II SA/Ke 121/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 marca 2014 r. sprawy ze skargi M. G. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą [...] M. G. w C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów dotyczących transportu drogowego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, zwany dalej GITD, na podstawie art. 4 pkt 22, art. 5a, art. 7a, art. 14, art. 92a ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U z 2012r. poz. 1255 ze zm.), 1p. 1.4, 1p. 5.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 8 Rozporządzenia (WE)nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), po rozpatrzeniu odwołania M. G., utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 4 350 zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym i przepisów wspólnotowych, tj. niezgłoszenie na piśmie organowi, który udzielił licencji, zmiany danych o których mowa w art. 8 w wymaganym terminie oraz skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem kontroli była zgodność wykonywania działalności gospodarczej w zakresie uprawnień do wykonywania przewozów drogowych określonych w art. 4 pkt 22 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym oraz przepisach wykonawczych do powyższej ustawy, w tym zgodność wykonywania działalności gospodarczej w zakresie regulacji czasu pracy kierowców określonych w przepisach rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, Umowy Europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe AETR, sporządzonej w Genewie 1 lipca 1970r., Dz. U. z 1999r., Nr 94, poz. 1086 i 1087 ze zm.) oraz ustawy o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2004r., Nr 92, poz. 874). Zakres kontroli obejmował okres od 01.09.2012r do 30.11.2012r. W okresie objętym kontrolą przedsiębiorca dysponował licencją wspólnotową na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy nr TU-013194. Odnośnie naruszenia polegającego na niezgłoszeniu na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8, w wymaganym terminie; 1p. 1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym - organ wskazał, że zgodnie z art. 5a ustawy o transporcie drogowym podjęcie i wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji wspólnotowej, na zasadach określonych w: 1) rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009r. dotyczącym wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych, zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1072/2009, lub 2) rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 561/2006, zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1073/2009". 2. Licencji wspólnotowej udziela się przedsiębiorcy, jeżeli posiada zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. W myśl art. 7a ust. 1 i ust. 2 ustawy o transporcie drogowym zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz licencji wspólnotowej udziela się na wniosek przedsiębiorcy złożony na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego, za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2013 r. poz. 235), po uiszczeniu opłat, o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1 i 11. 2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera: 1) oznaczenie przedsiębiorcy, jego adres i siedzibę albo miejsce zamieszkania; 2) adres siedziby przedsiębiorcy, o której mowa w art. 5 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009; 3) informację o wpisie do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG) albo numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS), jeżeli są wymagane; 4) numer identyfikacji podatkowej (NIP); 5) określenie rodzaju transportu drogowego; 6) określenie rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, które przedsiębiorca będzie wykorzystywał do wykonywania transportu drogowego; 7) imię i nazwisko, adres zamieszkania oraz numer certyfikatu kompetencji zawodowych osoby zarządzającej transportem, o której mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 albo osoby, o której mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009; 8) określenie liczby wypisów z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub z licencji wspólnotowej; 9) w przypadku licencji wspólnotowej - określenie czasu, na który ma być ona udzielona. Zgodnie z art. 14 ustawy o transporcie drogowym przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił: 1) zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji wspólnotowej, zmiany danych, o których mowa w art. 7a, 2) licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa w art. 8 - nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. 2. Jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1, obejmują dane zawarte w zezwoleniu na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści zezwolenia lub licencji. 3. Jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1 pkt 1, polegają na zwiększeniu liczby pojazdów, przedsiębiorca jest obowiązany udokumentować zdolność finansową dla każdego zgłoszonego pojazdu samochodowego, zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, i może wystąpić z wnioskiem o wydanie dodatkowych wypisów z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub z licencji. 4. Jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1 pkt 2, polegają na zwiększeniu liczby pojazdów, przedsiębiorca jest obowiązany udokumentować sytuację finansową dla każdego zgłoszonego pojazdu samochodowego, zgodnie z art. 5c ust. 1 pkt 3, i może wystąpić z wnioskiem o wydanie dodatkowych wypisów z licencji. 5. Jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1, polegają na zwiększeniu liczby pojazdów, przedsiębiorca może wystąpić z wnioskiem o wydanie dodatkowych wypisów z licencji. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść: - 1p. 1. 4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje niezgłoszenie na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8, w wymaganym terminie karą pieniężną w wysokości 800 złotych. Organ odwoławczy podał, że w okresie objętym kontrolą przedsiębiorca dysponował licencją nr TU-013194 na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. Jak wynika z informacji będących w dyspozycji organu odwoławczego, a uzyskanych przez organ I instancji w postępowaniu administracyjnym, przedsiębiorca w dniu 7.02.2013r. zgłosił do tej licencji pojazd o nr rej. [...], natomiast z oświadczenia przedsiębiorcy, które wpłynęło do siedziby organu w dniu 3.04.2013r. wynika, że powyższy pojazd rozpoczął wykonywanie transportu drogowego od dnia 18.10.2012r. Zatem 28 dniowy termin do zgłoszenie ww. pojazdu upłynął 28.11.2012r. Biorąc pod uwagę powyższe kara pieniężna w wysokości 800 złotych została, zadaniem organu, nałożona zgodnie z przepisami prawa. Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu tygodniowego czasu odpoczynku 1p. 5.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ podał, że w myśl art. 8 ust. 1 i 6 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W ciągu dwóch kolejnych tygodni kierowca wykorzystuje co najmniej dwa regularne okresy odpoczynku lub jeden regularny tygodniowy okres odpoczynku i jeden skrócony tygodniowy okres odpoczynku trwający co najmniej 24 godziny. Skrócenie to należy jednak skompensować równoważnym odpoczynkiem wykorzystanym jednorazowo przed końcem trzeciego tygodnia następującego po danym tygodniu. Tygodniowy okres odpoczynku rozpoczyna się nie później niż po zakończeniu sześciu okresów 24 godzinnych licząc od końca poprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku. Odpoczynek wykorzystywany jako rekompensata za skrócony tygodniowy okres odpoczynku wykorzystuje się łącznie z innym okresem odpoczynku trwającym co najmniej dziewięć godzin. Konsekwencją powyższego jest treść: - 1p. 5.4 załącznika do ustawy o transporcie drogowym który sankcjonuje skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku karą pieniężną w wysokości 50 zł o czas do jednej godziny oraz karą pieniężną w wysokości 100 złotych za każdą następną rozpoczętą godzinę. Zdaniem organu odwoławczego w sprawie niniejszej zostało udowodnione na podstawie wykresówek kierowcy W. K., opisanych za okres 10-16.09.2012r., że kierowca 10.09.2012r. o godzinie 06 : 30 rozpoczął nowy okres prowadzenia pojazdu po wykonanym odpoczynku tygodniowym regularnym, który trwał 56 godzin i 30 minut. Najpóźniej po upływie maksymalnie sześciu okresów 24-godzinnych tj. o godzinie 06 : 30 dnia 16.09.2012r. winien odebrać wymagany odpoczynek tygodniowy w wymiarze minimum 24 godzin, który następnie winien zostać zrekompensowany równoważnym odpoczynkiem wykorzystanym jednorazowo przed końcem trzeciego tygodnia następującego po danym tygodniu. Najdłuższy nieprzerwany odpoczynek w powyższym okresie kierowca wykonał między godziną 22 : 10 dnia 15.09.2012r. ( nie 16.09.2012r.) a godziną 06 : 00 dnia 17.09.2012r., który trwał 31 godzin i 50 minut. Wymaganą rekompensatę w wymiarze 13 godzin i 10 minut kierowca winien odebrać do godziny 24 : 00 dnia 07.10.2012r. Analiza wykresówek tego kierowcy oraz dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu wykazała, iż kierowca nie wykonał wymaganej rekompensaty. Biorąc pod uwagę powyższe, odpoczynek wykonany przez kierowcę w dniach 22 : 10 15.09.2012r. - 06 : 00 dnia 17.09.2012r. należy rozliczać wg. normy 45 godzinnej, gdyż jest to odpoczynek regularny nieprawidłowo skrócony. W związku z powyższym V. K. skrócił tygodniowy okres odpoczynku o 13 godzin i 10 minut w stosunku do normy 45 - godzinnej. Podczas kontroli nieokazano dokumentu uzasadniającego odstępstwo od przestrzegania przepisów dotyczących maksymalnych okresów prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. W tych okolicznościach, zdaniem organu, kara pieniężna w wysokości 1350 złotych została nałożona zgodnie z przepisami prawa. Zdaniem organu odwoławczego zostało również udowodnione, na podstawie wykresówek kierowcy W. K., opisanych za okres 23.09 - 01.10.2012r., że kierowca dnia 24.09.2012r. o godzinie 08 : 00 rozpoczął nowy okres prowadzenia pojazdu po wykonanym odpoczynku tygodniowym regularnym, który trwał 54 godziny i 30 minut. Najpóźniej po upływie maksymalnie sześciu okresów 24-godzinnych tj. o godzinie 08 : 00 dnia 30.09.2012r. winien odebrać wymagany odpoczynek tygodniowy w wymiarze minimum 24 godzin, który następnie winien zostać zrekompensowany równoważnym odpoczynkiem wykorzystanym jednorazowo przed końcem trzeciego tygodnia następującego po danym tygodniu. Najdłuższy nieprzerwany odpoczynek w powyższym okresie kierowca wykonał między godziną 22 : 40 dnia 29.09.2012r. a godziną 06 : 40 dnia 01.10.2012r., który trwał 32 godziny. Wymaganą rekompensatę w wymiarze 13 godzin kierowca winien odebrać do godziny 24:00 dnia 21.10.2012r. Analiza wykresówek tego kierowcy oraz dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu wykazała, iż kierowca nie wykonał wymaganej rekompensaty. Biorąc pod uwagę powyższe, odpoczynek wykonany przez kierowcę w dniach 22 : 40 29.09.2012r. - 06 : 40 dnia 01.10.2012r. należy rozliczać wg. normy 45 godzinnej, gdyż jest to odpoczynek regularny nieprawidłowo skrócony. W związku z powyższym W. K. skrócił tygodniowy okres odpoczynku o 13 godzin w stosunku do normy 45 - godzinnej. Podczas kontroli nieokazano dokumentu uzasadniającego odstępstwo od przestrzegania przepisów dotyczących maksymalnych okresów prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem organu, kara pieniężna w wysokości 1250 złotych została nałożona zgodnie z przepisami prawa. Organ odwoławczy wskazał również, że zostało udowodnione na podstawie wykresówek kierowcy Y. B., opisanych za okres 10.09 - 24.09.2012r., że kierowca dnia 17.09.2012r. o godzinie 05 : 50 rozpoczął nowy okres prowadzenia pojazdu po wykonanym odpoczynku tygodniowym regularnym, który trwał 47 godzin. Najpóźniej po upływie maksymalnie sześciu okresów 24-godzinnych tj. o godzinie 05:50 dnia 23.09.2012r. winien odebrać wymagany odpoczynek tygodniowy w wymiarze minimum 24 godzin, który następnie winien zostać zrekompensowany równoważnym odpoczynkiem wykorzystanym jednorazowo przed końcem trzeciego tygodnia następującego po danym tygodniu. Najdłuższy nieprzerwany odpoczynek w powyższym okresie kierowca wykonał między godziną 19:10 dnia 22.09.2012r. a godziną 07 : 00 dnia 24.09.2012r., który trwał 35 godzin i 50 minut. Wymaganą rekompensatę w wymiarze 9 godzin i 10 minut kierowca winien odebrać do godziny 24:00 dnia 14.10.2012r. Analiza wykresówek tego kierowcy oraz dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu wykazała, iż kierowca nie wykonał wymaganej rekompensaty. Biorąc pod uwagę powyższe, odpoczynek wykonany przez kierowcę w dniach 19:10 dnia 22.09.2012r. - 07:00 dnia 24.09.2012r. należy rozliczać wg. normy 45 godzinnej, gdyż jest to odpoczynek regularny nieprawidłowo skrócony. W związku z powyższym kierowca skrócił tygodniowy okres odpoczynku o 9 godzin i 10 minut w stosunku do normy 45 - godzinnej. Podczas kontroli nieokazano dokumentu uzasadniającego odstępstwo od przestrzegania przepisów dotyczących maksymalnych okresów prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem organu, kara pieniężna w wysokości 950 złotych została nałożona zgodnie z przepisami prawa. Odnosząc się do zarzutów strony podniesionych w odwołaniu, organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 8 ust. 6 i 7 rozporządzenia nr 561/2006 (WE), w ciągu dwóch kolejnych tygodni kierowca wykorzystuje co najmniej: dwa regularne tygodniowe okresy odpoczynku, lub jeden regularny tygodniowy okres odpoczynku i jeden skrócony tygodniowy okres odpoczynku trwający co najmniej 24 godziny. Skrócenie to należy jednak skompensować równoważnym odpoczynkiem wykorzystanym jednorazowo przed końcem trzeciego tygodnia następującego po danym tygodniu. Tygodniowy okres odpoczynku rozpoczyna się nie później niż po zakończeniu sześciu okresów 24 godzinnych licząc od końca poprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku. Odpoczynek wykorzystywany jako rekompensata za skrócony tygodniowy okres odpoczynku wykorzystuje się łącznie z innym okresem odpoczynku trwającym co najmniej dziewięć godzin. Obowiązek wykonania rekompensaty powstaje w związku z wykonaniem odpoczynku tygodniowego krótszego niż 45 godzin a dłuższego niż 24 godziny. Czas niezbędny do zrekompensowania jest różnicą między wartością 45 godzin a długością wykonanego odpoczynku skróconego. Rekompensatę należy odebrać łącznie z okresem odpoczynku trwającym minimum 9 godzin. Jeżeli dany odpoczynek tygodniowy nie został prawidłowo zrekompensowany, to powstaje naruszenie związane nie z rekompensatą, jak błędnie sugeruje strona w odwołaniu, lecz właśnie z tym skróconym niezgodnie z prawem odpoczynkiem. Innymi słowy, rekompensata warunkuje prawidłowość danego odpoczynku. Jeżeli nie została wykonana to odpoczynek jest nieprawidłowy, co pociąga za sobą konieczność nałożenia kary pieniężnej z 1p. 5.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W przedmiotowej sprawie kary pieniężne z 1p. 5.4 załącznika nr 3 do ustawy nałożono za niedozwolone skrócenia odpoczynków tygodniowych, a nie za zbyt krótkie rekompensaty. Analiza wykresówek i dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu przeprowadzona przez organ odwoławczy potwierdziła prawidłowość ustaleń organu I instancji w tym zakresie. Rekompensaty wskazane przez stronę w odwołaniu to odrębne odpoczynki dzienne bądź tygodniowe . Nie można ich zaliczyć do rekompensat, gdyż - w przypadków po odjęciu czasu przeznaczonego na rekompensatę - okres odpoczynku jest krótszy niż minimalne 9 godzin bądź prawidłowy odpoczynek tygodniowy. I tak, okres wskazany przez stronę jako rekompensata w godzinach 19 : 38 dnia 26.09.2012.- 15 : 57 dnia 27.09.2012r. wynosi 20 godzin i 19 minut. Minimalna rekompensata, za skrócony odpoczynek tygodniowy wykonany w dniach 15-17.09.2013r. wynosi 13 godzin i 10 minut. Po odliczeniu tej rekompensaty pozostaje okres odpoczynku wynoszący 7 godzin i 9 minut co jest niezgodnie z art. 8 ust. 7 rozporządzenia nr 561/2006. Okres wskazany przez stronę jako rekompensata w godzinach 10:58 dnia 13.10.2012r. - godzina 07:58 dnia 15.10.2012r. to okres odpoczynku tygodniowego wynoszący 45 godzin. Należy jednak wskazać, że poprzedni odpoczynek tygodniowy wykonany w czasie godzina 13:55 dnia 06.10.2012r. - godzina 10 : 50 dnia 08.10.2012r. wynosi 44 godziny i 55 minut, a więc nie był odpoczynkiem tygodniowym regularnym. W związku z powyższym okres odpoczynku wskazany przez stronę w odwołaniu musiał wynosić co najmniej 45 godzin co oznacza, że jeśli kierowca chciałby zrekompensować zaległy odpoczynek ( za które nałożono karę) to winien odpoczywać jeszcze do godziny 23:50 dnia 08.10.2012r. Organ wskazał nadto, że okres wskazany przez stronę jako rekompensata w godzinach 09 : 12 dnia 06.10.2012r. - godzina 07 : 58 dnia 08.10.2012r. był istotnie odpoczynkiem tygodniowym skróconym trwającym 42 godziny i 10 minut. Jednakże poprzedni odpoczynek wykonany przez kierowcę J. B. w godzinach 13 : 05 dnia 29.09.2012r. - godzina 09 : 55 dnia 01.10.2012r. był także odpoczynkiem tygodniowym skróconym trwającym 44 godziny i 40 minut. Tym samym kierowca J. B. winien był w czasie wskazanym przez stronę w odwołaniu (06.10.2012r.-08.10.2012r.) wykonać odpoczynek regularny trwający 45 godzin, a wykonał jedynie 42 godziny i 10 minut. Odpoczynki wskazane przez stronę w odwołaniu odebrano wg schematu 24 h i 24 h. Niedopuszczalnym jest doliczanie rekompensaty do odpoczynku nieprawidłowego, który również ma zostać zrekompensowany. Organ podkreślił, że rekompensata przysługuje za odpoczynek zaległy i nie wykonany, a niezgodnym z zamiarem racjonalnego normodawcy byłoby przyjęcie poglądu skarżącej, iż dopuszczalnym jest w rozliczaniu odpoczynków celowe tworzenie zaległości w celu uzupełniania wcześniejszych zaległości. Organ podkreślił, że adnotacja dokonana na wykresówce dnia 13.10.2012r. nie może dotyczyć okresu odpoczynku z dnia 22.09.2012r. - 24.09.2012r. Nie można dać wiary sugestiom strony, iż nagła okoliczność z dnia 13.10.2012r. miała jakikolwiek związek ze zdarzeniami z dnia 22 i 24.09.2012r. Drobne pomyłki w opisie stanu faktycznego w opisie naruszeń lp. 5.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym tj. podanie dnia 16.09.2012r. zamiast 15.09.2012r. oraz podanie błędnej daty roku w trzech miejscach w tekście, nie stanowią naruszenia art. 8 K.p.a. Są to bowiem zwykłe pomyłki pisarskie, których ewentualne sprostowanie nie zmieniłoby rozstrzygnięcia w sprawie. Co więcej, jak wynika z odwołania strony nie spowodowały one jej niepewności co do tego, za jakie naruszenia nałożono karę pieniężną. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia 1p. 1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, organ wyjaśnił, że przepisy ustawy o transporcie drogowym oraz K.p.a. nie wprowadzają, wbrew twierdzeniom strony, zakazu prowadzenia przez organy Inspekcji Transportu Drogowego postępowań dotyczących naruszeń wykrytych w wyniku ujawnienia nowych okoliczności sprawy dopiero po doręczeniu protokołu kontroli. Postępowanie administracyjne ma charakter dynamiczny, a jego przedmiotem jest ustalenie czy przedsiębiorca dochował obowiązkom lub warunkom przewozu drogowego. Jeżeli w toku postępowania administracyjnego, organ I instancji wykrył inne naruszenia to słusznie rozszerzył postępowanie o te przypadki i nałożył za nie karę pieniężną. Organ odwoławczy wyjaśnił, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie potwierdza wystąpienia w sprawie przesłanek określonych w przepisach art. 92b ustawy o transporcie drogowym. Przedsiębiorca transportowy jako odpowiedzialny za właściwą organizację przewozu, musi uważnie planować przejazd kierowcy, tak aby był on bezpieczny i uwzględniał np. regularnie występujące na drogach korki, warunki atmosferyczne i dostęp do odpowiednich parkingów. Innymi słowy, musi tak organizować trasę by kierowcy mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia i spełniać wymagania załadowców oraz firm ubezpieczeniowych w zakresie bezpieczeństwa w czasie postojów. Ponadto kierowca musi bezwzględnie przestrzegać przepisów i nie przekraczać dopuszczalnego czasu prowadzenia pojazdu, za wyjątkiem wystąpienia nieprzewidzianych i wyjątkowych okoliczności, gdy nie jest w stanie przestrzegać rozporządzenia bez spowodowania zagrożenia dla bezpieczeństwa drogowego, bezpieczeństwa osób pojazdu lub ładunku. W sytuacji gdy kierowca zdecyduje, że konieczne jest odstępstwo od rozporządzenia i że nie będzie ono zagrażało bezpieczeństwu drogowemu, musi wskazać odręcznie charakter odstępstwa i jego przyczyny w jakimkolwiek języku wspólnotowym, na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego albo w planie pracy natychmiast po zatrzymaniu się. Przepis art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 w żadnym przypadku nie upoważnia kierowcy do odstępstw od stosowania jego przepisów z powodów, które były znane przed rozpoczęciem podróży. Został on bowiem wprowadzony po to, aby umożliwić kierowcom prawidłową reakcję w sytuacjach niespodziewanego braku możliwości spełnienia wymogów rozporządzenia w trakcie podróży tj. w sytuacjach nadzwyczajnych trudności, niezależnych od woli kierowcy oraz ewidentnie nieuniknionych i nie dających się przewidzieć nawet przy zachowaniu najwyższej staranności. Zdaniem organu błędnym jest pogląd, iż to wyłącznie na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek zgromadzenia dowodów, które świadczą na korzyść strony i mogą być podstawą do zmniejszenia lub uchylenia kary pieniężnej. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek wskazujących na konieczność zastosowania art. 92c ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art.92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności których podmiot nie mógł przewidzieć lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Skarżąca nie przedstawiła bowiem żadnych dowodów na potwierdzenie takich okoliczności, ograniczając się do przedstawienia w odwołaniu wyłącznie tez kwestionujących własną odpowiedzialność. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach strona skarżąca zarzucając decyzji organu II instancji naruszenie art. 8 ust. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 oraz art. 6, 7, 8 K.p.a. wniosła o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że organy obu instancji naruszyły art. 8 ust. 6 i 7 rozporządzenia WE) nr 561/2006 poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Kierowca J. B. w okresie od godz. 19:10 dnia 22.09.2012 do godz. 07:00 dnia 24.09.2012r wykorzystał skrócony odpoczynek tygodniowy trwający 35 godz. i 50 minut. Wymaganą rekompensatę za skrócenie w wymiarze 9 godz. i 10 minut kierowca prawidłowo odebrał w terminie 3 tygodni po tygodniu, w którym nastąpiło skrócenie wraz z odpoczynkiem tygodniowym skróconym od godz. 9:12 dnia 06.10.2012 do godz. 7:58 dnia 08.10.2012r. trwającym 46 godz. i 46 min. Po odliczeniu rekompensaty w wymiarze 9 godz. i 10 min. pozostaje 37 godz. i 36 min. odpoczynku tygodniowego skróconego. Mimo podniesienia tego faktu przez stronę w odwołaniu od decyzji organu I instancji ,organ odwoławczy stwierdził, że odpoczynek, który w rzeczywistości trwał 46 godz. i 46 min został określony cyt. "Okres wskazany przez stronę jako rekompensata w godz. 09:12 dnia 06.10.2012r. do godz. 07:58 dnia 08.10.2012r. był istotnie odpoczynkiem tygodniowym skróconym trwającym 42 godz. i 10 minut." Powyższe błędne ustalenia organu stanowią podstawę do dalszych nieprawidłowych stwierdzeń co w konsekwencji prowadzi do utrzymania w mocy decyzji o nałożeniu kary pieniężnej w kwocie 950 zł. Dalej skarżąca podkreśliła, że organ II instancji aby nie uznać słusznej argumentacji strony podniesionej w odwołaniu dotyczącej prawidłowo odebranych rekompensat w decyzji wskazał, że podane przez stronę rekompensaty nie mogą być uznane ze względu na poprzednie odpoczynki tygodniowe, które zdaniem organu były odpoczynkami skróconymi. Zaokrąglając czas rozpoczęcia i zakończenia odpoczynku tygodniowego do 5 min zamiast ustalić z dokładnością do 1 min stwierdził, iż cyt. (str. 8 poprzedni odpoczynek tygodniowy wykonany w czasie godz. 13:55 dnia 06.10.2012r. - godz. 10:50 dnia 08.10.2012 wynosi 44 godz. i 55 min.), mimo iż odpoczynek ten trwał o 5 min. dłużej i spełniał wymagania regularnego odpoczynku tygodniowego wynoszącego 45 godz. Podobnie organ uznał, iż regularny odpoczynek tygodniowy kierowcy J. B. (str. 9 cyt.) "w godz. 13:05 dnia 29.09.2012r. - godz. 9:55 dnia 1.10.2012r. był także skróconym odpoczynkiem tygodniowym trwającym 44 godz. i 40 min". Czas rozpoczęcia i zakończenia odpoczynku został zaokrąglony do 5 min. na niekorzyść strony, a ponadto zostało dodatkowo zaokrąglone o kolejne 10 min. na niekorzyść strony. Skarżąca zarzuciła również naruszenie przepisu lit. f pkt 3c załącznika nr I do rozporządzenia Rady (EWG)3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym poprzez nie uwzględnienie dopuszczalnych błędów przyrządów wskazujących i rejestrujących czas z dokładnością "plus - minus 2 minuty na dzień" przy ustalaniu czasu trwania odpoczynków tygodniowych. Zdaniem skarżącej "organ bezprawnie nałożył karę pieniężną za naruszenie określone w 1p. 1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, gdyż naruszenie to nie zostało stwierdzone podczas kontroli w przedsiębiorstwie i nie zostało zapisane w protokole kontroli. Po wszczęciu postępowania administracyjnego organ I instancji zamiast wyjaśniać czy zostały popełnione naruszenia wykazane w protokole kontroli dalej kontrolę prowadził ujawniając kolejne naruszenie". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie sądowej w dniu 27 marca 2014r. pełnomocnik skarżącej popierając skargę zarzucił dodatkowo naruszenie art. 92 b ust. 1 pkt 2 i art. 92 c ust. 1 pkt 2 ustawy poprzez ich nierozważenie przez organy obu instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu. W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, iż rolą sądu administracyjnego jest wyłącznie kontrola legalności działań administracji publicznej. Ta kompetencja oznacza, że sąd administracyjny ocenia, czy postępowanie w rozpoznawanej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami procedury administracyjnej oraz czy kończąca je decyzja została wydana w zgodzie z obowiązującym prawem materialnym. Stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania lub prawa materialnego w stopniu mogącym mieć lub mającym wpływ na rozstrzygnięcie sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia ( art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli sądowej pozostawała decyzja GITD z dnia [...] 2utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym i przepisów wspólnotowych, tj. niezgłoszenie na piśmie organowi, który udzielił licencji, zmiany danych o których mowa w art. 8 w wymaganym terminie oraz skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku kierowców. W sprawie niniejszej Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania ani przepisów prawa materialnego, w stopniu mogącym skutkować uwzględnienie skargi. W skardze zostały sformułowane zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego jak i przepisów postępowania. W związku z powyższym Sąd w ramach zakreślonej przepisami p.p.s.a. kognicji bada prawidłowość zastosowanych przepisów postępowania. Natomiast do kontroli subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowane przepisy prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym rozstrzygnięciu jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony. W związku z tym zarzutem Sąd stwierdza, że w sprawie niniejszej stan faktyczny został przez organy ustalony prawidłowo i wystarczał do wydania zaskarżonej decyzji. Strona skarżąca zarzuca w skardze naruszenie art. 6, art. 7 i art. 8 K.p.a. nie rozwijając jednak tych zarzutów w jej uzasadnieniu. Sąd mając na uwadze treść art. 134 p.p.s.a. poddał kontroli całokształt sprawy administracyjnej i nie stwierdził naruszenia wskazanych przepisów postępowania. Zarzut naruszenia wskazanych powyżej przepisów K.p.a. nie można rozpatrywać bez wzięcia pod uwagę treści przepisów art. 92 a ust. 1 i ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, 1p. 1.4, 1p. 5.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 8 Rozporządzenia (WE)nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006). Stosownie do art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10 000 złotych za każde naruszenie. Natomiast zgodnie z art. 92a ust. 3 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć: 1) 15.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli; Z kolei stosownie do art. 92a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym wykaz naruszeń obowiązków, lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Wymaga również podkreślenia, że zgodnie z art. 5a ustawy o transporcie drogowym podjęcie i wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji wspólnotowej, na zasadach określonych w: 1) rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009r. dotyczącym wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych, zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1072/2009, lub 2) rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 561/2006, zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1073/2009". 2. Licencji wspólnotowej udziela się przedsiębiorcy, jeżeli posiada zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Stosownie do art. 7a ust. 1 i ust. 2 ustawy o transporcie drogowym zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz licencji wspólnotowej udziela się na wniosek przedsiębiorcy złożony na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego, za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2013 r. poz. 235), po uiszczeniu opłat, o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1 i 11. 2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera: 1) oznaczenie przedsiębiorcy, jego adres i siedzibę albo miejsce zamieszkania; 2) adres siedziby przedsiębiorcy, o której mowa w art. 5 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009; 3) informację o wpisie do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG) albo numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS), jeżeli są wymagane; 4) numer identyfikacji podatkowej (NIP); 5) określenie rodzaju transportu drogowego; 6) określenie rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, które przedsiębiorca będzie wykorzystywał do wykonywania transportu drogowego; 7) imię i nazwisko, adres zamieszkania oraz numer certyfikatu kompetencji zawodowych osoby zarządzającej transportem, o której mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 albo osoby, o której mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009; 8) określenie liczby wypisów z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub z licencji wspólnotowej; 9) w przypadku licencji wspólnotowej - określenie czasu, na który ma być ona udzielona. Z kolei zgodnie z art. 14 ustawy o transporcie drogowym przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił: 1) zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji wspólnotowej, zmiany danych, o których mowa w art. 7a, 2) licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa w art. 8 - nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. 2. Jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1, obejmują dane zawarte w zezwoleniu na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści zezwolenia lub licencji. 3. Jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1 pkt 1, polegają na zwiększeniu liczby pojazdów, przedsiębiorca jest obowiązany udokumentować zdolność finansową dla każdego zgłoszonego pojazdu samochodowego, zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, i może wystąpić z wnioskiem o wydanie dodatkowych wypisów z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub z licencji. 4. Jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1 pkt 2, polegają na zwiększeniu liczby pojazdów, przedsiębiorca jest obowiązany udokumentować sytuację finansową dla każdego zgłoszonego pojazdu samochodowego, zgodnie z art. 5c ust. 1 pkt 3, i może wystąpić z wnioskiem o wydanie dodatkowych wypisów z licencji. 5. Jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1, polegają na zwiększeniu liczby pojazdów, przedsiębiorca może wystąpić z wnioskiem o wydanie dodatkowych wypisów z licencji Konsekwencją tych rozwiązań jest treść: - 1p. 1. 4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który za niezgłoszenie na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8, w wymaganym terminie przewiduje karę pieniężną w wysokości 800 złotych. Przytoczone wyżej regulacje prawne wskazują, że organ administracji publicznej działa w warunkach związania, co oznacza, że stwierdzenie określonego ustawą naruszenia musi spowodować zgodną z przepisami ustawy kwalifikację, a następnie nałożenie kary w wymaganej przepisami wysokości. Analiza akt sprawy niniejszej, w tym protokołu kontroli z dnia 1 marca 2013r., potwierdza zasadność nałożenia na skarżącą kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym i przepisów wspólnotowych, tj. niezgłoszenie na piśmie organowi, który udzielił licencji, zmiany danych o których mowa w art. 8 w wymaganym terminie oraz skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku. Sąd podziela w tym zakresie ustalenia faktyczne i argumentację prawną przedstawioną przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Z akt sprawy wynika, że przedmiotem kontroli przedsiębiorstwa była zgodność wykonywania działalności gospodarczej w zakresie uprawnień do wykonywania przewozu drogowego określonego w art. 4 pkt 22 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym oraz przepisach wykonawczych do powyższej ustawy, w tym zgodność wykonywania działalności gospodarczej w zakresie regulacji czasu pracy kierowców określonych w przepisach rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, Umowy Europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe AETR, sporządzonej w Genewie 1 lipca 1970r., Dz. U. z 1999r., Nr 94, poz. 1086 i 1087 ze zm.) oraz ustawy o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2004r., Nr 92, poz. 874). Zakres kontroli obejmował okres od 01.09.2012r do 30.11.2012r. W okresie objętym kontrolą przedsiębiorca dysponował licencją nr TU-013194 na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. Z informacji uzyskanych przez organ w postępowaniu administracyjnym wynika, że strona w dniu 7.02.2013r. zgłosiła do tej licencji pojazd o nr rej. [...] ( k.31 akt administracyjnych). Z oświadczenia przedsiębiorcy, które do organu wpłynęło w dniu 3.04.2013r. ( k. 33 akt administracyjnych), wynika, że ww. pojazd rozpoczął wykonywanie transportu drogowego od dnia 28.10.2012r., co uzasadnia zdaniem Sądu zasadność nałożonej na skarżącą kary w wysokości 800 zł. W tym miejscu odnosząc się do zarzutu określonego w pkt 4 uzasadnienia skargi (naruszenie nie zostało stwierdzone podczas kontroli i nie zostało zapisane w protokole) należy stwierdzić, że jest on niezasadny. Należy zgodzić się z organem odwoławczym, że obowiązujące przepisy ustawy o transporcie drogowym nie przewidują ograniczeń (jak również zakazu) prowadzenia przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego w przedmiocie naruszeń ujawnionych po doręczeniu stronie protokołu kontroli. Okoliczność, że naruszenie - w postaci niezgłoszenia na piśmie organowi, który udzielił licencji, zmiany danych o których mowa w art. 8 w wymaganym terminie - zostało ujawnione po doręczeniu stronie protokołu kontroli nie zmienia samego faktu, że w sprawie doszło do naruszenia określonego w pkt 1p.1.4 załącznika nr 3 do ustawy. Istotne przy tym pozostaje, że po ujawnieniu nowego naruszenia zakres postępowania administracyjnego został przez organ rozszerzony, o czym strona została prawidłowo zawiadomiona ( k.34 akt administracyjnych). Strona miała zatem możliwość odniesienia się do ustaleń faktycznych w zakresie skonkretyzowanych naruszeń obowiązującym przepisom, a z czego w postępowaniu administracyjnym nie skorzystała. Zdaniem Sądu w sytuacji gdy organ powiadomił stronę o rozszerzeniu zakresu postępowania administracyjnego nie można czynić mu zarzutu naruszenia przepisów czy to ustawy o transporcie drogowym czy też K.p.a. Podkreślenia również wymaga, że jak wynika z uzasadnienia skargi, skarżąca nie kwestionuje samego faktu naruszenia określonego w pkt 1p.1.4 załącznika nr 3 do ustawy, ale wskazuje, że tego naruszenia nie uwzględniono w protokole kontroli. W okolicznościach sprawy niniejszej bezzasadny pozostawał również zarzut naruszenia art. 8 ust. 6 i 7 rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 przez jego niewłaściwe zastosowanie. Sąd w pełni podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 8 ust. 6 rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 w ciągu dwóch kolejnych tygodni kierowca wykorzystuje co najmniej dwa regularne tygodniowe okresy odpoczynku lub jeden regularny tygodniowy okres odpoczynku i jeden skrócony okres odpoczynku trwający co najmniej 24 godziny. Skrócenie to należy skompensować równoważnym odpoczynkiem ( 9 godz. 10 min.) wykorzystanym jednorazowo przed końcem trzeciego tygodnia następującego po danym tygodniu. W stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy nie miało to jednak miejsca. Zgodzić się należy z organem, że rekompensaty nie może stanowić odbycie odpoczynku w wymiarze wskazanym przez stronę w dniach 6.10.2012r. - 8.10. 2012r. Analiza akt sprawy dowodzi, że wbrew zarzutom skargi, odpoczynek kierowcy J. B. w dniach 29.09.2012r. godz. 13:05 do 1.10.2012r. godz. 9:55 oraz drugiego kierowcy w dniach 6.10.2012r. godz. 13:55 do 8.10.2012r. godz. 10:50 stanowił odpoczynek tygodniowy skrócony, do którego niedopuszczalne jest doliczanie rekompensaty. Wymaga również podkreślenia, na co słusznie zwraca uwagę organ odwoławczy, że wbrew zarzutom skargi, w sytuacji gdy dany odpoczynek tygodniowy nie został prawidłowo zrekompensowany mamy do czynienia z naruszeniem związanym nie z rekompensatą, lecz ze skróconym niezgodnie z prawem odpoczynkiem. Rekompensata warunkuje prawidłowość odpoczynku. W sytuacji zatem gdy nie została wykonana, pociąga za sobą konieczność nałożenia kary pieniężnej z 1p.5.4 załącznika nr 3. Podkreślenia wymaga, że w sprawie niniejszej kara została nałożona za niedozwolone skrócenie odpoczynków tygodniowych, a nie za zbyt krótkie rekompensaty. Rekompensaty wskazywane przez stronę skarżąca to w istocie odrębne odpoczynki dzienne bądź tygodniowe, które nie można zaliczyć do rekompensat, gdyż w przypadku po odjęciu czasu przeznaczonego na rekompensatę okres odpoczynku jest krótszy niż 9 godz. bądź prawidłowy odpoczynek tygodniowy. W ocenie Sądu niedopuszczalnym jest doliczanie rekompensaty do odpoczynku nieprawidłowego, który również ma zostać zrekompensowany. Rekompensata przysługuje bowiem za odpoczynek zaległy i nie wykonany. Nie jest również zasadny zarzut określony w pkt 3 uzasadnienia skargi. Jak dowiodła analiza akt sprawy i treść zaskarżonej decyzji skrócenie odpoczynku miało wyższy wymiar niż określona granica błędu urządzenia rejestrującego. Odnosząc się do podniesionego dopiero na rozprawie zarzutu dotyczącego naruszenie art. 92 b ust. 1 pkt 2 i art. 92 c ust. 1 pkt 2 ustawy poprzez ich nierozważenie przez organy obu instancji podnieść należy, że jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, okoliczności o których mowa w ww. regulacjach powinien udowodnić przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z przepisów prawa, w postaci uwolnienia się od odpowiedzialności za naruszenie przepisów prawa. Podkreślić trzeba, że w toku postępowania oraz w skardze skarżąca nie wskazywała okoliczności wymienionych w ww. przepisach, jak również nie udowodniła tych okoliczności w toku postępowania administracyjnego. Brak więc było podstaw do formułowania pod adresem organów powyższego zarzutu. W tym stanie rzeczy skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.