II SA/Ke 139/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Kuza po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.K. i J.C. na uchwałę Rady Miejskiej w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie skargi na działanie Burmistrza Miasta i Gminy C. postanawia odrzucić skargę. W skierowanej do WSA w Kielcach skardze z dnia 20 lutego 2012 r. M.K. i J.C. domagali się uchylenia uchwały Rady Miejskiej w C. z dnia 24 lutego 2011 r., ponieważ poświadcza ona nieprawdy jaką napisał Burmistrz Miasta i Gminy C. w swoim piśmie z dnia 12 kwietnia 2007 r. W uzasadnieniu podali, że w ww. piśmie Burmistrz oświadczył nieprawdę i dlatego złożyli w dniu 13 grudnia 2010 r. skargę na Burmistrza. Rady Miejska w C. uchwałą z dnia [...] uznała tę skargę za bezzasadną. Z kolei na złożone przez nich wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 3 stycznia 2011 r., do dnia dzisiejszego nie otrzymali odpowiedzi. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w C. wniosła o jej oddalenie lub odrzucenie z powodu wniesienia jej po terminie określonym w art. 53 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi bądź z tego powodu, że na skargi określone w dziale VII kpa skarga do sądu nie przysługuje. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Kwestie zawarte w skardze nie mogą być przedmiotem merytorycznej kontroli sądowej, albowiem skarga nie została wniesiona na akt lub czynność, o jakich mowa w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., a co za tym idzie podlegać musi odrzuceniu (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.). Stosownie do powołanego na wstępie przepisu, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Stosownie do treści art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Wyszczególnienie wymienionych we wskazanych przepisach aktów i czynności jest wyczerpujące, a to oznacza, że skarga wniesiona w jakichkolwiek innych przypadkach niż określone w dyspozycji art. 3 § 2 pkt 1 – 8 p.p.s.a. jest niedopuszczalna. Z treści skargi oraz jej załączników wynika, że zaskarżona uchwała Rady Miejskiej w C., wydana została w trybie przepisów działu VIII kpa, czyli trybie skargowym (art. 229 pkt 3 kpa) i dotyczyła działalności Burmistrza Miasta i Gminy C., a w szczególności oświadczenia jakie złożył on w piśmie z 12 kwietnia 2011 r. Oświadczenie to w ocenie skarżących, stanowiło celowe, bądź nieświadome poświadczenie nieprawdy przez ww. Burmistrza. Wskazane okoliczności wskazują, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia ze skargą obywatelską, której przedmiotem mogą być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw (art. 227 kpa). Zgodnie z utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem, rozstrzygnięcia podejmowane przez organy administracji w ramach rozpoznawania skarg obywatelskich przewidzianych w art. 227 kpa, nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego, gdyż nie należą do żadnej z kategorii aktów wymienionych w cytowanym wyżej art. 3 § 2 p.p.s.a. Skarga, o której mowa w art. 227, nie jest tożsama ze skargą, o której mowa w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga określona przez przepis art. 227 kpa jest odformalizowanym środkiem obrony i ochrony różnych interesów jednostki, który nie daje podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego ani też nie może stanowić podstawy powództwa lub wniosku zmierzającego do wszczęcia postępowania sądowego. Skargi tego rodzaju są załatwiane w samodzielnym, wewnętrznym, jednoinstancyjnym postępowaniu, kończącym się czynnością faktyczną polegającą na zawiadomieniu skarżącego o sposobie załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 1998 r., III SA 1636/97, dostępny w internecie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wyjaśnić dalej należy, że także uchwały organów jednostek samorządu terytorialnego, podjęte w wyniku skargi wniesionej na podstawie art. 227 kpa, tj. takie, o jakich mowa w niniejszej sprawie, nie są uchwałami z zakresu administracji publicznej i tym samym nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego (zob. postanowienie NSA z dnia 12 kwietnia 2001 r., I SA 2668/00, LEX nr 54426; post. NSA z dnia 23 lipca 2001 r., II SAB 213/00, LEX nr 54555), Przyjmuje się bowiem, że uchwały podjęte w wyniku skargi z art. 227 kpa na zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez organy albo przez ich pracowników, są takimi samymi czynnościami informującymi o sposobie załatwienia skargi, jak czynności innych organów wymienionych w art. 229 kpa, którym uchwała nie jest przypisana jako forma prawna działania. W konsekwencji nie służy na nie skarga do sądu administracyjnego. Na marginesie wskazać należy, że jeżeli skarżący są niezadowoleni ze sposobu załatwienia wcześniej złożonej przez nich skargi, przysługuje im prawo wniesienia kolejnej skargi (art. 227 in fine kpa). Ponadto skarżący mogą domagać się pociągnięcia do odpowiedzialności porządkowej, dyscyplinarnej albo innej odpowiedzialności przewidzianej w przepisach prawa, pracownika organu administracji, który z nieuzasadnionych przyczyn nie załatwił skargi w terminie miesięcznym lub w terminie wyznaczonym przez organ stopnia wyższego w wyniku zażalenia albo nie dopełnił obowiązku zawiadomienia o niezałatwieniu sprawy w terminie (art. 237 § 4 w związku z art. 38 kpa). Z powyższych względów skarga podlegała odrzuceniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.