II SA/Ke 126/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2009r. sprawy ze skargi Z. Ł. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji oddala skargę. Komendant Miejski Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2008r. na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125 z 2007r. poz. 874 ze zm.) nałożył na Z. Ł. karę pieniężną w kwocie 3000 zł. W uzasadnieniu organ ten wskazał, że w dniu 5 września 2008r. około godziny 15:40 w [...] przy ul. [...] na postoju taksówek została przeprowadzona kontrola, w czasie której stwierdzono, że kierujący pojazdem [...] nr rej. [...] Z. Ł. wykonuje transport drogowy taksówką bez wymaganej licencji. W odwołaniu od tej decyzji Z. Ł. wskazał, że nie odebrał licencji w związku ze swoim protestem przeciwko wypaczeniom panującym w środowisku taksówkarskim, a przede wszystkim rejonizacją postojów, która wpływa na zarobki jego i innych taksówkarzy. Zjawisko rejonizacji pozbawiło go możliwości korzystania z niektórych postojów taksówek na terenie [...], a ponadto spowodowało próby zmuszenia go do przewozu narkotyków oraz wykonywania darmowych kursów. Natomiast w przypadku innych jego kolegów rejonizacja doprowadziła do zabójstwa taksówkarza, trzech śmierci samobójczych i odejść z pracy. Decyzją z dnia [...] stycznia 2009r. Komendant Wojewódzki Policji, po rozpatrzeniu tego odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1w związku z art. 127 § 2 kpa oraz art. 93 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125 z 2007r. poz. 874 ze zm.) zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 5 ust. 1 i art. 6 ustawy o transporcie drogowym, podjęcie i wykonywanie transportu drogowego taksówką w zakresie zarobkowego przewozu osób wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. W czasie przeprowadzonej przez funkcjonariusz policji kontroli drogowej na postoju taksówek stwierdzono, iż Z. Ł. takiej licencji nie posiadał. Zasadnym zatem było nałożenie na Z. Ł. na podstawie art. 92 ust. 1, 2 i 4 w związku z art. 5 ust. 1, art. 6, art. 93 ust. 1, 1a i 4 ustawy o transporcie drogowym oraz pkt.1.3. załącznika do tej ustawy, kary pieniężnej w kwocie 3000 zł. Organ nadto wskazał, że zawarta w odwołaniu argumentacja na rzecz nieposiadania licencji jest bezzasadna, gdyż obowiązujące przepisy ustawy o transporcie drogowym nie przewidują, by w przypadku stwierdzenia podczas kontroli braku licencji, organy policji były uprawnione do odstąpienia od zakwalifikowania tego czynu jako naruszenia w transporcie drogowym, a w konsekwencji do umorzenia postępowania. Ustawodawca nie pozostawia w tym przypadku organowi żadnej swobody decyzyjnej, ściśle określając jaką karę pieniężną należy nałożyć za naruszenie danego obowiązku. Skargę (błędnie nazwaną odwołaniem) na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł Z. Ł. Wskazał, iż swoim zachowaniem chciał zwrócić uwagę na patologię panującą w środowisku taksówkarskim. Podkreślił, że osobiście napisał na siebie donos, że nie będzie wyrabiał koncesji. Zaznaczył, że jego "nielegalność" sprowadza się do tego, że regularnie opłaca składki ZUS i podatki, a walczy tylko z biurokratycznym podejściem do "magii papierka". Zarzucił, że organ przy wydaniu decyzji nie posiłkował się opinią z ZUS i urzędu skarbowego, że nie zalega on z należnościami. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. Nr 125 za 2007r. poz. 874 ze zm.), zwanej dalej w skrócie ustawą, podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Z kolei art. 6 ustawy określa przesłanki, jakie muszą spełnić przedsiębiorcy, aby uzyskać licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką. W niniejszej sprawie okolicznością bezsporną jest, że skarżący wykonywał transport drogowy taksówką osobową oraz to, że w dacie przeprowadzonej kontroli nie posiadał licencji na wykonywanie takiego transportu. Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy, podlega karze pieniężnej. Z kolei zgodnie z art. 93 ust. 1 uprawnieni do kontroli, o których mowa w art. 89 ust. 1 (a więc także funkcjonariusze Policji) mają prawo nałożyć na wykonującego przewozy drogowe lub inne czynności związane z tym przewozem karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Stosownie do pkt 1.3 załącznika do ustawy kara pieniężna za wykonywanie transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji wynosi 3000 zł. Treść powołanych przepisów w świetle bezspornej okoliczności, iż skarżący świadczył usługi transportowe taksówką bez wymaganej licencji powoduje, iż decyzję nakładającą na skarżącego karę pieniężną w tej właśnie wysokości, należało uznać za prawidłową. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd administracyjny kontroluje zaskarżoną decyzję tylko w aspekcie jej zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Tymczasem skarżąc zarówno w skierowanej do Sądu skardze, jak i w odwołaniu powołuje szereg okoliczności, które nie mają i nie mogły mieć żadnego wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia. Jak słusznie bowiem zauważył organ odwoławczy, kary pieniężne wymierzane na podstawie ustawy o transporcie drogowym nie mają charakteru uznaniowego, a do ich nałożenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu nieprzestrzegania nałożonych obowiązków. Bez znaczenia jest okoliczność, że skarżący nie zalega z należnościami wobec ZUS-u oraz urzędu skarbowego, dlatego też organy rozstrzygające sprawę nie musiały tej okoliczności badać. Obowiązujące przepisy nie zwalniają z obowiązku uzyskania licencji osoby protestujące przeciwko patologicznym stosunkom w środowisku taksówkarzy bądź osobiście donoszącym do organów administracji o nieprzestrzeganiu przez siebie przepisów prawa dotyczących uzyskania licencji ani też nie zwalniają organów z obowiązku nałożenia kary w przypadku stwierdzenia występowania takich okoliczności. Reasumując przedmiotem skargi w niniejszej sprawie może być tylko decyzja Komendanta Wojewódzkiego oraz ewentualnie poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, nie zaś stosunki panujące wśród taksówkarzy, czy też kwestia walki skarżącego z biurokracją. Na marginesie również podkreślić należy, że w niniejszej sprawie sąd administracyjny nie jest władny nakazać Komendantowi Wojewódzkiemu Policji podjęcia jakichkolwiek działań w związku ze zgłaszanymi przez skarżącego nieprawidłowościami. Mając powyższe na uwadze, skoro decyzja nakładającą karę pieniężną w wysokości 3000 zł odpowiada prawu, skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm./.