II SA/Ke 135/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. D. i M. D. na uchwałę Rady Miejskiej w Chmielniku z dnia 14 sierpnia 2014 r. nr XLI/379/2014 w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: odrzucić skargę. K. D. i M. D. wywiedli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Chmielniku z 14 sierpnia 2014 r. nr XLI/379/2014 w przedmiocie zmiany Nr 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Za Kościółkiem" w części dotyczącej działek położonych w C. na terenach oznaczonych symbolem MN, w tym działki skarżących nr [...]. W skardze wskazano, że skarżący pismem z 10 listopada 2023 r. (data wpływu do organu – 15 listopada 2023 r.) wezwali Radę do usunięcia naruszenia prawa, jednak Rada nie podjęła uchwały w tym zakresie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako wniesionej po upływie terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny zasadności skargi sąd zobowiązany jest do ustalenia, czy skarga jest dopuszczalna. W myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Skarga wywiedziona przez skarżących została oparta o art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (aktualnie tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 40). Stosownie do brzmienia tego przepisu sprzed 1 czerwca 2017 r. (zob. Dz. U. z 2016 r. poz. 446), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Wezwanie właściwego organu do usunięcia naruszenia było zatem obligatoryjnym elementem skuteczności wniesienia skargi na uchwałę organu gminy, w tym na uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podjętą przed 1 czerwca 2017 . . Z regulacją tą koresponduje art. 52 § 4 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.), wedle którego w przypadku aktów innych niż określone w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Wnosząc skargę na uchwałę organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego wydaną przed 1 czerwca 2017 r., w tym wypadku na uchwałę Rady Miejskiej w Chmielniku z 2014 r., strona skarżąca zobowiązana była do wyczerpania szczególnego trybu jej zaskarżenia. Wynika to z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935). Zgodnie z tym przepisem, art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Ponadto stosownie do art. 53 § 2 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.), w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W uchwale z 2 kwietnia 2007 r. Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że art. 53 § 2 p.p.s.a. znajduje zastosowanie do skarg wnoszonych do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (por. uchwała siedmiu sędziów NSA z 2 kwietnia 2007 r., II OPS 2/07, dostępna na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z treści art. 53 § 2 p.p.s.a. wynika, że już z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni na wniesienie skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, ponieważ od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni (liczony od dnia doręczenia tej odpowiedzi). Jeżeli natomiast w tym okresie organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa (zob. postanowienie NSA z 3 grudnia 2013 r., II GSK 2231/13, lex nr 1443377). W niniejszej sprawie wezwanie skarżących z 10 listopada 2023 r. do usunięcia naruszenia prawa przez Radę Miejską w Chmielniku, wpłynęło do siedziby organu 15 listopada 2023 r. (prezentata na wezwaniu k.9 akt sądowych), a Rada nie udzieliła odpowiedzi na to wezwanie. W tej sytuacji termin sześćdziesięciu dni do wniesienia skargi zaczął biec z chwilą nadania przesyłki zawierającej to wezwanie. W niniejszej sprawie organ nie przekazał koperty, w której zostało nadane powyższe wezwanie, daty nadania tego wezwania nie wskazano też w skardze i w odpowiedzi na skargę. Mimo jednak tego braku, niewątpliwe jest, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu. Jeśli bowiem nawet przyjąć, że termin do jej wniesienia rozpoczął bieg w chwili doręczenia wezwania organowi, a więc 15 listopada 2023 r., to ostatnim dniem do wniesienia skargi był 15 stycznia 2024 r. (14 stycznia 2024 r. był dniem wolnym od pracy). Tymczasem skarga została osobiście złożona w siedzibie WSA w Kielcach 31 stycznia 2024 r., a więc 15 dni po upływie terminu do jej wniesienia. Wobec powyższego Sąd uznał, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.