II SA/Ke 130/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2016r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach, po rozpatrzeniu wniosku J. i T. M. o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Burmistrza [...] z dnia 2[...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz ze zbiornikiem na ścieki i miejscem postojowym jako urządzenie budowlane związane z obiektem na terenie działki nr ewid. A, położonej przy [...], utrzymało w mocy decyzję własną z dnia 30.09.2015r. W uzasadnieniu powyższej decyzji Kolegium wskazało, że wnioskiem z dnia 21.07.2015r., uzupełnionym pismem z dnia 18.08.2015r. J. i T. M. wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej Burmistrza [...] z dnia [...]wskazując, że rozstrzygnięcie to zostało wydane z rażącym naruszeniem art.7, art.77, art.80 i art.107 K.p.a. – poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego, gdyż wydana decyzja nie uwzględnia istnienia rowu odprowadzającego wody opadowe istniejącego na działce nr ewid. A. Z kolei we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy J. i T. M. zarzucili, że decyzja Kolegium z dnia 30.09.2015r. narusza prawo, tj. art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza [...] z dnia [...], wydanej z rażącym naruszeniem przepisów postępowania tj.: art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 K.p.a. oraz z rażącym naruszeniem przepisów prawa materialnego: art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 11 lit. b, ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zwanej dalej ustawą) oraz art. 88d ust. 2 ustawy z dnia 18.07.2001r. Prawo wodne, art. 53 ust. 5 ustawy w zw. z art. 106 K.p.a., a także § 9 ust. 1, 3 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w sprawie ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zw. z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy oraz art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 17.05.1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. Ponadto wnioskodawcy wskazali na brak aktualnych map - nie uwzględniających istniejącego rowu oraz brak wymaganego uzgodnienia z Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej. Kolegium, uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie wskazało, że inny jest zakres i kryteria rozpoznania sprawy o ustalenie warunków zabudowy, a inny w przypadku postępowania nadzwyczajnego, prowadzonego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. W zwykłym toku postępowania niedostateczne wyjaśnienie okoliczności sprawy uzasadnia uchylenie decyzji celem uzupełnienia postępowania i sformułowania wyczerpującego uzasadnienia decyzji. Inaczej te kwestie ocenia się natomiast w postępowaniu nadzwyczajnym, w którym stwierdzenie nieważności decyzji może nastąpić jedynie w przypadku zaistnienia jednej z przesłanek art. 156 § 1 K.p.a. Kryterium nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. nie dotyczy każdego przypadku naruszenia prawa, ale naruszenia rażącego, przez co należy rozumieć przypadki naruszeń kwalifikowanych, o szczególnym ciężarze gatunkowym. Organ wskazał, że integralną częścią decyzji z dnia [...] są załączniki graficzne sporządzone na mapach przyjętych do zasobu geodezyjnego kartograficznego przez Starostę Powiatowego pod numerem 7.1150.17.24.3, w skali 1:1000. Mapy te uzyskane zostały z zasobu w dniu 5.11.2014r. W rezultacie uznano, że mapa będąca załącznikiem do decyzji Burmistrza [...] spełnia wymogi ustawowe i została wydana z zasobu geodezyjno-kartograficznego, wobec czego brak jest podstaw do uznania, iż jej treść stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji. Kolegium podkreśliło, że nie jest organem geodezyjnym, uprawnionym do korygowania treści map geodezyjnych. Zdaniem Kolegium, w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek określonych w art. 156 § 1 K.p.a., bowiem decyzję wydał organ właściwy, zatem nie została naruszona przesłanka naruszenia przepisów o właściwości, wydana została na podstawie obowiązującej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a zatem nie została naruszona przesłanka braku podstawy prawnej, brak jest także rażącego naruszenia prawa, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa, bowiem żaden przepis prawa nie zabrania wydania takiej decyzji. Kolegium podkreśliło zarazem, że organ rozpoznając wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji nie jest zobowiązany do przeprowadzenia nowego postępowania dowodowego ale ma obowiązek dokonać oceny wydanej już decyzji, zgodnie z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Dla obszaru, na którym znajduje się działka objęta wnioskiem brak jest planu miejscowego. Zgodnie z art. 59 ust. 1 oraz art. 52 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, na wniosek inwestora, w drodze decyzji, warunków zabudowy. W niniejszej sprawie decyzja wydana została na wniosek S. i M. R. – zgodnie z treścią art. 52 ust. 1 ustawy. Zgodnie z art. 60 ust.1 decyzję o warunkach zabudowy wydał wójt gminy, a zatem organ właściwy w sprawie. Wydanie decyzji było możliwe, w świetle art. 61 ust.1 pkt 1-5 ustawy, bowiem co najmniej jedna działka dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania zabudowy, wskazany przez inwestora teren ma dostęp do drogi publicznej, istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające do funkcjonowania obiektu. Teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Kwestionowana decyzja ostateczna nie narusza wymagań zawartych w art. 54 ust. 1 pkt 1-3 w związku z art.64 ust. 1 cyt. ustawy, bowiem określa rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia i życia ludzi przyrody i krajobrazu oraz zdrowia dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz warunki i wymagania ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych, warunki wynikające z przepisów odrębnych oraz linie rozgraniczające teren inwestycji. Planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących oddziaływać negatywnie na środowisko. W konsekwencji, w ocenie Kolegium, ostateczna decyzja organu I instancji nie zawiera kwalifikowanej wady przesądzającej o jej nieważności. Skoro mapa uzyskana z zasobu geodezyjno-kartograficznego nie dokumentuje istnienia rowu, wskazywanego przez wnioskodawców, to w ocenie Kolegium, nie sposób uznać naruszenia § 9 ust. 1, 3 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r., w sprawie ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zw. z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 17.05.1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, poprzez sporządzenie części graficznej decyzji o warunkach zabudowy oraz części graficznej analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 powołanego rozporządzenia, na kopii mapy zasadniczej niezawierającej aktualnych danych o obiektach usytuowanych w terenie, czego żąda pełnomocnik stron składających wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Odnosząc się do zarzutu o braku uzgodnienia decyzji z Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Kolegium wskazało, że w trakcie postępowania nieważnościowego, organ zobowiązany jest do zbadania sprawy jedynie w aspekcie przesłanek art. 157 § 1 pkt 1-7 K.p.a. W konsekwencji, analizując treść art. 157 § 1 pkt 1-7 K.p.a. zawierającego przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji oraz treść art. 145 § 1 pkt 1-8, § 2 i § 3 K.p.a., organ zauważył, że wskazywana przesłanka braku uzgodnienia nie stanowi przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji, lecz wznowienia postępowania. Oceniając zakwestionowaną przez wnioskodawców treść mapy uzyskanej z zasobu geodezyjno-kartograficznego Kolegium stwierdziło, że ocena dowodów nie może być korygowana poprzez instytucję stwierdzenia nieważności decyzji, mogła być natomiast zwalczana zwykłymi środkami zaskarżenia. Na etapie ustalania warunków zabudowy nie dokonuje się zmiany treści mapy, czego oczekuje strona wnosząca o stwierdzenie nieważności decyzji. Ponadto brak wymaganego uzgodnienia nie powoduje, iż decyzja dotknięta jest wadą kwalifikowaną z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. i nie stanowi podstawy do jej eliminacji z obrotu prawnego w trybie nieważnościowym. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą decyzję Kolegium wnieśli J. i T. M. zarzucając naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 123 § 3 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji tego organu z dnia 30.09.2015r. naruszającej art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Skarżący wskazali, że decyzja ostateczna Burmistrza [...] z dnia [...] została wydana z rażącym naruszeniem: - przepisów postępowania, to jest art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art.107 K.p.a.; - przepisów prawa materialnego, to jest art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 11 lit b i ust. 5 ustawy w zw. z art. 106 K.p.a. oraz art. 88a ust. 2 ustawy Prawo wodne, a także § 9 ust. 1, 3 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania termu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania terenu w zw. z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy oraz art. 2 pkt 7 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. W uzasadnieniu skargi wskazano, że Burmistrz [...] wydając kwestionowaną decyzję, rażąco naruszył przepisy § 9 ust. 1, 3 i 4 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w związku z art. 64 ust. 1 oraz w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy oraz art. 2 pkt 7 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, ponieważ część graficzna decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzna, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia, zostały sporządzone na kopii mapy zasadniczej niezawierającej aktualnych danych o obiektach usytuowanych w terenie. Mapa będąca podstawą sporządzenia załączników graficznych do decyzji o warunkach zabudowy nie zawiera aktualnych danych, ponieważ nie ma na niej rowu odprowadzającego wodę opadową z pól po zachodniej stronie drogi powiatowej, spustu pod tą drogą, następnie prowadzącego od tego spustu przez działkę nr B skośnie do działki nr A, następnie przez działkę nr A wzdłuż ogrodzenia z działką B, potem z powrotem na działkę nr B do rzeki [...]. Skarżący wskazali, że przedłożone dowody świadczą o tym, że przedmiotowe urządzenie wodne istnieje od dawna i dlatego niezrozumiałe jest, że nie zostało uwidocznione na mapach. Starosta w decyzjach z 30.11.2015r. znak: RO.6331.3.22.1.2015.Z i RO.6331.3.22.2.2015.LZ stwierdził że urządzenie to jest legalne i istnieje przynajmniej od czasów II wojny światowej. W chwili sporządzania warunków zabudowy urządzenie to powinno być odzwierciedlone na mapie zasadniczej, której kopia służyła do sporządzenia załączników graficznych do decyzji. W ocenie skarżących, wskazana mapa jest niewiarygodnym dowodem w sprawie o warunki zabudowy, zatem organ rażąco naruszył także art. 7,art.77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. Ponadto w ocenie strony skarżącej decyzję z dnia [...] wydano z rażącym naruszeniem art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 11 lit. b ustawy oraz art. 88 d ust. 2 ustawy Prawo wodne, a także art. 53 ust. 5 ustawy w zw. z art. 106 K.p.a. - poprzez nieuzgodnienie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej, przy uwzględnieniu faktu, że teren inwestycji znajduje się na obszarze określonym w art. 88 d ust. 2 ustawy Prawo wodne (po prawej stronie nieobwałowanego koryta rzeki [...] w rejonie km 74+400). Skarżący podnieśli, że uzgodnienie to nie zostało dokonane mimo wyraźnego nakazu wskazanego w ww. przepisach. Tym samym decyzja z dnia [...] jako wydana wbrew wyraźnemu nakazowi spełnia przesłanki stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Skarżący wskazali ponadto, że rzeka [...] została zaliczona do rzek, co do których istnieje niebezpieczeństwo powodzi. [...] objęta jest "Studium dla potrzeb ochrony przeciwpowodziowej - Etap I - rzeka [...] sporządzonym przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej. Przynajmniej część terenu inwestycji oznaczonego na załącznikach graficznych do decyzji o warunkach zabudowy literami AB CD znajduje się na obszarze bezpośredniego zagrożenia powodzią. W ocenie strony skarżącej powyższe oznacza, to że mamy do czynienia z obszarem określonym w art. 88 d ust. 2 Prawa wodnego i dla wydana decyzji o warunkach zabudowy wymagane jest uzgodnienie z właściwym dyrektorem zarządu gospodarki wodnej. Takie uzgodnienie jest ważne z tego powodu, że w związku z prowadzeniem inwestycji na terenie zalewowym istnieją pewne zakazy, np. nie wolno zasypywać tego terenu, jak również sadzić na nim drzew. Takie działanie może doprowadzić do przesuwania terenów zalewowych i stwarzać zagrożenie powodziowe wobec nieruchomości, które dotychczas zagrożone nie były. Skarżący podnieśli także zarzuty nieprawidłowości w ustaleniu przez Burmistrza [...] stron postępowania w szczególności niezapewnienia przez ten organ udziału w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy właścicielom działki nr 1019 bezpośrednio sąsiadującej z działką nr A, na której realizowana jest inwestycja objęta kontrolowaną decyzją. Właściciela tej działki nie powiadomiono o wszczęciu postępowania a zatem rażąco naruszono art. 61 § 4 K.p.a., nie powiadomiono o zebraniu materiału dowodowego, uniemożliwiając tym samym wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i żądań. W rezultacie decyzja z dnia [...] została wydana z rażącym naruszeniem art. 10 § 1, art. 109 § 1, art. 28 K.p.a. Organ o postępowaniu nie powiadomił również właściciela działki nr 1016, zaś za stronę uznał właściciela działki nr 1015, który jest bratem inwestora. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zakwestionowanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Wymaga podkreślenia, że sąd administracyjny jest sądem kasacyjnym, orzekającym o zgodności albo niezgodności z prawem aktu lub czynności organu administracji. Oznacza to, że sąd administracyjny w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 P.p.s.a. uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 P.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji objętej skargą (art. 145 § 1 i 2 P.p.s.a.). Na wstępie trzeba podkreślić, że niniejsza sprawa dotyczy decyzji wydanej przez Kolegium w trybie nadzwyczajnym, w wyniku rozpatrzenia wniosku skarżących o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz ze zbiornikiem na ścieki i miejscem postojowym jako urządzenie budowlane związane z obiektem na terenie działki nr ewid. A, położonej przy [...]. Wnioskodawcy zarzucili decyzji Burmistrza [...] z dnia 0[...] rażące naruszenie przepisów postępowania tj.: art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 K.p.a.– poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego, gdyż wydana decyzja nie uwzględnia istnienia rowu odprowadzającego wody opadowe istniejącego na działce nr ewid. A. Z kolei we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy J. i T. M. zarzucili brak aktualnych map - nie uwzględniających istniejącego rowu oraz brak wymaganego uzgodnienia z Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej. W ocenie Sądu decyzja Kolegium jest zgodna z prawem. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest instytucją szczególną, podważającą zasadę trwałości decyzji administracyjnych wyrażoną w art. 16 K.p.a. Należy mieć na uwadze, że tryb nadzwyczajny stwarza prawną możliwość weryfikacji oraz eliminacji z porządku prawnego decyzji ostatecznych dotkniętych wadami wyliczonymi w art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a. Postępowanie to, z uwagi na nadzwyczajny charakter, może obejmować tylko ustalenie, czy decyzja, której stwierdzenia nieważności domaga się strona, obarczona jest (czy też nie) wadami wskazanymi w 156 § 1 K.p.a. Taki charakter i zakres tego postępowania oznacza, że w odróżnieniu od "zwykłego" postępowania administracyjnego, stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej ma miejsce jedynie w razie bezspornego ustalenia, że decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Ustalenie, czy doszło do rażącego naruszenia prawa z oczywistych względów ma charakter ocenny, wymaga ustalenia, czy powołane przez stronę naruszenie prawa było "rażące" (oczywiste, jednoznaczne, widoczne "na pierwszy rzut oka"). Nie chodzi tu więc o błędy w wykładni prawa, ale o jasne, niedwuznaczne naruszenie prawa. Naruszony przepis nie może pozostawiać jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych, a jego treść musi być jasna i nie może wywoływać sporów doktrynalno-orzeczniczych (por. wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2012r., sygn. II GSK 190/12). Innymi słowy, rażące naruszenie prawa to takie naruszenie, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z przepisem prawa zastosowanym w sprawie wskazuje na ich oczywistą niezgodność. Prowadząc postępowanie w trybie określonym w art. 156 § 1 K.p.a. organ ogranicza się jedynie do poszukiwania uchybień i wadliwości, tak proceduralnych, jak i dotyczących prawa materialnego, opierając się na dowodach zgromadzonych w poprzedzającym tę decyzję postępowaniu administracyjnym, a przy orzekaniu uwzględnia stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania kontrolowanej decyzji. Tak więc, organ nie jest zobowiązany do przeprowadzenia nowego postępowania dowodowego, ale ma obowiązek oceny kwestionowanej decyzji zgodnie ze stanem faktycznym i prawnym z daty jej wydania. W sprawie niniejszej organ dokonał oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy z daty wydania kontrolowanej decyzji oraz szczegółowo uzasadnił wydane rozstrzygnięcie. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, Kolegium dokonało oceny dowodów zgromadzonych w poprzedzającym tę decyzję postępowaniu w zgodzie z procedurą administracyjną, w kontekście przesłanek, o których mowa w art. 156 §1 pkt 1-7 K.p.a. Wypływające z tej oceny wnioski Sąd rozpoznający sprawę niniejszą w pełni akceptuje. To, że ocena ta jest odmienna od prezentowanej przez skarżących nie może dowodzić, zdaniem Sądu, wadliwości zaskarżonej decyzji. Jak wynika z akt sprawy integralną częścią decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] są załączniki graficzne sporządzone na mapach przyjętych do zasobu geodezyjnego i kartograficznego przez Starostę pod numerem 7.150.17.24.3 (identyfikator ewidencyjny P.2605.1989.154), w skali 1:1000. Z adnotacji na mapach wynika, że pozyskane zostały z zasobu w dniu 5.11.2014r. (data wykonania kopii). Kwestionowana przez strony decyzja Burmistrza [...] została wydana na podstawie ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z mocy art. 52 ust. 2 pkt 1 tej ustawy wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien zawierać: określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000. Lektura akt administracyjnych sprawy niniejszej pozwala uznać, że mapa stanowiąca załącznik graficzny do kwestionowanej decyzji spełnia wymogi ustawowe. Została bowiem wydana w odpowiedniej skali, opatrzona klauzulą urzędową poświadczającą zgodność kopii z treścią materiału państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Należy podkreślić, że mapa z klauzulą urzędową przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego ma znaczenie dokumentu umożliwiającego uznanie, że zawiera wszystkie elementy posiadane przez organ prowadzący państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny oraz wszystkie elementy dostępne temu organowi. W związku z powyższym, data wykonania kopii mapy zamieszona na klauzuli potwierdza stan nieruchomości z tej daty. Przedmiotowa mapa nie dokumentuje istnienia rowu wskazywanego przez skarżących. Na gruncie sprawy niniejszej oznacza to, że brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi dotyczących naruszenia § 9 ust. 1, 3 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w sprawie ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania termu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania terenu w zw. z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy oraz art. 2 pkt 7 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Skarżący nie przedstawili przy tym dowodów pozwalających na uznanie zasadności formułowanych zarzutów w zakresie treści przedmiotowej mapy. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut braku uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie. Jak trafnie wskazuje Kolegium, wskazywany przez skarżących brak uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu stanowi przesłankę wznowienia postępowania, a nie stwierdzenia nieważności postępowania (art. 145 § 1 pkt. 6 K.p.a.). Odnosząc się do zarzutu braku udziału w postępowaniu wszystkich osób będących stronami w sprawie należy stwierdzić, że jest on niezasadny. Przesłanka wznowieniowa polegająca na niezapewnieniu stronie udziału w postępowaniu bez jej winy wiąże się ściśle z art. 147 K.p.a. Rozwiązanie przewidziane w tym przepisie powoduje, że to od woli strony, która została pominięta w postępowaniu zależy, czy skorzysta z prawa do żądania wznowienia. Inne podmioty nie mają prawa do zastępowania uprawnionej strony (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 10 września 2015r., sygn. akt II SA/Sz 999/14). W tym stanie rzeczy, zdaniem Sądu, Kolegium słusznie uznało, że w sprawie niniejszej brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 K.p.a. Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a.