II SA/Ke 139/05

Sygnatura akt: II SA/Ke 139/05 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 listopada 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie: Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Asesor WSA Sylwester Miziołek, Protokolant: Referent stażysta Dorota Pawlicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2005 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Inspektora Sanitarnego z dnia [...] numer [...] w przedmiocie : choroby zawodowej oddala skargę. II SA/Ke 139/05 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Inspektor Sanitarny orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u J. D. choroby zawodowej - pylicy płuc i przewlekłego zapalenia oskrzeli pochodzenia zawodowego. Jako podstawę swojego rozstrzygnięcia organ podał przepisy § 1 i 10 pkt 1 i 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych w zw. z § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach. Podniósł jednocześnie, że decyzję wydano na podstawie orzeczenia lekarskiego o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wystawionego przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy. Przeprowadzone tam specjalistyczne badania lekarskie nie wykazały przewlekłego zapalenia oskrzeli w okresie niewydolności oddechowej koniecznej do uznania choroby zawodowej oraz zmian drobnoguzkowych charakterystycznych dla pylicy płuc. Rozpoznając odwołanie od tego rozstrzygnięcia wniesione przez J. D., Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] utrzymał je w mocy. Zaznaczył, że warunkiem koniecznym do rozpoznania przewlekłego zapalenia oskrzeli jako choroby zawodowej jest wykazanie w badaniach niewydolności wentylacyjnej płuc, której u skarżącego nie stwierdzono. Ponadto J. D. po otrzymaniu orzeczenia lekarskiego o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej nie wystąpił z wnioskiem o przeprowadzeniem ponownego badania w jednostce badawczo-rozwojowej w dziedzinie medycyny pracy, dlatego orzeczenie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy stało się ostateczne i było dla organu I instancji podstawą do wydania decyzji nie stwierdzającej choroby zawodowej. Skargę od powyższego rozstrzygnięcia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł J. D. wnosząc o przeprowadzenie dodatkowych badań specjalistycznych stwierdzających u niego chorobę zawodową. Podniósł, że zaskarżona decyzja go krzywdzi, bo "nie jest zgodna" z rzeczywistym stanem jego zdrowia, tym bardziej, że od roku 1995 jest pod stałą kontrolą lekarską. Przez 30 lat pracował w stałym bezpośrednim narażeniu na pyły zawierające krystaliczną krzemionkę w stężeniach przekraczających dopuszczalne normy i nie jest zdolny "nie tylko do żadnej pracy fizycznej ale także do wykonywania codziennych czynności". W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji będącej przedmiotem skargi ( art. 145 § 1 ustawy o p.p.s.a.). Stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji nie był kwestionowany i znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Prawidłowo także zastosowane zostały do niego przepisy prawa materialnego. Wprawdzie orzeczenia w sprawie wydane zostały już pod rządami Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach ( Dz.U. nr 132, poz. 1115 ), jednak stosownie do treści § 10 tego rozporządzenia, postępowanie w sprawie rozpoznania choroby zawodowej lub jej stwierdzenia, rozpoczęte przed dniem jego wejścia w życie, prowadzone jest na podstawie dotychczasowych przepisów. Ponieważ z akt wynika, że postępowanie w sprawie toczyło się już w czerwcu 2002 r.( orzeczenie lekarskie - k.1), słusznie zatem jako podstawa rozstrzygnięć wskazane zostały uregulowania zawarte w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych ( Dz.U. nr 65, poz. 294 ze zm.). Podstawą wydania decyzji zgodnie z § 10 ust. 1 tego rozporządzenia jest orzeczenie lekarskie wydane przez właściwą jednostkę organizacyjną służby zdrowia, w tym przypadku przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy. Orzeczenie to należy traktować jak opinię w rozumieniu art. 84 § 1 kpa, a jej ocena dokonywana przez właściwy organ podlegać musi kryteriom określonym w art. 80 kpa. Jeżeli zatem orzeczenie lekarskie poddane takiej ocenie zawiera w sobie logiczne i przekonujące wyjaśnienie zajętego przez lekarzy orzeczników stanowiska, to organ nie może sprzecznie z tą opinią dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, że mieści się ona w wykazanie chorób zawodowych. Orzeczenie lekarskie będące podstawą rozstrzygnięć organów obu instancji zawiera jednoznaczne stwierdzenie, iż wykonane zdjęcia klatki piersiowej nie wykazują zmian drobnoguzkowych charakterystycznych dla pylic płuc, która jest jedną z chorób zawodowych ujętych w pkt 2 załącznika do Rozporządzenia z 18 listopada 1983 r. zawierającego wykaz chorób zawodowych. Jeśli zaś chodzi o przewlekłe zapalenie oskrzeli, to jego rozpoznanie u skarżącego jest niewątpliwe i zostało zdiagnozowane w orzeczeniu lekarskim. Rzecz jednak w tym, że tego rodzaju schorzenie stanowi chorobę zawodową jedynie wówczas, gdy towarzyszy mu niewydolność narządu oddechowego ( pkt 4 wykazu ), czego u J. D. nie stwierdzono. Orzeczenie lekarskie znajdujące się w aktach zawiera jasne, uzasadnione stanowisko, oparte na przeprowadzonych badaniach. Skarżący mimo, że został pouczony o prawie zażądania ponownego badania w trybie odwoławczym, z wnioskiem takim nie wystąpił, a zatem podstawą orzekania musiało być orzeczenie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy. Z przyczyn wskazanych wyżej organy nie miały zaś podstaw do kwestionowania jego wiarygodności bądź do żądania uzupełnienia wydanej opinii. Ponieważ w postępowaniu orzeczniczym uprawniona jednostka organizacyjna nie stwierdziła u skarżącego chorób zawodowych, o jakich mowa w pkt 2 i 4 wykazu, organy inspekcji sanitarnej nie mogły wydać decyzji odmiennych od wniosków przedstawionych w tej opinii. Dlatego oba rozstrzygnięcia, tak organu I-szej instancji, jak i organu odwoławczego, są zgodne z prawem. Jeśli zaś chodzi o zgłoszony w skardze wniosek o "przeprowadzenie dodatkowych badań specjalistycznych stwierdzających...chorobę zawodową", to Wojewódzki Sąd Administracyjny wyjaśnia, że przepis art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ograniczył postępowanie dowodowe prowadzone przed sądem administracyjnym jedynie do dokumentów i tylko wówczas, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego postępowania w sprawie. Uwzględnienie wniosku skarżącego nie było zatem możliwe. Mając na uwadze powyższe i uznając, że skarga okazała nieuzasadniona, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.