II SA/Ke 140/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2014r. sprawy ze skargi B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na przetwarzanie odpadów oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Wnioskiem z dnia 22 listopada 2011r. B. (zwana dalej Spółką) zwróciła się do Starosty o wydanie zezwolenia na odzysk (obecnie przetwarzanie) odpadów do produkcji nawozu G. z odpadów o kodzie 19 08 05 – ustabilizowane komunalne osady ściekowe metodą R 14 na wydzielonej części działki nr [...]. Decyzją z dnia [...], wydaną po ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ I instancji odmówił wnioskodawcy wydania zezwolenia na odzysk (przetwarzanie) odpadów – mając na względzie, że zamierzony sposób gospodarowania odpadami jest sprzeczny z przepisami z zakresu gospodarki odpadami, z przepisami prawa miejscowego oraz może powodować zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi lub dla środowiska. W podstawie prawnej powołano art. 29 ust. 1 pkt 1, 2, 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach (Dz. U. z 2010r. nr 185, poz. 1243 ze zm.). Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło ww. decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu, odnosząc się do złożonego w niniejszej sprawie wniosku o wydanie zezwolenia, wskazano w tym zakresie na zmianę stanu prawnego, brak przepisów przejściowych oraz braki formalne, jakimi z tego względu dotknięty był wniosek Spółki. Z tych też względów zwrócono uwagę na konieczność wezwania Spółki do uzupełnienia ww. braków przy jednoczesnym prowadzeniu postępowania na podstawie obecnie obowiązujących przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach (Dz. U. z 2013r. poz. 21). Mając na względzie powyższe, w ponownie prowadzonym postępowaniu Starosta postanowieniem z dnia [...] wezwał Spółkę do uzupełnienia złożonego wniosku o wyszczególnione w tym piśmie dokumenty i informacje – w terminie 21 dni od doręczenia tego postanowienia. W wyznaczonym terminie Spółka jedynie częściowo uzupełniła złożony uprzednio wniosek, nie określiła natomiast masy odpadów poszczególnych rodzajów powstających w wyniku przetwarzania w okresie roku oraz miejsca, sposobu magazynowania i rodzaju magazynowanych (wytwarzanych) odpadów. Mając na uwadze powyższe decyzją z dnia [...] Starosta, działając na podstawie art. 104 i art. 105 § 1 K.p.a., umorzył w całości jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne w sprawie udzielenia Spółce zezwolenia na przetwarzanie odpadów o kodzie 19 08 05 – ustabilizowane komunalne osady ściekowe na wydzielonej części działki nr [...]. W odwołaniu od ww. decyzji Spółka powołała się na swoje pismo z dnia 27 czerwca 2013r., w którym wyjaśniła, że w procesie przetwarzania odpadów powstawać będzie jedynie pełnoprawny produkt w postaci nawozu organiczno-mineralnego G. , który zgodnie z decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 czerwca 2011r. nr 280/11 nie będzie już odpadem. W rezultacie nie dojdzie do wytwarzania czy magazynowania wytworzonego odpadu. Co się zaś tyczy odpadów wytwarzanych w związku z funkcjonowaniem całego zakładu, to "limity" wytwarzanych odpadów, od jakich wymagane jest uzyskanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów, nie będą przekroczone i zagadnienie to nie może stanowić przedmiotu rozpatrywanego wniosku (art. 207 ust. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach w zw. z art. 180a ustawy – Prawo ochrony środowiska). Kolegium, utrzymując w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie, wskazało że w dniu 23 stycznia 2013r. weszła w życie ustawa z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach, zastępując ustawę z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach, która z tym dniem straciła moc obowiązującą. Mając na uwadze brak przepisów przejściowych dotyczących toczących się postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych na podstawie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach organ wskazał, że do postępowania zainicjonowanego wnioskiem Spółki należy po dniu wejścia w życie ustawy z dnia 14.12.2012r. stosować nowe przepisy. W tym zakresie powołano się na 42 ust. 1 - 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach, który szczegółowo opisuje dokumenty i informacje, jakie winien zawierać wniosek o wydanie zezwolenia na prowadzenie odzysku lub unieszkodliwianie odpadów. Porównując treść tego przepisu z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach Kolegium stwierdziło, że wniosek Spółki posiada – po dniu wejścia w życie nowej ustawy o odpadach – braki formalne. Pomimo skierowanego w tym zakresie do Spółki wezwania z dnia 4 czerwca 2013r. w podaniu nie określono: - masy odpadów poszczególnych rodzajów powstających w wyniku przetwarzania w okresie roku – wbrew wymogowi z art. 42 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach, - miejsca i sposobu magazynowania oraz rodzaju magazynowanych (wytwarzanych) odpadów – wbrew wymogowi z art. 42 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach. Powyższe braki formalne złożonego wniosku o wydanie zezwolenia na odzysk (obecnie przetwarzanie) odpadów skutkowały – zdaniem Kolegium – koniecznością umorzenia przedmiotowego postępowania. Odnosząc się do zarzutów odwołania wskazano, że z "Wytycznych dotyczących wymagań dla procesów kompostowania, fermentacji i mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów" wynika, że produkt procesu tlenowego – kompost niespełniający wymagań dla nawozów lub środków wspomagających uprawę roślin, czyli stabilat – jest klasyfikowany jako odpady o kodzie 19 05 03, to jest kompost nieodpowiadający wymaganiom (nienadający się do wykorzystania). Ponadto, z samego wniosku Spółki wynika, że będą przypadki, gdy wyprodukowany nawóz nie spełni wymagań stawianych przez decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 czerwca 2011r. nr 280/11 znak: HORnn-8110-32/11. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach B. zarzuciła decyzji organu odwoławczego: - obrazę przepisów postępowania, a to art. 7, 8 oraz 77 § 1 K.p.a. poprzez nieprawidłowe zebranie i rozważenie materiału dowodowego – które to uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy; - obrazę przepisów prawa materialnego, a to art. 42 ust. 2 pkt 3 i 5 ustawy z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach – poprzez uznanie, że Spółka nie uzupełniła braków formalnych wniosku, podczas gdy zaistniałe w tym zakresie wątpliwości organu zostały wyjaśnione w piśmie skarżącej z dnia 26 lipca 2013r. W uzasadnieniu skarżąca wskazała na uprzednie uzyskanie wszystkich wymaganych prawem dokumentów pozwalające na wydanie pozytywnej decyzji na przetwarzanie odpadów. W tym zakresie powołano się na: - decyzję Burmistrza z dnia [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia, zaopiniowaną pozytywnie przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Powiatowego Inspektora Sanitarnego, Przewodniczącego Krajowej Komisji Ocen Oddziaływania na Środowisko, - decyzję o warunkach zabudowy z dnia [...]. Strona podkreśliła, że swoją działalność (w zakresie takim jak w złożonym wniosku) prowadzi już na mocy decyzji Starostw Powiatowych w P., L. i Z. Tymczasem Starostwo Powiatowe od 6 lat przedłuża postępowanie w niniejszej sprawie, w sposób stronniczy blokując powstanie prostej instalacji do przetwarzania odpadów (kompostownia z funkcją produkcji nawozu), naruszając przy tym art. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej. Co się zaś tyczy obecnego stanowiska Kolegium to "stanowi ono bardziej przepisanie artykułów z ustawy o odpadach (które są ogólnodostępne) niż zastosowanie ich w sposób profesjonalny. Dopiero na ostatniej stronie tego dokumentu pojawiają się zapisy, które jednak w sposób niejednoznaczny informują, co było podstawą utrzymania w mocy decyzji Starosty". Tym samym w zaskarżonej decyzji doszło do popełnienia błędu w ustaleniu prawdy materialnej, przy jednoczesnym braku podania podstawy prawnej oraz rzeczowej. Dokonywane przez Kolegium konkluzje zostały sformułowane in abstracto – co może świadczyć o tym, że organ nie zapoznał się do końca z aktami sprawy, pomimo że w piśmie z dnia 27 czerwca 2013r. Spółka wyjaśniła wszelkie sporne kwestie. Ponadto we wniosku oraz w piśmie z dnia 27 czerwca 2013r. wskazano, że proces przetwarzania będzie obejmował 5 000 Mg/rok odpadów, a masa poszczególnych rodzajów powstających w wyniku przetwarzania wynosić będzie 0 Mg/rok. Natomiast odpady w instalacji w Odrowążu będą występować tylko podczas procesu przetwarzania i nie będą przechowywane, a zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt. 5 obecnej ustawy o odpadach przez magazynowanie odpadów "rozumie się ich czasowe przechowywanie". Odnosząc się do powołanych przez organ II instancji Wytycznych wskazano, że opracowanie to zostało przygotowane według stanu prawnego na dzień 15 grudnia 2008r., czyli przed dniem wejścia w życie obecnej ustawy o odpadach. Z kolei twierdzenia Kolegium o tym, że stabilizat jest klasyfikowany jako odpad o kodzie 19 05 03, odnoszą się to do całkowicie innego procesu jakim jest mechaniczno - biologiczne przetwarzanie (MBP) odpadów komunalnych. Dodatkowo w Spisie stosowanych skrótów i symboli ww. Wytycznych przez stabilizat należy rozumieć "stały produkt (odpad) po biologicznym przetworzeniu w MBP, który nie spełnia wymagań dla nawozów organicznych lub środków wspomagających uprawę roślin, ale po spełnieniu określonych wymagań może być poddany odzyskowi lub unieszkodliwianiu określonymi metodami". Tym samym powoływanie się na przedmiotowe opracowanie w kontekście planowanej instalacji jest całkowicie bezpodstawne. Mając na uwadze powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie zakwestionowanego rozstrzygnięcia, orzeczenie co do istoty sprawy, zarządzenie wyjaśnienia przyczyn i ustalenia osób winnych takiego procedowania oraz podjęcia środków zapobiegających naruszaniu interesów Spółki w przyszłości, jak również zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., zadaniem wojewódzkich sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a.), a kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy. Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia, bądź stwierdzenia nieważności decyzji organu odwoławczego. Kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie została objęta decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, utrzymująca w mocy decyzję Starosty z dnia [...] o umorzeniu w całości postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia skarżącej Spółce zezwolenia na przetwarzanie odpadów o kodzie 19 08 05 – ustabilizowane komunalne osady ściekowe na wydzielonej części działki nr [...]. U podstaw wydania powyższych rozstrzygnięć legło stwierdzenie organów obu instancji o braku uzupełnienia przez stronę wniosku z dnia 22 listopada 2011r. o wydanie przedmiotowego zezwolenia – pomimo kierowanego doń w tym zakresie wezwania. Jak wynika bowiem z akt administracyjnych postanowieniem z dnia 4 czerwca 2013r. (k. 474) organ I instancji, wykonując zalecenia Kolegium co do ponownego rozpatrzenia sprawy, zawarte w prawomocnej decyzji z dnia [...] (k. 434), i działając na podstawie art. 42 ust. 2 pkt 3, 5, 6, 9, 10, 14 oraz art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach (Dz. U. z 2013r., poz. 21), wezwał B. do uzupełnienia złożonego wniosku o: - określenie masy odpadów poszczególnych rodzajów powstających w wyniku przetwarzania w okresie roku, - wskazanie miejsca i sposobu magazynowania oraz rodzaju magazynowanych (wytwarzanych) odpadów, - szczegółowy opis stosowanej metody lub metod przetwarzania odpadów, w tym wskazanie procesu przetwarzania, zgodnie z załącznikami nr 1 i 2 do ustawy, oraz opis procesu technologicznego z podaniem rocznej mocy przerobowej instalacji lub urządzenia, a w uzasadnionych przypadkach - także godzinowej mocy przerobowej, - opis czynności podejmowanych w ramach monitorowania i kontroli działalności objętej zezwoleniem, - opis czynności, które zostaną podjęte w przypadku zakończenia działalności objętej zezwoleniem i związanej z tym ochrony terenu, na którym działalność ta była prowadzona, - informacje wymagane na podstawie odrębnych przepisów, - dołączenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W odpowiedzi z dnia 27 czerwca 2013r. (k. 477) skarżąca Spółka jedynie częściowo uzupełniła złożony uprzednio wniosek, nie określając: - masy odpadów poszczególnych rodzajów powstających w wyniku przetwarzania w okresie roku oraz - miejsca, sposobu magazynowania i rodzaju magazynowanych (wytwarzanych) odpadów. Uzasadniając brak złożenia wyjaśnień w powyższym zakresie strona wskazała, że: - "Zgodnie z decyzją nr 280/11 Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 czerwca 2011r. przetworzone odpady po uzyskaniu odpowiednich parametrów będą stanowić pełnoprawny produkt w postaci nawozu organiczno - mineralnego G., który nie będzie już odpadem. - Nie przewiduje się magazynowania odpadów. Gotowy nawóz będzie bezpośrednio dystrybuowany do odbiorców luzem lub konfekcjonowany w opakowania i rozsyłany do hurtowni i centrów ogrodniczych. W przypadku, gdy wyprodukowany nawóz nie spełni wymagań stawianych przez decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, zostanie zawrócony na początek procesu w celu uzupełnienia mieszanki wzbogacającej jego właściwości". Powyższe okoliczności są niesporne, strony różnią się natomiast stanowiskiem co do tego, czy złożony wniosek dotyczy odpadów oraz dalszymi skutkami prawnymi, jakie ta okoliczność wywołuje. Podkreślić przy tym trzeba, że skarżąca nie kwestionuje zastosowania w niniejszej sprawie ustawy z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach (Dz. U. z 2013r. poz. 21), zwanej dalej ustawą. W tym miejscu wyjaśnić trzeba, że ustawa weszła w życie w dniu 23 stycznia 2013r., w związku z czym na podstawie art. 252 tej ustawy utraciła moc dotychczasowa ustawa z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach (Dz. U. z 2010r. nr 185 poz. 1243 ze zm.). Mając na względzie brak przepisów intertemporalnych w obecnie obowiązującej ustawie o odpadach należy podzielić stanowisko organów obu instancji o konieczności zastosowania – po dniu 23 stycznia 2013r. – tej właśnie regulacji w odniesieniu do wniosku Spółki z dnia 22 listopada 2011r. o udzielenie zezwolenia na odzysk (obecnie przetwarzanie) odpadów o kodzie 19 08 05 – ustabilizowane komunalne osady ściekowe. Porównując treść art. 27 ust. 1 poprzednio obowiązującej ustawy o odpadach z art. 42 obecnej ustawy nie budzi wątpliwości Sądu prawidłowość stanowiska organu I instancji o brakach złożonego pierwotnie w dniu 22 listopada 2011r. wniosku o wydanie zezwolenia na odzysk odpadów w zakresie: - określenia masy odpadów poszczególnych rodzajów poddawanych przetwarzaniu i powstających w wyniku przetwarzania w okresie roku (art. 42 ust. 2 pkt 3); - wskazania miejsca i sposobu magazynowania oraz rodzaju magazynowanych odpadów (art. 42 ust. 2 pkt 5); - szczegółowego opisu stosowanej metody lub metod przetwarzania odpadów, w tym wskazania procesu przetwarzania, zgodnie z załącznikami nr 1 i 2 do ustawy, oraz opisu procesu technologicznego z podaniem rocznej mocy przerobowej instalacji lub urządzenia, a w uzasadnionych przypadkach - także godzinowej mocy przerobowej (art. 42 ust. 2 pkt 6); - opisu czynności podejmowanych w ramach monitorowania i kontroli działalności objętej zezwoleniem (art. 42 ust. 2 pkt 9); - opisu czynności, które zostaną podjęte w przypadku zakończenia działalności objętej zezwoleniem i związanej z tym ochrony terenu, na którym działalność ta była prowadzona (art. 42 ust. 2 pkt 10); - informacji wymaganych na podstawie odrębnych przepisów (art. 42 ust. 2 pkt 14); - decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, o ile jest wymagana (art. 42 ust. 4). Ze względu na powyższe Starosta prawidłowo wezwał Spółkę do uzupełnienia wniosku w powyższym zakresie. Wyjaśnić przy tym należy, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy odpadem jest każda substancja lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany (pkt 6). Z kolei przez przetwarzanie rozumie się procesy odzysku lub unieszkodliwiania, w tym przygotowanie poprzedzające odzysk lub unieszkodliwianie (pkt 21), a przez odzysk - jakikolwiek proces, którego głównym wynikiem jest to, aby odpady służyły użytecznemu zastosowaniu przez zastąpienie innych materiałów, które w przeciwnym przypadku zostałyby użyte do spełnienia danej funkcji, lub w wyniku którego odpady są przygotowywane do spełnienia takiej funkcji w danym zakładzie lub ogólnie w gospodarce (pkt 14). Przechodząc do braku nadesłania przez wnioskodawcę informacji określonych w art. 42 ust. 2 pkt 3 i 5 ustawy wskazać trzeba, że wniosek skarżącej dotyczył wydania zezwolenia na odzysk (obecnie przetwarzanie) odpadów do produkcji nawozu G. z odpadów o kodzie 19 08 05 – ustabilizowane komunalne osady ściekowe metodą R 14 na wydzielonej części działki nr [...]. Odnosząc się do podnoszonych w skardze zarzutów dotyczących błędnych – zdaniem strony – ustaleń organów o tym, że w toku prowadzonej działalności będzie dochodzić do wytwarzania (oprócz produkcji nawozu) odpadów, należy uznać je za niezasadne. W pierwszym rzędzie wskazać trzeba, że organy – wbrew stanowisku Spółki – nie negują, że przetworzone odpady po uzyskaniu odpowiednich parametrów będą stanowić pełnoprawny produkt w postaci nawozu organiczno - mineralnego G., który nie będzie już odpadem. Jak wynika natomiast z "Opinii w zakresie odzysku odpadów do celów prowadzonego postępowania administracyjnego z wniosku firmy B. oprócz ww. materiału końcowego zostanie także "wytworzona gliceryna w zakładzie w [...] będąca odpadem, dopiero po przewiezieniu do innego zakładu będzie gliceryna stanowiła surowiec i/lub dodatek do produkcji paliwa alternatywnego" (k. 204). Okoliczności te potwierdza w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia, stanowiącej załącznik do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, sama Spółka, wskazując że "proponowane technologie eliminują maksymalnie powstawanie odpadów, a skupiają się na ich odzysku. Powstałe odpady max. 0,5 % produkcji (40 Mg/rok), będą kierowane do odzysku w ZPU lub przekazywane na podstawie podpisanych umów firmom uprawionym od odbierania odpadów" (k. 298). Mając na względzie powyższe Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Kielcach w postanowieniu z dnia 27 lipca 2012r., uzgadniającym realizację i określającym warunki realizacji przedsięwzięcia pn.: "projekt zakładu przetwarzania odpadów innych niż niebezpieczne (...) na działce nr ewid. [...], realizowanego przez B. (k. 366) wskazał, że: - "wytworzone na etapie realizacji, eksploatacji, jak i ewentualnej likwidacji odpady zostaną prawidłowo zabezpieczone oraz zagospodarowane, zgodnie z obowiązującymi przepisami tzn. selektywne magazynowanie tymczasowo na terenie Inwestora w wydzielonych i przystosowanych do tego celu miejscach, w warunkach zabezpieczających przed przedostaniem się do środowiska zanieczyszczeń, z zapewnieniem ich sprawnego odbioru celem ponownego wykorzystania lub unieszkodliwienia, przez odbiorców odpadów posiadających stosowne decyzje administracyjne w wymaganym zakresie" (str. 8)" (...), - "w pomieszczeniach do magazynowania odpadów niebezpiecznych, wytworzonych w związku z funkcjonowaniem zakładu, zastosowane zostaną szczelne posadzki" (str. 9). Niezależnie od powyższego wskazać trzeba, że z "Wytycznych dotyczących wymagań dla procesów kompostowania, fermentacji i mechaniczno - biologicznego przetwarzania odpadów", przygotowanych przez Ministerstwo Środowiska Departament Gospodarowania Odpadami na podstawie opracowania dr inż. R. S. i dr hab. inż. A. J., wynika że "produkt procesu tlenowego - kompost niespełniający wymagań dla nawozów lub środków wspomagających uprawę roślin, czyli stabilat - jest klasyfikowany jako odpady o kodzie 19 05 03 - kompost nie odpowiadający wymaganiom (nie nadający się do wykorzystania)" (k. 440) Mając na względzie powyższy materiał dowodowy, zebrany w aktach administracyjnych niniejszej sprawy, brak podstaw aby uznać za usprawiedliwione wyjaśnienia skarżącej co do braku przedstawienia informacji dotyczącej: - określenia masy odpadów poszczególnych rodzajów powstających w wyniku przetwarzania w okresie roku, - wskazanie miejsca i sposobu magazynowania oraz rodzaju magazynowanych (wytwarzanych) odpadów: W rezultacie, wobec jednoznacznego wezwania do wykonania ww. obowiązków w postanowieniu organu I instancji z dnia [...] i bezskutecznego upływu terminu wyznaczonego na ich wypełnienie, organy obu instancji prawidłowo rozstrzygnęły w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Jak wynika bowiem z art. 105 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się ono bezprzedmiotowe. W tym miejscu wskazać trzeba, że – jak wynika z art. 105 § 1 K.p.a. – dla uznania postępowania za bezprzedmiotowe nie ma znaczenia fakt, iż w dacie jego wszczęcia bezprzedmiotowość ta nie występowała. Podkreślić jednocześnie należy, że – niezależnie od fazy postępowania, w której pojawiła się jego bezprzedmiotowość – w rozpatrywanej sprawie zaistniały przesłanki do obligatoryjnego umorzenia postępowania z urzędu przez organ administracji publicznej. W niniejszej sprawie braki formalne wniosku pojawiły się bowiem już po wszczęciu postępowania administracyjnego, a następnie – pomimo wystosowania do strony odpowiedniego wezwania – nie zostały uzupełnione. Końcowo, odnosząc się do zarzutów skargi, wskazać trzeba, że uzasadnienie decyzji organu II instancji – tak prawne, jak i faktyczne spełnia wszystkie wymogi określone w art. 107 § 1 i 3 K.p.a., a cytowanie przez Kolegium odpowiednich przepisów ustawowych stanowi właśnie wypełnienie powyższych obowiązków. Konkluzje, jakie poczynił organ, znajdują oparcie w prawidłowej subsumpcji odpowiednich regulacji na tle zaistniałego stanu faktycznego i stąd też brak podstaw, aby uznać zarzut skargi o formułowaniu przez Kolegium w niniejszej sprawie wniosków in abstracto. W zakwestionowanej decyzji wyraźnie wskazano bowiem na brak uzupełnienia przez Spółkę wniosku – wbrew obowiązującym w tym zakresie wymogom – wywodząc z tego odpowiednie skutki prawne. Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a.