II SA/Ke 139/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Żak po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 listopada 2013 r., znak: [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego postanawia: zawiesić postępowanie sądowe. Decyzją z dnia 29 listopada 2013 r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta K. decyzję z dnia 21 sierpnia 2013 r. znak: [...] orzekającą o odmowie przyznania D. P. prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku ze sprawowaniem opieki nad matką A. D. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że wnioskodawczyni nie spełniła warunku, o jakim mowa w art. 16a ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992 ze zm.), tj. nie zrezygnowała z zatrudnienia w związku z koniecznością sprawowania opieki, skoro po powrocie z zagranicy a przed uzyskaniem orzeczenia o niepełnosprawności przez matkę nie pracowała. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach D. P. podniosła, że zaczęła się opiekować matką z dniem przyjazdu do Polski, nie zaś z dniem złożenia wniosku o specjalny zasiłek opiekuńczy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Postanowieniem z dnia 12 grudnia 2013 r. w sprawie II SA/Po 1026/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu następujące pytanie prawne: czy art. 16a ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, w zakresie w jakim pomija wśród uprawnionych do uzyskania specjalnego świadczenia pielęgnacyjnego osoby, na których ciąży obowiązek alimentacyjny i które nie podejmują zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby, w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, jest zgodny z art. 2, art. 18, art. 32 ust. 1, art. 71 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Sprawa zainicjowana tym pytaniem prawnym została zarejestrowana w Trybunale Konstytucyjnym pod sygnaturą P 1/14. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego rozstrzygający, czy mający w sprawie niniejszej zastosowanie przepis art. 16a ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych jest zgodny z art. 2, art. 18, art. 32 ust. 1, art. 71 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, będzie miał zatem wpływ na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Definitywne rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy więc od toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym postępowania mającego na celu zbadanie zgodności z Konstytucją RP wskazanej powyżej regulacji. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 131 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.