu. Organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja organu pierwszej instancji stosownie do art. 54 pkt 1-3 ustawy określa rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a także linie rozgraniczające teren inwestycji. Decyzja zawiera wszystkie części składowe, o których mowa w § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003r. (część tekstową, część graficzną i załącznik w postaci wyników ww. analizy zawierających część tekstową i graficzną). Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów Kolegium wskazało, że pozostają one bez wpływu na wynik sprawy. Kwestie własnościowe, konkretne usytuowanie obiektów budowlanych jak również przyjęte rozwiązania konstrukcyjne stanowią przedmiot rozważań organu na etapie ubiegania się przez inwestora o pozwolenie na budowę. Stosownie bowiem do treści art. 63 ust. 2 cyt. ustawy decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył H. K. . Decyzji Kolegium skarżący zarzucił brak wnikliwego rozpatrzenia. Nie odniesiono się do kwestii przynależności działki nr 241/2 do działki nr 241/1, nie wgłębiono się w treść decyzji Burmistrza C. z dnia [...] Autor skargi nie rozumie dlaczego odnaleźli się spadkobiercy działki nr 241/1, skoro jej poprzedni właściciele przekazali grunt na rzecz Skarbu Państwa w zamian za rentę. Skarżący kwestionuje istnienie drogi dojazdowej do działki inwestora, podnosząc różne wytyczenie jej granic w dokumentach geodezyjnych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). W myśl art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej jako ustawa, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Cytowany przepis uzależnia wydanie decyzji o warunkach zabudowy od dostosowania planowanego obiektu do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego (tzw. zasada dobrego sąsiedztwa), dostępu terenu na którym znajduje się inwestycja do drogi publicznej. W celu natomiast ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 1 ust. 1 pkt 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588) na kopii mapy w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Stanowisko Kolegium co do zasadności wydania decyzji o warunkach zabudowy dla zgłoszonej we wniosku inwestycji zasługuje na akceptację. Zarzut skarżącego odnośnie braku służebności drogi dojazdowej do działki inwestora (nr 241/1) przez działkę skarżącego (nr 241/3) należy potraktować jako zakwestionowanie wymaganej prawem przesłanki dostępności terenu inwestycji do drogi publicznej. Kolegium prawidłowo opierając się na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym wywiodło, że działka inwestora nr 241/1 posiada dostęp do drogi publicznej. Wymieniony warunek przewidziany w art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy jest jednym z niezbędnych wymogów od których spełnienia ustawodawca uzależnił możliwość wydania takiej decyzji. Przepis art. 2 pkt 14 ustawy definiuje "dostęp do drogi publicznej" jako dostęp bezpośredni do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. W ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości, że zgodnie z rozstrzygnięciem zawartym w pkt 4 decyzji Burmistrza Gminy i Miasta w C. z dnia [...] wydanej w sprawie przekazania gospodarstwa rolnego na rzecz Skarbu Państwa za emeryturę dla H. S. – działka nr 241/3 została obciążona prawem przejścia i przejazdu do działki nr 241/1, a stan ten trwa do chwili obecnej o czym świadczy wpis w dziale III zatytułowanym "Prawa, roszczenia i ograniczenia" księgi wieczystej nr KI1L/00075927/7 prowadzonej dla działki nr 241/3. W świetle art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982r. (Dz.U. z 2001r. Nr 19, poz. 147 ze zm.) domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane z rzeczywistym stanem prawnym. Oznacza to, że jeżeli prawo jest ujawnione w księdze wieczystej, a domniemanie nie zostało obalone przed sądem powszechnym, to strony nie mogą twierdzić, że ujawnione prawo nie istnieje. Brak opisu o obciążeniu nieruchomości ograniczonym prawem rzeczowym w akcie notarialnym nie wywiera takiego skutku, który prowadziłby do wygaśnięcia takiego prawa. Przenosząc powyższe rozważania na grunt konkretnej sprawy uznać należy, że ustanowiona na działce nr 241/3 służebność przejazdu i przechodu zapewnia działce inwestora nr 241/1 dostępność do drogi publicznej – drogi gminnej (ul. D.) w rozumieniu warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy. Podnoszone przez skarżącego kwestie dotyczące przyczyn ujawnienia się obecnie spadkobierców H. S. nie mają żadnego znaczenia w sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy, albowiem jak słusznie podniosło Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, istotą tego rodzaju spraw jest zgodność z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także przepisami szczególnymi, zaś przepisy te nie zajmują się podnoszonymi przez skarżącego zagadnieniami. Bez znaczenia pozostają również zarzuty odnoszące się do różnego wytyczenia na dokumentach geodezyjnych drogi stanowiącej służebność, ponieważ w kontekście regulacji zawartej w art. 61 ust. 1 ustawy istotna jest wyłącznie prawna dostępność terenu na którym przewidziano inwestycje do drogi publicznej. Decyzja organu odwoławczego jak i decyzja organu pierwszej instancji spełnia wszystkie wymogi określone art. 61 ust. 1 ustawy i została wydana po przeprowadzeniu przewidzianego prawem postępowania. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.