II SA/Ke 138/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2011r. sprawy ze skargi C.B. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę. Decyzją z dnia 16 grudnia 2010 r. Wojewoda , po rozpoznaniu odwołania C. B. utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Gminy Włoszczowa z dnia 21 października 2010 r. orzekającą o odmowie wymeldowania E. B. z pobytu stałego w lokalu położonym we W. przy ul. S.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że w dniu 22 czerwca 2009 r. do organu I instancji wpłynął wniosek C. B. o wymeldowanie córki E. B. z pobytu stałego w lokalu położonym we W. przy ul. S. w związku z faktem, że córka w lokalu tym nie przebywa. W wyniku rozpoznania powyższego wniosku organ I instancji opisaną na wstępie decyzją orzekł o odmowie wymeldowania E. B. z przedmiotowego lokalu uznając, że nie zostały spełnione ustawowe przesłanki wymeldowania. Rozpoznając odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia, Wojewoda przytaczając treść przepisu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych wskazał, że z zebranego materiału dowodowego wynika, iż E. B. w spornym lokalu posiada rzeczy osobiste, a ze względu na trudności w znalezieniu pracy blisko miejsca zamieszkania zmuszona była podjąć pracę poza miejscem stałego pobytu. Organ II instancji podkreślił, że pobyt w celach zarobkowych nie może być podstawą do wydania decyzji o wymeldowaniu. Organ odwoławczy wskazał, że podczas przeprowadzonych w dniu 20 lipca 2010 r. oględzin lokalu położonego przy ulicy S. we W. obecna była E. B., która oświadczyła, że zamieszkuje w lokalu, gdzie zameldowana jest na pobyt stały, a za granicę wyjeżdża jedynie w celach zarobkowych. Okresy nieobecności nie przekraczają jednak kilku miesięcy. Ponadto stwierdziła, iż nie zamierza osiedlać się na stałe za granicą, a jej życie skoncentrowane jest w wyżej opisanym lokalu, posiada tam swój pokój, w którym znajdują się jej rzeczy osobiste. Zeznała także, że posiada klucze do budynku, do którego wraca w każde wolne dni bowiem w nim koncentruje się jej życie osobiste. Organ wskazał, że również z przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji we W. kontroli meldunkowej wynika, że E. B. wprawdzie przebywa w Irlandii, ale wyłącznie w celach zarobkowych, bez zamiaru osiedlenia się na stałe. Za powyższym faktem przemawiają również oświadczenia: Z. B. (matki) oraz M. S. (siostry), które potwierdziły, że E. B. zamieszkuje w spornym lokalu, a jej nieobecności w miejscu stałego zameldowania uwarunkowane są jedynie wykonywaniem pracy zarobkowej poza granicami kraju. Organ odwoławczy podkreślił, że z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż opuszczenie przez E. B. miejsca stałego zameldowania nie ma charakteru trwałego, a związane jest z wykonywaniem pracy zarobkowej, a zatem nie nastąpiło trwałe i dobrowolne opuszczenie przedmiotowego lokalu. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach C. B.. Skarżący wskazał, że jego córka E. B. wyprowadziła się z budynku mieszkalnego przy ul. S. Nr 94 ok. 5 lat temu, zaś aktualnie zamieszkuje w nim żona Z. B.. W przekonaniu skarżącego powyższy fakt powinien mieć odzwierciedlenie w ewidencji ludności. C. B. zakwestionował twierdzenie organu, że okoliczność, iż w przedmiotowym budynku znajdują się rzeczy osobiste E. B. świadczy o jej zamieszkiwaniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w pisemnych motywach zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Sąd nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. - Dz. U. Nr 139/2006 poz. 993 ze zm.), przytaczanej dalej jako ustawa o ewidencji ludności, ewidencja ludności polega na rejestracji danych o miejscu pobytu osób, o urodzeniach, dotyczących obowiązku wojskowego, zmianach stanu cywilnego, obywatelstwa, imion i nazwisk oraz o zgonach. Według art. 15 ust. 2 tej ustawy organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Analiza cytowanych przepisów wskazuje, że tak jak zameldowanie, również wymeldowanie jest wyłącznie aktem rejestracji danych dotyczących pobytu określonej osoby i ustania tego pobytu w dotychczasowym miejscu. Analogicznie więc jak w przypadku zameldowania, również przy wymeldowaniu źródłem powinności organu administracji dokonania tej czynności, jest sam fakt opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu przez osobę podlegającą wymeldowaniu, natomiast inne okoliczności, takie jak spór o własność czy działania mające na celu przywrócenie utraconej własności, nie mają żadnego znaczenia. Przez opuszczenie lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności należy rozumieć trwałe i dobrowolne nie przebywanie w dotychczasowym miejsca pobytu stałego lub czasowego. Dokonując odmowy wymeldowania E. B. organy obu instancji orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały zacytowane wyżej przepisy, wobec czego nie można podjętym przez nie decyzjom zarzucić jakiegokolwiek naruszenia prawa materialnego. Sąd podziela również dokonaną przez organy ocenę przeprowadzonych w sprawie dowodów, i poczynione w oparciu o nią ustalenia faktyczne wskazujące jednoznacznie na to, że nie istniały przesłanki do dokonania wymeldowania. Dowody te – wbrew zarzutom skargi - były wystarczające do wyjaśnienia okoliczności, czy E. B. koncentruje swe życie w lokalu położonym we Włoszczowe przy ul. S.. Powyższa okoliczność została potwierdzone przede wszystkim w toku oględzin przeprowadzonych w spornym lokalu w dniu 20 lipca 2010 r. jak i w czynnościach sprawdzających przeprowadzonych przez funkcjonariuszy Komedy Powiatowej Policji w W. W trakcie oględzin ustalono, że w spornym lokalu E. B. posiada swój pokój, w którym pozostają jej rzeczy osobiste, w tym ubrania, sprzęt RTV oraz przedmioty gospodarstwa domowego i meble. Z notatki policyjnej wynika natomiast, że E. B. przebywa w Irlandii ze względów zarobkowych, gdzie podjęła pracę, przy czym nie ma zamiaru osiedlić się tam na stałe i wszelkie urlopy i dłuższe przerwy w pracy spędza w miejscu zamieszkania we W.. O fakcie, że opuszczenie przez E. B. spornego lokalu nie miało charakteru dobrowolnego i trwałego świadczy również złożone przez nią oświadczenie, z którego wynika, że za granicą przebywa jedynie w celach zarobkowych, lecz nie ma zamiaru osiedlić się tam na stałe. Stanowisko powyższe znajduje potwierdzenie również w oświadczeniu M. S. z dnia 23 września 2010 r., w którym podała, że jej siostra zamieszkuje w lokalu przy ul. S. we W., gdzie posiada własny pokój oraz rzeczy osobiste i dysponuje kluczami do lokalu. Mając na uwadze powyższe należało uznać, że postępowanie wyjaśniające w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone wnikliwie, a zebrany materiał dowodowy był kompletny, co czyniło wiarygodne ustalenia faktyczne organów odnośnie charakteru stwierdzonego przez organy opuszczenia spornego lokalu przez E. B.. Podkreślić bowiem należy, że sam fakt podjęcia pracy w innej miejscowości, bądź w nawet w innym kraju nie może stanowić podstawy do wymeldowania. Wieloaspektowość stanu przebywania na stałe w danym lokalu musi prowadzić do wniosku, iż sam fakt przejściowej nieobecności czy też występowanie nawet regularnych okresów fizycznej nieobecności w miejscu stałego zameldowania nie upoważniają jeszcze do automatycznego stwierdzenia, iż zameldowany opuścił je w rozumieniu, jakie nadaje temu terminowi art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. O stosownym opuszczeniu może być mowa dopiero wtedy, gdy całokształt zachowań zameldowanego będzie wskazywał na to, iż lokal, w którym był na stałe zameldowany, przestał być miejscem koncentracji jego interesów życiowych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 września 2005 r. w sprawie o sygn. IVSA/Wa 600/2005 LEX nr 192912). Należy ponadto zauważyć, że w art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o ewidencji ludności, sam ustawodawca uznał w istocie, że wykonywanie pracy poza miejscem pobytu stałego nie uzasadnia wymeldowania z pobytu stałego, skoro w przepisie tym stwierdzono, że za okoliczność uzasadniającą zameldowanie na pobyt czasowy trwający ponad 3 miesiące uważa się w szczególności wykonywanie pracy poza miejscem pobytu stałego. Powyższego stanowiska nie mogą zmienić twierdzenia C. B., który wskazuje jedynie na fakt, że córka podjęła pracę w innym kraju, co jego zadaniem skutkować powinno wydaniem decyzji o jej wymeldowaniu. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.