II SA/Ke 127/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Andrzej Stolarski, po rozpoznaniu w dniu 20 października 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi Gminy na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia: odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] znak: [...] wydaną na podstawie art. 138 § 2 kpa Samorządowe Kolegium Odwoławczego po rozpatrzeniu odwołania E.A. - kierownika przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego o nazwie Związek Międzygminny "[...]" z siedzibą w K. od decyzji z dnia [...] znak: [...] Wójta Gminy nakładającej karę pieniężną w wysokości [...]zł wyliczoną w oparciu o art. 29 ust. 7 ustawy z dnia 7 czerwca 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U. Nr 72, poz. 747 ze zm.) - uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W motywach rozstrzygnięcia Samorządowe Kolegium Odwoławczego podniosło, iż konsekwencją stosowania taryf bez przestrzegania obowiązku ich przedstawienia radzie gminy do zatwierdzenia, o którym mowa w art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków jest wymierzenie w drodze decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) kary pieniężnej na przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne (art. 29 ust. 1 i 2 ustawy). Niezależnie od kary przewidzianej w art. 29 ust. 1 wójt (burmistrz, prezydent miasta) może nałożyć karę na kierownika przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego (art. 29 ust. 7). Ustalając wysokość kary dla kierownika przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego organ kieruje się zasadą, by kara nie była wymierzona w kwocie nie większej niż 300% jego miesięcznego wynagrodzenia, a ponadto bierze odpowiednio pod uwagę przesłanki wymienione w art. 29 ust. 6 tj. uwzględnia stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia oraz dotychczasową działalność przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego i jego możliwości finansowe. Kolegium uznało, iż w kontekście powołanych przepisów samo uzasadnienie wysokości kary opierające się na stwierdzeniu by kara była dolegliwa a jednocześnie nie spowodowała znacznego pogorszenia sytuacji finansowej zainteresowanej osoby - jest zbyt ogólnikowe i w szczególności nie odnosi się do przesłanek wymienionych w art. 29 ust. 6 w zw. z art. 29 ust. 7. Okoliczność ta ma zaś istotne znaczenie, albowiem jak wynika z art. 29 ust. 7 ustawy, wymierzenie kary kierownikowi przedsiębiorstwa nie jest obowiązkiem lecz stanowi dyspozycję dla organu. Kolegium jednoznacznie wyraziło pogląd, że w zakresie działalności polegającej na zbiorowym zaopatrywaniu w wodę odbiorców Gminy, która nie jest członkiem Związku Międzygminnego "[...]", związek ten jest przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [..] wniosła Gmina zarzucając naruszenie przepisów procesowych tj. art. 138 § 2 kpa oraz przepisów materialnych tj. art. 29 ust. 6 i 7 ustawy z dnia 7 czerwca 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Zdaniem skarżącej w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego, albowiem ustalając wysokość kary dla E. A. - kierownika Związku Międzygminnego "[...]", Wójt Gminy kierował się zasadami wynikającymi z przepisów prawa materialnego, które nie zostały naruszone. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie, podnosząc, iż Gmina nie posiada legitymacji skargowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Na poparcie swego stanowiska organ powołał treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2005r. sygn. akt OSK 1017/04. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga z przyczyn formalnych podlega odrzuceniu. Przed rozpoznaniem merytorycznym każdej sprawy konieczna jest ocena dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Do warunków dopuszczalności skargi należy m.inn. ocena czy skarga została wniesiona przez podmiot, któremu przysługuje legitymacja skargowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Stosownie do treści art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej ustawą p.p.s.a.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Istotę legitymacji skargowej stanowi uprawnienie do żądania przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności w celu doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem, czyli z obiektywnym porządkiem prawnym. Kwestia czy gmina posiada legitymację procesową do wniesienia skargi do sądu administracyjnego w sytuacji, gdy jej organ w postępowaniu administracyjnym wydał decyzję w pierwszej instancji jest przedmiotem kontrowersji zarówno w orzecznictwie jak i w doktrynie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach rozpoznający niniejszą skargę podziela pogląd wyrażony przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w wywodach zawartych w uzasadnieniu wskazanego już wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2005r., w którym stwierdzono, że " w zakresie w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcje organu administracji publicznej, nie jest on (ani żaden z pozostałych organów danej jednostki) uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej". Nie do przyjęcia jest bowiem, zdaniem Sądu stanowisko, że gmina może zajmować różną pozycję (raz organu wydającego decyzję, innym razem strony postępowania) w zależności od etapu załatwienia sprawy z zakresu administracji publicznej. Zaprezentowany pogląd opiera się na założeniu, że włączenie organów samorządowych do systemu organów administracji publicznej znacznie ogranicza zakres uprawnień procesowych tych jednostek jako osób prawnych. (zob. J.P. Tarno, Ochrona interesu prawnego jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym i sądowym w: Księga jubileuszowa Profesora zw. dr hab. Józefa Filipka, Kraków 2001, s. 728-729). Akta administracyjne wskazują, że skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego została wniesiona przez Gminę, której organ - Wójt orzekał w sprawie wymierzenia kary pieniężnej jako organ I instancji i którego decyzja w trybie art. 138 § 2 kpa została uchylona w całości i sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Kompetencje w zakresie rozstrzygania w tego typu sprawach zostały powierzone Wójtowi Gminy na podstawie art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 7 czerwca 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. W tej sytuacji w świetle poczynionych wyżej rozważań należy stwierdzić, że gmina nie jest podmiotem uprawnionym, w rozumieniu art. 50 ustawy p.p.s.a. do żądania kontroli zaskarżonej decyzji, a skarga przez nią wniesiona jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Z podniesionych wyżej względów, Sąd na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 orzekł jak w sentencji postanowienia.