II SA/Ke 138/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Ziomek po rozpoznaniu w dniu 29 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "M." na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 grudnia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu postanawia: odrzucić skargę. Decyzją z dnia 15 grudnia 2015 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu. Decyzja ta została doręczona stronie – M. W. w dniu 17 grudnia 2015 r. wraz z pouczeniem o prawie, sposobie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Odbiór decyzji pokwitowała pracownica strony (kierownik). W dniu 15 stycznia 2016 r. M. W. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na ww. decyzję, wysyłając ją na adres poprzedniej siedziby Kolegium ([...]). Po zwrocie korespondencji przez pocztę, w dniu 25 stycznia 2016 r. skarżący nadał ponownie na poczcie skargę na adres aktualnej siedziby Kolegium [...]). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, ewentualnie odrzucenie z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "Ppsa", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie skarżącej rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie natomiast do art. 58 § 1 pkt 2 Ppsa sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W rozpoznawanej sprawie zaskarżoną decyzję organu II instancji doręczono skarżącemu w dniu 17 grudnia 2015 r., na ręce pracownika skarżącego, który pokwitował odbiór decyzji i opatrzył zwrotne poświadczenie odbioru pieczątką firmy. Sąd podziela prezentowany w orzecznictwie pogląd, zgodnie z którym korespondencja pochodząca od organów administracji kierowana do osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą na adres firmy, może być doręczana osobom upoważnionym przez adresata do odbioru pism, a nie wyłącznie samemu adresatowi. Tryb doręczeń przewidziany w art. 42 § 1 w zw. z art. 43 Kpa znajduje bowiem zastosowanie tylko wtedy, gdy wskazany organowi adres jest rzeczywiście adresem zamieszkania lub zatrudnienia. Miejsce pracy, o którym mowa w art. 42 § 1 Kpa oznacza miejsce, w którym wprawdzie praca jest świadczona, ale nie na własny rachunek (w ramach własnej działalności gospodarczej), lecz na rzecz innego pracodawcy. W konsekwencji korespondencja kierowana na adres podany przez osobę fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą to korespondencja kierowana do samego pracodawcy, a nie do pracownika, dla którego osoba upoważniona przez zakład pracy nie może odebrać pisma. Przepisy Kpa regulujące zasady doręczeń mają charakter gwarancyjny i ochronny, jednak nie uniemożliwiają organom doręczania pism na adres inny niż wymieniony w art. 42 § 1 Kpa, w sytuacji gdy strona lub pełnomocnik tego zażąda. Strona może żądać doręczania jej korespondencji pochodzącej od organu na dowolny adres. Wskazanie organowi takiego adresu "życzeniowego" lub "do doręczeń", nie będącego adresem zamieszkania lub pracy powoduje, że dyspozycja art. 42 § 1 w zw. z art. 43 Kpa nie znajdzie zastosowania. Wskazanie organowi innego niż wymienione w tych przepisach miejsca doręczania korespondencji powoduje, że osoby przebywające pod podanym organowi adresem są upoważnione do odbioru korespondencji (por. wyrok NSA z dnia 20 lutego 2014 r., sygn. II OSK 2158/12). W świetle powyższego zaskarżoną decyzję mogła odebrać pracownica skarżącego, zwłaszcza że dysponowała pieczątką pracodawcy, a dodatkowo, jak wynika z akt administracyjnych, potwierdzała odbiór wcześniejszej korespondencji kierowanej w sprawie do strony (por. potwierdzenie odbioru decyzji organu I instancji z dnia 5 października 2015 r., k. 19 akt adm.). W konsekwencji nie ma przeszkód, aby uznać, że skarżący odebrał decyzję Kolegium w dniu 17 grudnia 2015 r. Zgodnie z art. 83 § 1 Ppsa terminy oblicza się wg przepisów prawa cywilnego, z zastrzeżeniem § 2. W myśl art. 111 § 1 Kc termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia. Jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. Oznacza to, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do Sądu, liczony od dnia 18 grudnia 2015 r., upłynął w dniu 16 stycznia 2016 r. Skarga nadana na poczcie, na prawidłowy adres Kolegium podany w pouczeniu do decyzji, w dniu 25 stycznia 2016 r. została zatem wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia. Skarga nadana na poczcie w dniu 15 stycznia 2016 r., zwrócona przez operatora do nadawcy z adnotacją: "adresat wyprowadził się", nie mogła natomiast wywołać skutków prawnych, ponieważ nie została skierowana na właściwy adres Kolegium. Decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o adresie organu, a skarżący nie wskazał na żadne przeszkody od niego niezależne i trudne do przezwyciężenia, które uniemożliwiły mu prawidłowe wniesienie skargi. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 Ppsa, orzekł jak w postanowieniu.